You are currently browsing the tag archive for the ‘Το Σώμα’ tag.

 

Μέσα στο σκοτάδι βρίσκεται ήσυχο ένα πράγμα μάλλον ακαθόριστο. Κάποια στιγμή αρχίζει να κινείται και η κίνηση του έχει κάτι ανθρωπόμορφο, μοιάζει με έναν άνθρωπο μάλλον βαρύ, καθισμένο σε μια καρέκλα. Η κίνηση του μοιάζει να εκφράζει μιαν αγωνία, κάτι σαν κρίση άγχους που όλο επιδεινώνεται. Κάποια στιγμή καταλαβαίνουμε πως το “άγχος” του το προκαλεί η παρουσία μας!  Όσο πιο μεγαλόσωμος τόσο πιο τρομακτικός είναι ο επισκέπτης!  Όσο περισσότερο πλησιάζουμε τόσο τα συμπτώματα γίνονται ανυπόφορα.

Ο Carlos Copa έφτιαξε αυτό το Ρομπότ από πράγματα που βρήκε. Συσκευές ηλεκτρονικά εξαρτήματα, ξύλα και σίδερα, πεταμένα. Είναι ένα ρομπότ που δεν κάνει εργασίες, δεν απεικονίζει την παραγωγική θετική πλευρά του “ανθρώπινου” αλλά μιαν άλλη σκοτεινή και δυσλειτουργική. Η ίδια η ετοιμολογία της λέξης “Ρομπότ” αναφέρεται στην εργασία. Αυτό όμως είναι ένα ρομπότ που μόλις το πλησιάζεις αγχώνεται, αγωνιά και σιγά σιγά, όλο και περισσότερο σφαδάζει από πόνο και κλαίει και πετά σπίθες… Είναι σαν να το πληγώνει σωματικά η παρουσία των άλλων.

Το βίντεο δυστυχώς είναι μεγάλο και λίγο πιο φορτισμένο απ’ όσα θα θέλαμε αλλά το έργο είναι δυνατό, ανήκει, δε, στην χορεία των έργων που σε φέρνουν σε δύσκολη θέση, που ενοχλούν αλλά δεν το κάνουν για να προκαλέσουν αλλά από μιαν ανάγκη που γεννιέται “φυσικά”.
Έχουμε να κάνουμε μ’ένα έργο που δε θέλει να το βλέπουν και νομίζω πως αυτό είναι ένα ενδιαφέρον σχόλιο για την τέχνη που δεν  εξαντλείται στο θέαμα (κι όχι μόνον για την τέχνη…).
Ένα έργο που δείχνει πως όσα πετάξαμε έχουν μια ζωή που τώρα κάπου μας λείπει,
που μιλά για την μηχανοποίηση της κοινωνίας και του ανθρώπου και μάλιστα με έναν τρόπο που σε χτυπά στο στομάχι,
που δίνει στην παρουσία, στην φυσική μας παρουσία, μια πυκνότητα και μια “πραγματικότητα” αφόρητη κι αποκαλυπτική.

Άλλα σχετικά κείμενα:

Για τις μηχανές και την τέχνη:
Για την Μηχανή #1/ Felix’s Machines (!_!)

Για τα Ρομποτ:
Η Καρέκλα Ρομποτ!/ The technological Singularity/ ROBOTS #1
I AM ROBOT/ από τον “Ken Tanaka” allias David Ury/ ROBOTS #2

Για τα σκουπίδια την Τέχνη και τις μηχανές:
Καθρέφτης (#1) από Σκουπίδια!

Advertisements

Ξύπνησα μέσα στην νύχτα. Αυτην την φορά δεν ακουγόταν τίποτα. Βγήκα στο μπαλκόνι μου και είδα την Σελήνη μισή στην κορυφή του Αττικού ουρανού. Tου Αυγούστου. Έμοιαζε κάποιος να με σκεφτόταν. Θέλησα να υπήρχα μακριά από κάθε εικόνα.

