Τι σημαίνει αρχή και τέλος δεν είναι καθαρό. Πότε άρχισε η ζωή μας; Πότε τελειώνει; Δεν ξέρω καν αν είναι σωστό το ερώτημα, μοιάζει μισερό. Τα όρια των πραγμάτων και των σωμάτων δεν είναι σαφή και γι’ αυτό μπορούμε(;) να αγγίξουμε ο ένας τον άλλο. Το σημείο που ακουμπά ο ένας τον άλλο είναι ένα σημείο “σύγχυσης”. Εκεί κάτι χάνεται και βρίσκεται, εκεί κάτι πεθαίνει, εκεί είμαστε μαζί.

Το πρώτο animation είναι κάποιες πρώτες δοκιμές του Bruce Bickford. Χωρίς αρχή και τέλος, χωρίς όρια, εντούτοις πλήρες. Το θεωρώ ένα «έργο ολοκληρωμένο. Το ότι δεν έχει αρχή και τέλος είναι, σ’ αυτή την περίπτωση, ουσιώδες και «ωραίο». Όσα συμβαίνουν μοιάζουν μέρος ενός τραγουδιού που δε χρειάζεται ν’ ακουστεί ολόκληρο. Είναι εμφανής η υλικότητα του χαρτιού αλλά και αυτή του πηλού(το χαρακτηριστικό υλικό του Bickford) στο δεύτερο βίντεο. Για το animation είναι σημαντικό πάντα πως όσα κινούνται δεν είναι ζωντανά, πως ένα μικρό θαύμα γίνεται και τα πράγματα μιλούν.

Ένας άνθρωπος κωπηλατεί. Η μορφή του ρευστή, σα σκέψη και διάθεση ανθρώπινη. Όταν φτάνει στην ακτή πιάνεται σε ένα δέντρο και γίνεται ζώο, πίθηκος. Σα να γυρνά προς τα πίσω ο χρόνος. Τότε βλέπουμε την γη και τα φαινόμενα στην πιο γυμνή τους μορφή. Χωρίς άλλο νόημα από την αλλαγή τους. Όλα εκρήγνυνται, ξεχειλίζουν κι αλλάζουν μορφή. Όλα είναι ύλη. Αυτό όμως δεν απλοποιεί τίποτα. Τι είναι η ύλη;
Τα τοπία πρωταγωνιστούν. Χωρίς κανένα ίχνος «πολιτισμού». Κι ενώ αναδιπλώνονται μές τον εαυτό τους και στροβιλίζονται το μόνο που μένει είναι όχι το σχήμα ούτε κάποια λειτουργία, το μόνο που μένει είναι ότι υπάρχουν και κινούνται σε ένα παράφορο παιχνίδι. Ένα παιχνίδι σκληρό και μαγικό που συνθλίβει τα πάντα, στο οποίο δε μπορούμε να επιβάλουμε κανένα νόημα.
Κάποιο μεγάλο πάθος κάνει την γη να γυρνά, εμείς διαμορφώνουμε αυτή την ροή όσο μπορούμε αλλά όλα συνεχίζουν πέρα από μας. Ένας σεισμός κι ένας πόλεμος ίσως δεν έχουν καμμία διαφορά.

Κάποια στιγμή εμφανίζεται ένα κρανίο. Πλησιάζει. Χωρίς πάθος. Απλώς πλησιάζει.
Κάποια στιγμή κάνει την εμφάνιση του ένα πρόσωπο, μοιάζει με ινδουιστική θεότητα, πράγμα ταιριαστό σε εκείνους τους καιρούς τους Χίππικους.. Θα αποφύγω κάθε ανάγνωση..
Κάποια στιγμή μια βάρκα μοιάζει ακυβέρνητη να παλεύει με τα κύμματα.

Ο Bruce Bickford είναι μια μοναδική και θα έλεγε κανείς ιδρυτική προσωπικότητα για το “animation” και μάλιστα το “clay animation“. Άγνωστος σχετικά και συνειδητά αποτραβηγμένος παραμένει ένας ιδιωματικός καλλιτέχνης, ένας παράφορος τεχνίτης και άνθρωπος. Είναι περισσότερο γνωστός για τις συνεργασίες του με τον FranK Zappa με τον οποίο μοιράζονται πολλά, π.χ. Το χιούμορ, την πολιτική ευαισθησία αλλά και τον τρόπο που δομούν ή αποδομουν την αφήγηση ενώ παράλληλα την ανακαλουν, την στήνουν, την πλάθουν συνέχεια, είναι διαρκώς μέσα στην περιγραφή με την οποία όμως παλεύουν σαν να την αρνούνται.
Το site του εδώ.
Άρθρο στην Wikipedia εδώ.

Advertisements