O Emile Cohl είναι ο “δημιουργός” του πρώτου κινούμενου σχεδίου στην Ιστορία. Το 1908. Προβλήθηκε στις 17 Αυγούστου.

Υπάρχουν προγενέστερες ταινίες “με” κινούμενα σχέδια αλλά αυτή είναι η πρώτη ταινία εξ’ ολοκλήρου φτιαγμένη με κινούμενα σχέδια.

Ο Emile Cohl (Wikipedia) πέθανε ξεχασμένος και άγνωστος. Ευφάνταστος τολμηρός και αεικίνητος είναι πιθανότατα εφευρέτης και άλλων τεχνικών σχετικών με τα κινούμενα σχέδια και τον κινηματογράφο. Έζησε στην Γαλλία την Αγγλία και την Αμερική όπου και πέθανε. Θα μπορούσε να ζηλέψει κανείς την μποέμικη ζωή του με τις μετακινήσεις, τους γάμους, τις θυελλώδεις αλλάγές στα επαγγελματικά του αλλά πάνω απ’όλα την αντοχή του σε τόσα γυρίσματα της τύχης, η ζωή του δεν ήταν εύκολη. Η τελευταία του ταινία λεγόταν “Η μαριονέτα ψάχνει ένα σπίτι”, δεν είναι τυχαίο, στα μάτια μου τουλάχιστον.

Αν κάνουμε όσα κάνουμε για να μας αναγνωρίσουν τότε καλύτερα να το ξανασκεφτούμε. Κι αυτό αφορά τον κάθε ένα από μας. Αντίθετα από αυτό που λέμε συνήθως δεν είναι μόνο οι καλλιτέχνες που δεν αναγνωρίζονται, κανείς δεν αναγνωρίζεται, ούτε ο επιστήμονας ούτε ο οδοκαθαριστής ούτε ο πολίτης που σέβεται τον εαυτό του και την δικαιοσύνη. Την δκαιοσύνη όπως πηγάζει μέσα του κι όχι όπως την επιβάλλει η ανόητη εποχή του και οι συχνά μικρόψυχοι συμπολίτες του.

Είναι ιδιαίτερα σημαίνον αυτό το φιλμ. Σημειώνω το στοιχείο του ανθρώπινου χεριού, που “δίνει” ζωή.. Την απορία που ποτέ δε τελειώνει μπροστά στους φυσικούς νόμους. Στους νόμους που επιτρέπουν ο κόσμος να είναι προβλέψιμος και, το σημαντικότερο, “χρήσιμος”. Την έκπληξη και την μέθη που γεννά η διαχείριση αυτών των νόμων και την αίσθηση της δύναμης. Αυτό είναι ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία για όλα αυτά τα έργα που “ζωντανεύουν πράγματα “νεκρά” ή “χωρίς ζωή” και τα συνδέει με την ίλιγγο του νεωτεριστικού κόσμου, τον ενθουσιασμό της βιομηχανικής επανάστασης, την αφέλεια του Ουμανισμού, το αφήγημα τέλος πάντων του “Πολιτισμού” που δέχεται ένα σκληρό χτύπημα στους δύο Μεγάλους Ευρωπαικούς Πολέμους. Η αρχική αυταρέσκεια αντικαταστάθηκε πλέον από ένα ναρκισσιστικό μηδενισμό του κιλού που κι αυτ΄΄ος φτάνει τώρα σε ένα όριο. Νομίζω η εποχή μας θα ξαναμιλήσει για την χαρά και για το όνειρο ενός καλύτερου κόσμου, ενός καλύτερου εαυτού που αγκαλιάζει το “άλλο” προσπαθόντας να αποφύγει τις μονομέρειες των προηγούμενων.

Ένα άλλο στοιχείο, θεμελιώδες κι αυτό, είναι η ελευθερία και η αχαλίνωτη εξέλιξη της ιστορίας και των μορφών. Από την πρώτη στιγμή τα κινούμενα σχέδια έπαιζαν με τον πλούτο των σχημάτων και με την απεριόριστη φαντασία, με το θαυμαστό και το ακραίο, με το σώμα που κόβεται κομμάτια κι όμως δεν καταστρέφεται, με τον εχθρό τον τεράστιο που λέγεται φόβος και γίνεται σκόνη ,με το πόσο ο χώρος είναι σχετικός και πόσο η επιθυμία είναι ήδη μία εμπειρία και μια πραγματοποίηση…

Ο μικρός αυτός χαρακτήρας είναι ζωντανός. Έχει στην μικρή του ζωή την ποιότητα του παιδιού, μας δίνει ζωή επειδή μας εμπιστεύεται την δική του. Δείτε την εμπιστοσύνη που έχει ο χαρακτήρας σε αυτό το μεγάλο χέρι. Δείτε την διάθεση του να παίξει και να τολμήσει, πως βρίσκεται στα όρια του νόμου χωρίς εμμονή αλλά επειδή θέλει να ζήσει, πως πεθαίνει και ξαναζεί.
Δείτε πως ο χαρακτήρας ξεκινά κρεμάμενος στο κενό, με ένα χαμόγελο. Δείτε πως στο τέλος δεν έχει τέλος. Και το άλογο του είναι ξύλινο, η άλογη ιστορία κινείται από κάτι τελείως σκοτεινό, αόρατο και τον οδηγεί έξω, εκεί που ούτε το σκοτάδι ούτε το φως έχουν νόημα, κάπου αλλού, πάει, χαμογελαστός, μας χαιρετά…

Advertisements