(Σ.Σ. Με αυτό το βίντεο γέλασα)

Τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων στην περιοχή του κέντρου έχουν ταράξει πολλούς από μας. Θα τάραζαν περισσότερους αν ξέραν τι συμβαίνει στους γύρω δρόμους την ώρα που γράφω. Κάποιοι κυνηγούν με λοστούς και μαχαίρια “ξένους”.. Η ρητορική του μίσους έχει ψηλώσει πολύ και μαγειρεύει ανοησία μίσος και θάνατο. Η ζωή δεν αξίζει έτσι..
Δε συνηθίζω να γράφω αναρτήσεις με πολύ επίκαιρες αναφορές αλλά νομίζω πως η κατάσταση στην οποία αναφέρομαι δεν έχει τίποτα καινούριο, δεν είναι κάτι ειδικό η δίψα για αυτοκαταστροφή. Ότι γράφω απόψε θα έχει ισχύ και αύριο..

Ο Λάο Τσε λέει στην αρχή του Τάο τε Κίνγκ “ο οπαδός του σκληρού είναι οπαδός του θανάτου”…
Ο κύκλος της βίας είναι μια ακόμα “μηχανή”. Ένα ακόμα λογικό σχήμα που δε χωρά τον άνθρωπο. Τόσο λογικό που γίνεται παράλογο.

Είναι πολλοί αυτοί που διαλέγουν τέτοιους μίζερους τρόπους, κακία ντυμένη ιδέες και ασυνείδητα αδούλευτα πάθη.
Είμαι λοιπόν αρκετά οργισμένος κι εγώ αλλά δε θέλω αυτό να με δηλητηριάσει.
Σε λίγο θα έχει τελειώσει αυτή η κωμωδία. Μέχρι τότε έχω την ελπίδα να δω τον ήλιο να σηκώνεται, να ανακαλύψω τον εαυτό μου να αγαπά κάτι, οτιδήποτε, να δεχτώ όσα αντέχω να δεχτώ κι αν είναι δυνατό να μείνω μέσα στην κραυγαλέα σιωπή αλύγιστος. Στην τελική δεν έχει νόημα που τα γράφω όλα αυτά. Γι’ αυτό και τα γράφω.

Θυμάμαι τον Γιάννη Τσαρούχη όταν μιλούσε πικραμένα για την κοινωνία που διαλέγει την μοίρα της και την κατάντια της.. Αν η Ελλάδα αποφασίσει να αυτοκαταργηθεί; Αν ο πλανήτης πάρει τελικά αυτή την απόφαση; Δεν είμαστε μακριά..

Τι πρέπει να κάνει ο κάθε εγώ σε τέτοιες συγκυρίες;
Δεν υπάρχει γενική απάντηση. Εγώ έτρεξα στους δρόμους και τώρα επιστρέφω στο εργαστήριο. Είναι απαραίτητο. Ο καιρός περνά και δεν έχω διαυγή νου. Δε βλέπω την “ερώτηση”. Τρέχω πίσω από τις μέρες μου. Μου συμβαίνει όλο και πιο σπάνια ο βαθύς φιλοσοφικός πόνος. Δε τυφλώνομαι από τίποτα. Κάτι δε πάει καλά λοιπόν. Χάνω από τα μάτια μου το γλυκό τεράστιο αδιέξοδο της αγάπης. Αυτά δηλαδή για τα οποία μας χλευάζουν οι κυνικοί και οι δυνατοί. Από τους πρώτους έχει πολλούς το δίκτυο.. Δε με νοιάζει.

Τι πρέπει να κάνει ο κάθε εγώ σε τέτοιες συγκυρίες;
Να κάνει και λίγο χιούμορ ίσως; Έστω πικρό;

Τα “λόγια” του τραγουδιού ακολουθούν:
Read the rest of this entry »

Ένα χορευτικό των μαθηματικών (με την πρωτότυπη μουσική). Ένας ύμνος στην γεωμετρία! Μια απόδειξη της μαγικής ακατανοησίας του κόσμου. Μια απάντηση σ’οσους νομίζουν πως απαντούν σε οτιδήποτε..
Η ελαφρότητα των μορφών, η ασυνέχεια του χώρου, οι κυματισμοί και οι αλληλοπεριεχόμενες μορφές μπορούν να οδηγήσουν τον νου, αν το επιθυμεί, σε αισθήσεις, σκέψεις κι αναφορές λιγότερο αφηρημένες ή ακόμα φιλοσοφικότερες και ποιητικές..
Πόσο απίστευτοι μοιάζουν οι φυσικοί νόμοι, οι αναλογίες και το αντίκτυπο που έχουν στον άνθρωπο!
Τι είναι πραγματικό;

“Δημιουργός” ο Larry Cuba με εργαλεία του Electronic Visualization Laboratory (EVL)

Ο ίδιος έκανε τα καινοτόμα(..) “ηλεκτρονικά” γραφικά του πρώτου Star Wars.. το 1977

Τα πράγματα είναι κάπου εκεί.