Άφησα ανοικτή την μπαλκονόπορτα. Ένας άνεμος απαλός περνά μέσα από το σπίτι. Είμαι ήσυχος μέσα σε έναν κυκλώνα ανυπομονησίας. Μετέωρος σε ένα σκοτάδι που δεν φοβίζει. Σιωπηλός μπροστά σε μια θάλασσα από επιθυμίες. Πόσο μακριά θα προλάβω να δω;

Σ’ αυτήν την σιωπή όλα έχουν το ίδιο μέγεθος. Τα μεγάλα και τα μικρά. Ο τρόμος και ένα μολύβι, ένα ξερό λουλούδι και το ταβάνι που κρατά το δωμάτιο στην θέση του. Το μέλλον και η καρδιά που πάει να σπάσει σε αργή κίνηση.
Σ’ αυτήν την σιωπή ξημερώνει.

Numbercult

Wikipedia VVVV

VVVV

Delaunay

O Ken Tanaka είναι μια διαδικτυακή περσόνα που δημιούργησε κάποιος ονόματι David Ury. Υποτίθεται πως ο “KEN” ενώ είχε αμερικάνους γονείς μεγάλωσε και έζησε υιοθετημένος από Ιάπωνες. Έχει κορμί Ευρωπαίου/Αμερικάνου και ψυχή Ιάπωνα. Κάποια στιγμή άρχισε να απευθύνεται στο κομμάτι που του έλειπε (!) μέσω Youtube… Ο πραγματικός David Ury είναι Ηθοποιός/stand-up comedian και ειδικός στην Μεταγλώττιση Ιαπωνικών Ταινιών, είναι γνώστης, δηλαδή, της γλώσσας και όλης της (Ποπ) Ιαπωνικής κουλτούρας. Το αποτέλεσμα το βλέπετε, έχει χιούμορ και περιεχόμενο, ευαισθησία και δύναμη, αφέλεια και σοφία, αφοπλιστική απλότητα και (καταλάθος;) βάθος…

Ίσως βέβαια, και ευτυχώς, να μη φαίνεται πόσο μακριά μπορεί να πάει αυτό το δροσερό βίντεο.

Διότι πάει καιρός, κανείς δεν θυμάται πότε και πως ξυπνήσαμε μέσα σε μια μηχανή. Δεν είχαμε καταλάβει με σαφήνεια τι σήμαινε ούτε καν πως θέλαμε να είμαστε μηχανήματα. Εμείς και όλα γύρω μας. Το Σύμπαν. Το σώμα και οτιδήποτε ζωντανό, η οικονομία, το μυαλό και αυτοί που αγαπάμε. Μηχανήματα.
Read the rest of this entry »

Ανέβασμα ενός έργου του Valere Novarina. Ενός από τους πλέον σημαντικούς δραματουργούς του Ευρωπαικού θεάτρου. “Ιδρυτή-Ευρέτη” του “Θεάτρου της Ακοής”, ενός θεάτρου που κυριαρχεί ο “Λόγος”. Ούτε ο Ηθοποιός, ούτε ο Συγγραφέας, ούτε ο Σκηνοθέτης. Όλοι οι προαναφερθέντες έχουν επιτέλους Ελευτερωθεί!

Στο Θεατρικό ιδίωμα του Novarina oι εικόνες έρχονται επί σκηνής από έναν άλλο κόσμο κι όχι για να περιγράψουν το κείμενο. Το κείμενο δεν περιγράφεται, ούτε εξηγήται. Το κείμενο παράγεται σαν απόηχος μιας πολύ βαθιάς σκέψης που εκείνη την στιγμή, ακόμη κι αν εμφανίζεται, έχει άγνωστους σκοπούς . Η ύπαρξη πολλών επιπέδων σκέψης και αίσθησης κάνει τον άνθρωπο φευγαλέο, άπιαστο, σαν την άμμο, σαν μια ακτίδα ήλιου που μπαίνει από τα θυρόφυλλα. Ο Άνθρωπος δεν είναι οι ιδέες του, παραμένει τρομακτικά ελεύθερος από τις ευκολίες της διάνοιας. Αυτή η ελευθερία φέρνει αμηχανία, προκαλεί ένα αίσθημα αφόρητα αδιευκρίνιστο, μετέωρο και δύσκολο. Η ασάφεια που προκαλεί μοιάζει τόσο αφηρημένη ώστε κυνδινεύει να γίνει απάνθρωπη. Όλο αυτό όμως ισορροπεί (μεταξύ άλλων) χάρη σε μια συνεχή αστειότητα και αδιάπτωτη χαρά της ύπαρξης. Χαρά της ύπαρξης των λέξεων πρώτα απ’όλα αλλά και των λοιπών..
Όπως το κείμενο αναπτύσσεται όγκοι κρυστάλλινοι διαδέχονται σωρούς από λάσπη και γιορτές των λέξεων (και του νου) σηκώνονται απρόοπτα! Αποσπάσματα που κάνουν τον κόσμο διάφανο με τη σαφήνεια και την ευστοχία τους εμφανίζονται αλλά δε διεκδικούν καμία ηγεμονία.
Στις δύο τελευταίες σελλίδες του “discours aux animaux” το κειμενο έχει δυο σελιδες μονο με ονοματα πουλιών! Για “κάποιους” αυτό τα λέει όλα.

