Το όνομα μου είναι Αλέξανδρος Μιστριώτης. Ενημερώνω αυτό το ιστολόγιο τακτικά από τον Φεβρουάριο του 2008.
Αυτό το ιστολόγιο έχει κλείσει πλέον έναν κύκλο.
Τα δύο προηγούμενα χρόνια με απορρόφησε τόσο που άρχισε να καννιβαλίζει κάθε άλλη δραστηριότητα μου. Έφτασα κάποια στιγμή στο δίλημμα είτε να το εγκαταλείψω είτε να το εντάξω στην δουλειά μου. Αποφάσισα για πολλούς λόγους να το συνεχίσω καταργώντας την ανωνυμία μου που πλέον δεν έχει την ίδια αίσθηση ελευθερίας που είχε τον πρώτο καιρό. Αυτό είναι ένα από τα θέματα που με απασχόλησαν… Η ανωνυμία όσο βοηθά να μιλήσεις ελεύθερα τόσο ή και περισσότερο εμποδίζει τα πράγματα να πάνε παραπέρα. Χάνει σε ειδικό βάρος ένας λόγος που δεν μπορεί να κριθεί παρά μόνο από τον εαυτό του. Ένα άλλο θέμα είναι πως τελικά η ανωνυμία αντικαθίσταται από μια δεύτερη ατομικότητα που είναι εξίσου ιδιοτελής βουλιμική και ύποπτη, μια ατομικότητα άκρως ανταγωνιστική που εθίζεται με το διαδίκτυο.

Οι σπουδές μου αφορούν στα εικαστικά. Έχω ένα προσωπικό ιστολόγιο που σιγά σιγά θα δείχνει κάποιες δουλειές, εδώ. Τα θέματα που με απασχολούν είναι η Τέχνη και η Τεχνολογία, η Πόλη και ο Πολιτισμός. Αρκετά ανοικτό πεδίο είναι αλήθεια αλλά τελικά αναφέρεται σε μια αρκετά συγκεκριμένη περιοχή, αρκετά ώστε το μπλογκ να μη διαχέεται και να σβήνει-πνίγεται μέσα στον εαυτό του.

Δε επιδιώκω την εκτόνωση την δική μου ή των επισκεπτών και δε τρέχω πίσω από την επικαιρότητα, το αντίθετο μάλιστα, όσα γράφω θέλω να μπορούν να διαβαστούν μετά από καιρό. Κάποια στοιχεία για την καλλιτεχνική μου δουλειά θα βρείτε εδώ. Σ’αυτό το μπλογκ θα συνεχίσω να μη βάζω δικά μου έργα. Το πρώτο καιρό δεν έκανα καν σχόλια αλλά μου εξήγησε κάποιος φίλος πως χωρίς σχόλιο είναι σαν ανύπαρκτα όσα ανεβάζεις. Μπορούν όλοι να τα βρουν με μιαν αναζήτηση όπως άλωστε έκανες κι εσύ. Στην αρχή διαφώνησα αλλά διαπίστωσα την διαφορά στις επισκέψεις όταν άρχισα να γράφω πιο σπάνια αλλά με κάποια θέση που να εκθέτει το πως βλέπω όσα προτείνω. Άλλο ανιδιοτέλεια και σεμνότητα κι άλλο έλλειψη θέσης – έλλειψη κινδύνου.

Όπως κάθε εποχή πρέπει να αφομοιώσει κάτι εμείς έλαχε να παλεύουμε με την Τεχνολογία και το χάσμα της Τεχνολογίας με τον Πολιτισμό. Ο Πολιτισμός είναι ο τρόπος που έχουμε να ζούμε και να πεθαίνουμε μαζί. Θεωρώ πως πρέπει να συνδέσουμε πράγματα που μοιάζουν ξεκομμένα, να αναδείξουμε τα οντολογικά ερωτήματα (δηλ. τις πηγαίες ερωτήσεις που κάνουν τα παιδιά) στο πλαίσιο του νέου μας κόσμου. Χωρίς αυτή την σύνδεση και κατανόηση το καινούριο θα είναι όλο και πιο τρομακτικό, γριφώδες και ακατανόητο. Ξένο και πιεστικό. Σκέτη ταλαιπωρία και γκάτζετ.

Σιγά σιγά θέλω να μιλώ για την Ελλάδα ή μάλλον το ξεδίπλωμα-ξεπέρασμα της, όχι μέσα από άρνηση, το αντίθετο μάλλιστα, μέσα από μια βαθύτερη κατανόηση και καλλιέργεια. Δίχως αυτό να φαίνεται, η Ελληνική Αρχαιότητα και ο Ανατολικός Χριστιανικός Πολιτισμός παραμένουν ουσιαστικές αναφορές. Σέβομαι επίσης και εκτιμώ καλλιτέχνες που μοιάζουν για λόγους ευνόητους ξεπερασμένοι από την σύγχρονη ευαισθησία όπως η Νίκη Καραγάτση ή ακόμα ο Γιάννης Τσαρούχης. Αλλά αυτά είναι μια άλλη ιστορία…