Γεμίζουν μόλις τα κοιτάξουμε. Η απουσία είναι γεμάτη και πυκνή. Αν μείνεις εκεί, κάπου, τα πράγματα σηκώνονται, γίνονται τεράστια, για το καλό και για το κακό.
Ο χώρος δεν είναι συνεχής, ένας τηλεφωνικός θάλαμος είναι συνέχεια πολλών άλλων χώρων που δεν φαίνονται,
είναι μια ανοιχτή υπόσχεση τόσο ανοιχτή που χάνει το νόημα της,
είναι ακίνητος.

Ενώ κλείνει, ταυτόχρονα, ανοίγει σε αναρίθμητα δωμάτια και ανθρώπους. Άλλα τοπία γεμάτα φως και σπίτια γεμάτα παιδιά και αποθήκες και γραφεία και άνθρωποι που μαλώνουν κι άλλοι που τρώνε και πίνουν και συσκευές μουγκές χωρίς ανθρώπους ακίνητες, έτοιμες. Είναι ιλιγγιώδες. Όλη η γη σχεδόν φτάνει σ’αυτό το σημείο, το οποίο έτσι γίνεται τελικά αόρατο, απροσδιόριστο, άγνωστο.
Ποιό είναι το “τέλος” της επικοινωνίας;

Η τρέλα των Ιαπώνων και η βαθιά τους πληγή είναι σα να ποτίζει τον κόσμο με μια ασίγαστη επιθυμία για ζωή. Με μια πελώρια ανάγκη για νόημα χωρίς νόημα. Το πάθος και η τόλμη τους είναι σχεδόν αστεία. Η επιμονή τους μας οδηγεί σε περιοχές χωρίς λέξεις, σε μια “Ιαπωνική Απορία” σε ένα γοητευτικό κενό που κάτι ξεκλειδώνει. Η γοητεία αυτή βέβαια είναι αμφίσημη και απαιτεί προσοχή..
Ποιός είναι ο dokugyunyu;
Δείτε κι αυτό από τον ίδιο..

Ξύπνησα το πρωί και η ηρεμία έξω δεν έφτανε μέσα μου, έβαλα τσάι να ηρεμήσω κοιτάζοντας το φως να μπαίνει από το μπαλκόνι. Το μικρό μου μπαλκόνι που δε καταφέρνω να καθαρίσω ποτέ. Το μπαλκόνι που μοιάζει με πάλκο, με σχεδία, με παρατηρητήριο. Ο θόρυβος και η ταραχή των ημερών έχει μπει βαθιά μέσα μου και ξέρω πλέον πως πρέπει να ορίσω μια περιοχή μέσα μου, δική μου. Σ’αυτό το πλανήτη, σε κάποια γωνία δίχως όνομα, το φως κάνει γιορτή.
Είναι το αρχαίο θέμα του “χαμένου κέντρου”; Κάτι βουίζει από μακριά, δε μ’αφήνει στιγμή, πρέπει να μεταμορφωθεί, να γίνει ζωή ομολογημένη και ιστορία, να γίνει δύναμη.

Φτιαγμένο με VVVV.
Read the rest of this entry »

Η πρώτη φορά. Η τελευταία φορά. Πράγματα που, όταν τα ζεις, δε μπορείς να εκτιμήσεις την πραγματική τους διάσταση.

Παίζοντας με την άγνοια γεννιούνται οι ιστορίες. Όταν ήμασταν μικροί δε γνωρίζαμε. Μεταξύ άλλων τις λέξεις, τις οποίες και μαντεύαμε από τον ήχο τους. Δε ξέραμε τι συμβαίνει πίσω από πόρτες, κάγκελα, τοίχους.
Η φαντασία ερχόταν και έρχεται, μαζί με την απορία για να καλύπτει τα κενά. Η φαντασία μοιάζει ποιο πραγματική από ένα σκέτο ερωτηματικό.