Το ανέβασμα που βλέπουμε εδώ δεν αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα. Δεν αποδίδει τον τρόπο του Β.Νοβαρινά αν και παρουσιάζει μια κάποια συνέπεια μ’αυτό. Ξετινάζει και την έννοια του ηθοποιού και του συγγραφέα ή του σκηνοθέτη ενώ διαχέει και την έννοια του “σκηνικού”.
Μια μαριονέττα με το πρόσωπο του Συγγραφέα (ο Β.Νοβαρινά “αυτοπροσώπως”) στέκεται ενώ 3 τηλεκατευθηνόμενα ηχεία-αυτοκινητάκια διαχέουν την πηγή του λόγου διαλύοντας την σχέση με το ένα υποκείμενο που μιλά, με την πηγή του λόγου. Βλέπουμε τον συγγραφέα σα μαριονέτα που ακούει τις λέξεις της. Αν δε καταλαβαίνει κανείς Γαλλικά το πράγμα είναι κατά πάσα πιθανότητα ανυπόφορο. Το βάζουμε όμως μια που στο ιστολόγιο αυτό ψάχνουμε τα όρια και τις συναντήσεις της τεχνολογίας με την ζωή. “Η Ηλεκτρονική Μαριονέτα” είναι ένα τολμηρό παράδειγμα σχέσης του κειμένου με την εικόνα και την δράση. Η ενότητα τους συντελείται στον πυρήνα του έργου κι όχι σε κάποια καθησυχαστική μίμηση κάποιου πραγματικού.

O Zaven Paré (καλλιτέχνης που πειραματίζεται με τα νέα μέσα) υπογράφει όλη την σύλληψη. Ο Συγγραφέας είναι μια μαριονέττα, ένα παιχνίδι στα χέρια του, ένα παιχνίδι στα χέρια πολλών άλλων, ένα παιχνίδι στα νύχια των λέξεων. Με τον ίδιο τρόπο που στην εκκλησιαστική ζωγραφική της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας όπου σπανίως υπογράφεται το “έργο”. Η ενδεχόμενη υπογραφή έχει σχεδόν πάντα την μορφή “δια χειρώς..” και μετά ακολουθεί το όνομα, Μανουήλ π.χ.  Αυτό ανοίγει το πεδίο ανάγνωσης του ποιός κάνει τι; και επιβάλλει ξανά το ερώτημα “ποιός είμαι εγώ;”
Όμως, επειδή κάθε ερώτηση είναι και μια θέση, στην ουσία από κάτω υπάρχει η δήλωση: “Εγώ δεν είμαι ακριβώς Εγώ”.

Το αίνιγμα της ομιλίας παραμένει.

(κάποια περισσότερα καθώς και κάποιοι σύνδεσμοι ακολουθούν πιο κάτω)

Read the rest of this entry »

Το κόκκαλο αυτό μοιάζει πολύ και με το κινεζικό ιδεόγραμμα(人 rén) του ανθρώπου. Αυτό το κόκκαλο στα αγγλικά λέγεται wishbone και στην Ελλάδα, επίσης, παίζουμε μ’αυτό το κόκκαλο (από κοτόπουλο) ένα παιχνίδι με ευχές που κάνουν δύο άνθρωποι και μετά το σπάνε τραβώντας το ο καθένας προς το μέρος του. Το σπάσιμο αυτό ελευθερώνει την πραγματοποίηση μιας ευχής, και νικά (πραγματοποιείται η δική του επιθυμία) αυτός που θα έχει το μεγαλύτερο κομμάτι. Να σπάσουμε τον άνθρωπο σε κομμάτια όπως τα παιδιά σπάζουν τα παιχνίδια τους να δουν τι έχουν μέσα, και συνήθως δε βρίσκουν τίποτα…

Μα τι κινεί αυτό που κινεί αυτό που κινεί αυτό που κινεί αυτό που κινεί αυτό που κινεί……..

