O Ken Tanaka είναι μια διαδικτυακή περσόνα που δημιούργησε κάποιος ονόματι David Ury. Υποτίθεται πως ο “KEN” ενώ είχε αμερικάνους γονείς μεγάλωσε και έζησε υιοθετημένος από Ιάπωνες. Έχει κορμί Ευρωπαίου/Αμερικάνου και ψυχή Ιάπωνα. Κάποια στιγμή άρχισε να απευθύνεται στο κομμάτι που του έλειπε (!) μέσω Youtube… Ο πραγματικός David Ury είναι Ηθοποιός/stand-up comedian και ειδικός στην Μεταγλώττιση Ιαπωνικών Ταινιών, είναι γνώστης, δηλαδή, της γλώσσας και όλης της (Ποπ) Ιαπωνικής κουλτούρας. Το αποτέλεσμα το βλέπετε, έχει χιούμορ και περιεχόμενο, ευαισθησία και δύναμη, αφέλεια και σοφία, αφοπλιστική απλότητα και (καταλάθος;) βάθος…

Ίσως βέβαια, και ευτυχώς, να μη φαίνεται πόσο μακριά μπορεί να πάει αυτό το δροσερό βίντεο.

Διότι πάει καιρός, κανείς δεν θυμάται πότε και πως ξυπνήσαμε μέσα σε μια μηχανή. Δεν είχαμε καταλάβει με σαφήνεια τι σήμαινε ούτε καν πως θέλαμε να είμαστε μηχανήματα. Εμείς και όλα γύρω μας. Το Σύμπαν. Το σώμα και οτιδήποτε ζωντανό, η οικονομία, το μυαλό και αυτοί που αγαπάμε. Μηχανήματα.

Τα ρομποτ και η τεράστια σχετική έρευνα-φιλολογία τοποθετείται εκεί που η λογική συναντιέται με το τι είναι η ζωή, στο σημείο που η μηχανή συναντά το ανθρώπινο προσπαθώντας να το αφομοιώσει, να το εξηγήσει, να το ελευθερώσει από την φθορά και το μυστήριο του. Κάποτε, βλέπετε, το μυστήριο έφταιγε για όλα και η λογική θα ήταν ο μοχλός που θα έδιωχνε την αδικία και την δυστυχία από τον κόσμο… Τώρα όμως; Έχοντας ακολουθήσει την “λογική” αυτή αισθανόμαστε συχνά πως όλα είναι μια ανοησία που ξεχειλίζει κυνισμό και τυφλότητα, αμηχανία και μοναξιά.

Η αρχική πρόθεση δεν ήταν αυτή όμως. Και δεν ήταν ασήμαντη ή άγονη. Παρά την έπαρση της.

Αξίζει κάποιος σεβασμός, ακόμα και τρυφερότητα, γι’ αυτούς που πάλεψαν να νικήσουν το “Ερώτημα”. Η πάλη ξεκίνησε πριν πολλούς αιώνες, στην Ευρώπη τουλάχιστον, και έφερε στην πρώτη γραμμή πολλά εξαιρετικά μυαλά. Από τον σχολαστικισμό, στην αναγέννηση, στον διαφωτισμό, στην επιστημονική και την βιομηχανική επανάσταση οι ιστορίες ξεκινούν και μας φέρνουν σιγά σιγά στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο όπου πλέον φαίνεται να κλείνει ο κύκλος.
Στην ουσία πάλεψαν ενάντια στην αίσθηση της άγνοιας, της αδυναμίας, της μηδαμινότητας της ανθρώπινης. Αρνήθηκαν την παράδοση στο άγνωστο που διδάσκει με χίλιους τρόπους η ζωή.

Όμως, δεν καταφέραμε να νικήσουμε το βάσανο της ερώτησης και πολλά από αυτά που νομίζαμε πως είχαμε εξηγήσει ξαναβυθίζονται στο σκοτάδι. Ο κόσμος βυθίζεται στην αβεβαιότητα και την ανησυχία. Κι αυτή η εμπειρία είναι, φαίνεται να είναι, συστατικό του ανθρώπου, για να μπορεί να αγαπά, για να μπορεί να πεθάνει. Για να θαυμάζει, να ερωτεύεται, να καταλαβαίνει και να αγαπά τον κόσμο γι’ αυτό που είναι επιτέλους! Ένα ερωτηματικό. Μια απέραντη θέα. Μια πορεία που διαρκώς ανοίγει και διαρκώς βρίσκεται εκεί που ξεκίνησε. Ένα σκοτάδι που φωτίζει. Ένα σκοτάδι που εμφανίζεται. Κι από αυτό το σκοτάδι που αποδεχόμαστε ξανά σιγά σιγά, έρχεται μια νέα ωριμότητα, ένα άρωμα ελπίδας, μέσα από κει ακούγονται τα κύμματα μιας ακτής που έμοιαζε χαμένη ή εξορισμένη μακριά. Ποιός είσαι;

Αυτό το ρομπότ που δε μπορεί να γυρίσει πίσω στο ανθρώπινο και νοσταλγεί τους “άλλους” είμαστε εμείς. Η ανάγκη του ελέγχου και η αδυναμία της εμπιστοσύνης και της παράδοσης υπάρχει παντού και βεβαίως στις μικρές μας ζωές.

Κι εδώ θέλω να καταλήξω, να τολμήσω να πω ίσως το πιο σημαντικό, που έχω στον νου… Λέγεται πως πρέπει επιτέλους να πούμε πως οι άνθρωποι δεν είναι μηχανές. Αλλά υπάρχει κάτι να προσθέσουμε. Δεν είναι μόνον η αντίληψη για τον άνθρωπο που πρέπει να αλλάξει. Πρέπει, επίσης, να αλλάξει και η αντίληψη μας για τις μηχανές! Ούτε οι μηχανές δεν είναι μηχανικές! Οι μηχανές επιρεάζονται από την βούληση και τις δυνάμεις που υπάρχουν στον χώρο, δεν είναι κλειστά συστήματα ούτε καν αυτές… Κι αυτό ο ανθρώπινος νους το ξέρει με κάποιο τρόπο αλλά δεν έχουμε ακόμα εργαλεία να το διατυπώσουμε. Ίσως το ότι το βλέμμα του παρατηρητή επηρεάζει το πείραμα όπως υποστηρίζει η κβαντομηχανική είναι ένα ξεκίνημα. Μη κοιτάτε τα μηχανήματα (και τα αντικείμενα ακόμα) σαν νεκρά πράμματα, δεν είναι. Ούτε ακριβώς ζωντανά. Η πνοή έρχεται από κάπου αλλού, πάντα. Υπάρχει κάτι στην συνθήκη του “πράγματος” που μας διαφεύγει. Είμαστε κι εμείς πράγματα! Ο άνεμος που μας σηκώνει όρθιους έρχεται από μακριά.
Χαίρετε!

Έχω ξεκινήσει ήδη να μιλάω για το θέμα των Ρομπότ και της μηχανής, εδώ κι εδώ κι εδώ   καθώς επίσης έχω γράψει αλλού για την Ασιατική σχέση με όλα αυτά η οποία μέσα στην αμηχανία της μας φαίνεται εξωτική/γοητευτική… Άρθρο στη wikipedia για τον Ken Tanaka (= David Ury) ένα άρθρο στους L.A. TIMES (που διακόπτεται με διαφημίσεις και παραδόξως συνεχίζει πιο κάτω…)

Advertisements