Ένα ποίημα ακόμα, από τους ποιητές που δίνει ο Αγγλοσαξονικός κόσμος και συνδέονται άμεσα και με ελαφρότητα με την ζωή . Κι αυτό δίχως να είναι σαχλοί ή πεζολόγοι. Μιαν αίσθηση που δε βρίσκουμε εύκολα στην σύγχρονη Νεοελληνική Ποίηση. Κάποιοι υποστηρίζουν πως δεν το επιτρέπει η Ελληνική Γλώσσα.. έτσι νομίζουν, έχει ειπωθεί με κάποια ζήλια για τους αγγλοσάξονες πως έχουν μια γλώσσα κοφτερή και άμεση, ικανή να λέει τα πράγματα γυμνά με φυσικότητα, μια γλώσσα ξεκούραστη. Μια γλώσσα δίχως φορτία περιττά από την ιστορία της, που δε στάζει συναίσθημα και “ποιητικότητα” σε κάθε φθόγγο.
Λοιπόν, αυτά ακούγονται πολύ λάθος στα αυτιά τα δικά μου και πολλών άλλων που ζουν την γλώσσα τους.
Μια γλώσσα είναι μεν αλλά γίνεται, δε. Μη σταματάμε εκεί που θα έπρεπε να ξεκινήσουμε..
Το αίτημα για μια γλώσσα ακριβή, καθαρή, απλή, άμεση, που ελευθερώνει είναι η μεγάλη μας ευκαιρία. Η ανάγκη για μια γλώσσα που ανοίγει αντί να βαραίνει και να βυθίζει, είναι μια από τις πιο ωραίες περιπέτειες που μπορούμε να ελπίσουμε. Σήμερα. Να βρούμε μια γλώσσα καθαρή απλή άμεση με χιούμορ που δε κραυγάζει και δε πνίγει το γνήσιο αίσθημα της ζωής μας που χάνεται και κάτι αφήνει που κι αυτό χάνεται και συνεχίζει ο κύκλος με άγνωστες μορφές και αιτίες και όσα μας έχουν συμβεί είναι εδώ βασανιστικά αόρατα ξεχασμένες κλωστές που μας κινούν και μας κρατούν και μας δίνουν να καταλάβουμε δίχως να το ξέρουμε, τους άλλους, εμάς, τον καιρό.

το site του Ποιητή από κάτω:
http://www.rogermcgough.org.uk/

Το πρωτότυπο ποίημα ακολουθεί..
Read the rest of this entry »

Από που για που; Ποιοί είναι όλοι αυτοί; Πόσο ακριβά πληρώνει κανείς την επιλογή του ή την αδυναμία του να γίνει όπως οι άλλοι; Φεύγουμε σε κάποιο περιθώριο των διαδρομών αυτού του κόσμου. Η φωνή μας σηκώνεται σε ένα δάσος μακρινό, σα δέντρο που ίσως κάποτε δώσει σκιά σε κάποιο περαστικό.
Ας το κάνουμε με κέφι όμως! Ας το κάνουμε χωρίς περιττό θρήνο όπως οι Subtle. Με λίγη τρέλα και παίζοντας με το παράλογο αναγνωρίζοντάς το, είναι και δικό μας συστατικό ευτυχώς. Σ’αυτό το τρελό και άδικο κόσμο που είμαστε αυτή τη στιγμή ας παίξουμε το παιχνίδι που μπορούμε.

Πηγαίνοντας στον κόσμο μέσα, το πρόσωπο γίνεται πρόσωπο μετά από πολλά χιλιόμετρα. Για να πει ένα “Ναι” πρέπει να πει πολλά “Όχι”.
Ο Καιρός μας είναι παράξενος. Με θόρυβο και λύσσα γιορτάζουμε τις μέρες μας, ηλεκτρισμένοι. Λυώνοντας ότι μπορεί να λυώσει. Στη σύγχιση μας φαίνεται να λέμε πως αν μείνει κάτι θα είναι είτε η ίδια η αλήθεια είτε η απελπισία μας γυμνή. Κι αυτό μοιάζει ειλικρινές.