Έχουμε ξαναδεί δουλειά του (και θα ξαναδούμε, λέω…)

Το site του Arthur Ganson εδώ http://www.arthurganson.com/

Δε με πειράζει το λογότυπο της ADIDAS, τίποτα δε μπορεί να σβήσει την καταγωγή αυτών των φωνών! Δείτε το βίντεο με την αφέλεια που ταιριάζει στους Ποιητές. Με την αγνότητα, την ορμή, την πρόωρα σοφή ανοησία, της πρώτης αγάπης… εις ανάμνηση τέτοιων στιγμών η πράξη ονομάστηκε “Ποίηση”.

Χτυπήστε τις παλάμες στους μηρούς!
Φουσκώστε το στήθος!
Λυγίστε τα γόνατα!
Οι γοφοί ν’ακολουθούν!
Χτυπήστε τα πόδια στη γη, όσο πιο δυνατά μπορείτε!

Πεθαίνω! Πεθαίνω!
Ζω! Ζω!
Πεθαίνω! Πεθαίνω!
Ζω! Ζω!

Να ο άνθρωπος ο τριχωτός(γενναίος)
που πήγε και βρήκε τον Ήλιο
και έκανε πάλι να λάμψει η μέρα!
Ένα σκαλί πιο ψηλά, ακόμα ένα σκαλί, πιο ψηλά…

Ο Ήλιος λάμπει!

Σηκωθείτε!

κι εγώ ρωτάω:
Τι εννοούμε όταν λέμε Ήλιος;

Read the rest of this entry »

Leonard Cohen, Book of Mercy 1984.

In the Eyes of Men
In the eyes of men he falls, and in his own eyes too. He falls from his high place, he trips on his achievement. He falls to you, he falls to know you. It is sad, they say. See his disgrace, say the ones at his heel. But he falls radiantly toward the light to which he falls. They cannot see who lifts him as he falls, or how his falling changes, and he himself bewildered till his heart cries out to bless the one who holds him in his falling. And in his fall he hears his heart cry out, his heart explains why he is falling, why he had to fall, and he gives over to the fall. Blessed are you, clasp of the falling. He falls into the sky, he falls into the light, none can hurt him as he falls. Blessed are you, shield of the falling.

Wrapped in his fall, concealed within his fall, he finds the place, he is gathered in. While his hair streams back and his clothes tear in the wind, he is held up, comforted, he enters the place of his fall. Blessed are you, embrace of the falling, foundation of the light, master of the human accident.

Στα μάτια των ανθρώπων.
Στα μάτια των ανθρώπων πέφτει. Kαι στα δικά του επίσης. Πέφτει από την υψηλή θέση του. Πηγαίνει στο κατόρθωμα του. Κατευθείαν. Πέφτει σε σένα, πέφτει να σε γνωρίσει. Είναι κρίμα, λένε. Δείτε την ντροπή του φωνάζουν, όσοι τον ακολουθούν λίγο πιο πίσω. Αλλά αυτός πέφτει εκτυφλωτικά στο φως στο οποίο πέφτει. Δε βλέπουν ποιος τον σηκώνει ενώ πέφτει, ούτε πως η πτώση του με τον καιρό αλλάζει και μαζί της κι ο ίδιος παραδαρμένος μέχρις ότου η καρδιά του βάλει τις φωνές και ευλογήσει εκείνον που τον κρατά μέσα στην πτώση του. Και στην πτώση του μέσα ακούει, την καρδιά του να ουρλιάζει και η καρδιά του εξηγεί γιατί πέφτει, γιατί έπρεπε να πέσει, κι έτσι αφήνεται. Πέφτει. Ευλογημένο είσαι, σφιχταγκάλιασμα της πτώσης. Πέφτει μέσα στον ουρανό, πέφτει μέσα στο φως, τίποτε δε μπορεί να τον πληγώσει ενώ πέφτει. Ευλογημένη είσαι, ασπίδα της πτώσης.