Οι άνθρωποι τρώνε ο ένας τον άλλο. Η Νύχτα μοιάζει να μην ξεκίνησε ποτέ. Γεννήθηκες μέσα της και τρέχεις. Το πρωί δεν είναι πρωί και η Νύχτα δεν είναι υπό συζήτηση, η Νύχτα είναι η μόνη αλήθεια και οι καλές προθέσεις δε μπορούν να ειπωθούν δημοσίως. Το “καλό” είναι πλέον τόσο ύποπτο όση και η υποκρισία και η οκνηρία που συστηματικά κρύβονται πίσω του. Κι αν δε θέλεις κι αν δε μπορείς, η μόνη λύση είναι να τρέξεις. Όσο πιο γρήγορα μπορείς.

Κάποτε διαλέγουμε την Νύχτα, την θλίψη και τις ιστορίες που μιλούν σκοτεινές λέξεις. Πληρώνουμε να δούμε ταινίες που θα μας γεμίσουν τρόμο κι όνειρα αγωνίας. Παίζουμε ποιός θα τρομάξει τον άλλο στις άκρες των γκρεμών και στα μπαλκόνια. Ο φόβος μοιάζει σαν εγγύηση πως ζούμε.

Κάπου όμως όλοι οι φόβοι αθροίζονται, γίνονται ένα και χάνονται στο βάθος. Δεν μιλάμε πλέον για το φόβο κάποιου συγκεκριμένου πράγματος, των σκύλων, της αρρώστιας, της ηλεκτροπληξίας, της μοναξιάς κ.τ.λ. Κάπου οι φόβοι μαζεύουν τόσο πολύ που τα διάφορα “γιατί” σβήνουν και μένει μόνο ο φόβος, μόνος, διπλά ανεξήγητος και διπλά απελπιστικός, άπιαστος, πανταχού παρόν.
Και τότε..

Οι Subtle είναι ένα τρελούτσικο τσούρμο, μετα-hip-hop, avant-hop με ατμοσφαιρική μουσική και στίχους αμερικάνικου σουρεαλισμού με πολιτικές ροκ αποχρώσεις και αγάπη για το παράδοξο και το παιχνίδι. Έχουν κάνει μια σειρά από καταπληκτικά μουσικά βίντεο σε συνεργασία τους SSSR, μια κολλεκτίβα (νορβηγο-ιαπωνική(!!!) όπως λένε) η οποία κάνει θαύματα.

Η σελίδα των SSSR στο Myspace εδώ

Η σελίδα των Subtle στο Myspace εδώ.

η ακόλουθη σημείωση αφορά τον τίτλο του τραγουδιού και είναι στο youtube account της εταιρίας που τους “παράγει”..

PS. It is widely believed that the title of this vide ‘F.K.O.’ stands for ‘F**k Kelly Osborne’.

Οι στίχοι ακολουθούν:
Read the rest of this entry »

Οι σκέψεις σαν εικόνες. Το σπουδαίο στο βίντεο δεν είναι μόνο το θέμα. Βρίσκω εξαιρετική την φρεσκάδα του, την αμεσότητα και την απλότητα του. Δε χρειάζονται πολλά.. Σπάνια βρίσκει κανείς κάτι τόσο ευθύβολο. Το μέτρο όσον αφορά στις εικονες επιτρέπει στις φράσεις να λειτουργούν σαν στοιχεία πλαστικά και το παιχνίδι με τον χώρο αντί να κουράζει ανανεώνει διαρκώς την προσοχή.

Οι ιδέες που παρουσιάζει είναι, νομίζω, γνώριμες.. Η Αισιοδοξία του υπό συζήτηση. Ο Leadbeater ήταν μεταξύ άλλων σύμβουλος του.. Tony Blair!
Εντούτοις εκτιμώ πως πρόκειται για ένα από τα πιο ωραία και εύστοχα ‘δοκίμια” που κυκλοφορούν στο δίκτυο!

Ας θεωρήσουμε κι αυτό το βίντεο σαν ένα ακόμα παράδειγμα των δυνατοτήτων που δίνει το δίκτυο για Λόγο (πολιτικό και άλλο).
Καλές οι αφίσες και τα συνθήματα αλλά..

το site του Charles Leadbeater εδώ

το σχετικό μ’ αυτόν άρθρο στην Βικιπαίδια εδώ

Κάποιος κάπου πάνω στην γη..
Οι λέξεις σα δέρμα του κόσμου. Οι λέξεις περίγραμμα των σκέψεων και δωμάτια και δρόμοι ολόκληροι γεμάτοι από τον εαυτό τους.

Τι βλέπει μέσα στο νερό που έμεινε από τις βροχές που πέρασαν; Τι βλέπει μέσα στα ερείπια; Ο Μετανάστης, ο Ξένος, ο καταδικασμένος στην παρατήρηση; Αυτός που αρνείται την εξοικείωση και βαδίζει μέσα στις πόλεις αόρατα μόνος.
Και κάθεται στα τραπέζια και τρώει μαζί μας.
Και γονατίζει μπροστά στα νερά περιμένοντας απαντήσεις δίχως λέξεις, απαντήσεις που μοιάζουν σα χτυπήματα, που ακινητοποιούν, απαντήσεις σα στιγμές που ελευθερώνουν το μυαλό από το μυαλό και το σώμα από το σώμα..

Τι βλέπει εκεί στο ερειπωμένο ναό που δεν έχει οροφή κι έτσι οροφή του είναι ο ουρανός που σκεπάζει την γη και φέρνει και διώχνει τα σύννεφα και τον άνεμο;

Οι φωνές είναι του παρελθόντος, δεν είναι φωνές που εξηγούν, δεν είναι φωνές που λένε κάτι άλλο από τον εαυτό τους, μιλάνε για να πουν πως κάποτε ζούσε και δεν ήταν ξένος. Ήταν παιδί. Ήταν νέος και υπόσχονταν στην ζωή, πεπεισμένος πως η φωνή του είναι δική του. Ήταν ο άντρας μιας γυναίκας. Τώρα ζει μέσα στην απορία. Αυτός είναι ο τόπος του κι απ’ αυτό τον τόπο τίποτα άλλο δε μπορεί να τον βγάλει παρά το Παρελθόν. Ή ακόμα, τα απλά πρώτα στοιχεία που δεν έχουν τόπο και χρόνο, το νερό, το φως, το χώμα..

Η θλίψη του είναι περιουσία όλων μας. Τότε και τώρα και πάντα. Η θλίψη του δεν είναι ιδιωτική. Ακόμα κι αν η Νοσταλγία είναι κατάπτυστη, αυτή η Νοσταλγία είναι διαφορετική. Δεν νοσταλγεί κάποιον τόπο αλλά αναφέρεται σε κάποιον τρόπο, σε μιαν άλλη αίσθηση που είναι στην φύση της να χάνεται.
Ο πρωταγωνιστής είναι μακριά από την Πατρίδα του κι αυτό κατά μίαν έννοια αφορά στον χρόνο κι όχι στον χώρο. Είναι μακριά από την εποχή που τα πράγματα ήταν αυτό που ήταν, από την εποχή που απλώς κοιτούσε τον κόσμο, από την εποχή που τίποτα δεν ήταν κάτι άλλο. Δε μπορεί να εξηγήσει τον πόνο του και παραδίδεται σ’ αυτόν, παραδίδεται στην Νοσταλγία πραγμάτων για τα οποία δεν έχει να πει τίποτα. Αυτά τα πράγματα που του επιτρέπουν την σιωπή, που γαληνεύουν τα νερά του νου, την νερολακούβα της ψυχής.

Αυτή η νερολακούβα κάτω από τον ουρανό αρυτίδωτη, καθαρή, άδεια, εκεί, βρίσκεται. Τον κοιτά δίχως να τον καταλαβαίνει. Ο Βυθός της μένει άγνωστος, η επιφάνεια της μιλά και λέει το φως. Μιλά “επιφανειακά” και λέει πράγματα που δε γνωρίζει αλλά είναι σημαντικά. Έτσι. Όπως όλοι μας.

Το πλάνο ανοίγει σιγά σιγά και ξεμακραίνει για να δει καλύτερα. Όσο καταλαβαίνει τόσο η μοναξιά μεγαλώνει, τόσο μικραίνουν τα πράγματα.
Κι ο σκύλος;

Θεέ μη μας αφήσεις να ξεχάσουμε πόσο δύσκολο είναι να κοιτάς τον κόσμο!

ένα πολύ ωραίο site αφιερωμένο στον Αντρέι Ταρκόφσκι
κι ένα άρθρο που δίνει μια συνολική εικόνα χωρίς (πάρα) πολλά πολλά εδώ

Το πιο βαθύ σκοτάδι βρίσκεται στον Νου. Στο απρόσκλητο βάθος του.
Στις απαντήσεις του, που γεννάν μόνον ερωτήσεις.
Στην υποψία μας πως κάτι γνωρίζει, η οποία εμποδίζει να τον αρνηθούμε.
Στα ωραία τραγούδια πόνου που γνωρίζει και στα καταπληκτικά φαντάσματα που ξέρει να γεννά. Read the rest of this entry »