Τυλιγμένος στην πτώση του, κρυμμένος μέσα σ’ αυτήν, βρίσκει χώρο και μαζεύει εκεί τον εαυτό του. Ενώ τα μαλλιά του φεύγουν πίσω ορμητικά και τα ρούχα του σκίζονται με λυγμούς στον αέρα κάτι τον κρατά όρθιο, τον παρηγορεί και έτσι μπαίνει στην πτώση του.
Ευλογημένο αγκάλιασμα της πτώσης.
Θεμέλιο του φωτός.
Αφέντη του ανθρώπινου ατυχήματος.

(μετάφραση Α. Μιστριώτης)

http://www.vimeo.com/8569187”


Μια κριτική ματιά στις εξελίξεις που μας προτείνει η τεχνολογία από τον νέο μου φίλο: τον Keiichi Matsuda. Οι Εφαρμογές της επαυξημένης πραγματικότητας ανοίγουν την πόρτα για κινδύνους που, εν πρώτοις, δε μπορούμε να φανταστούμε. Μήπως μειώνεται ο Προσωπικός χώρος ακόμα περισσότερο; Μήπως ανοίγει η πόρτα να μπει ακόμα και στο μυαλό η σφαίρα της οικονομίας; Και της κατανάλωσης; Μήπως ανοίγει ο δρόμος εμφύτευσης λογικών που είναι προβληματικές; (βλ. επικίνδυνες) Αν ο χώρος της αντίληψης δυναμοποιηθεί από την τεχνολογία μήπως ανοίγει η πόρτα να εισάγει η αγορά ακόμα πιο βαθιά μέσα στον νου, ανάγκες που δεν χρειαζόμαστε; Αυτό άλλωστε είναι ένα από τα βασικά όπλα της διαφήμισης, η ανάγκη. Η κατασκευασμένη ανάγκη.
Εδώ οι αρχιτέκτονες με τους Σχεδιαστές και τους ποιητές έχουν να σκεφτούν και να δράσουν. Όλη η επιφάνεια του κόσμου θα ανήκει κάποια μέρα στις επιχειρήσεις, διότι αυτές κινούν την έρευνα και την βιομηχανία. Θα μπουν μέσα στο μυαλό μας. Ίσως. Θα υπαγορεύουν τον ρυθμό της σκέψης. Για λόγους ευκολίας πολλοί θα γίνουν απλοί παρατηρητές της ζωής τους.

Για μια ακόμα φορά τίθεται το αίτημα για κάποιο όριο στην εξέλιξη των πράγμάτων. Διότι, πολύ απλά, η σύσταση της προσωπικότητας του σύγχρονου ανθρώπου αρχίζει να αποδομείται, με συνέπειες νοσηρές (οι άνθρωποι έχουν πλέον χαλασμένα μυαλά, παθαίνουν όλο και περισσότερες ψυχοπάθειες!) είτε με όρους κοινωνικούς. Δικαιοσύνης π.χ. Η πιο επικίνδυνη ρύπανση είναι η πληροφορία. Ο Johny Mnemonic στην ομώνυμη ταινία δε μπορεί να συνέξει όλη αυτή την πληροφορία μέσα στο μυαλό του. Ε, λοιπόν ούτε κι εγώ! Προσθέστε όλες αυτές τις πληροφορίες-παύλα-γνώσεις που θα πρέπει να φύγουν για να χωράν τα ονόματα και οι ιδιότητες των καταναλωτικών αγαθών…

 Που σταματά η τεχνολογία, η αγορά, το εμπόριο; Εκεί που ξεκινά ο άνθρωπος; Είναι αυτά ασυμβίβαστα; Όσο πάει και περισσότερο δυστυχώς. Χρειάζονται καλλιτέχνες και στοχαστές, ποιητές και μαστροχαλαστές, χρειάζονται άνθρωποι να πάρουν την τεχνολογία και να την προσαρμόσουν, να την κάνουν δικαιότερη, να την “μετρήσουν” πάνω στο σώμα και τον νου τους και μετά να μιλήσουν, να προτείνουν.

Το πρώτο βήμα, πάντως, είναι η κατανόηση του προβλήματος κι αυτό καλλιεργεί η δουλειά του φίλου Matsuda! Έχει μια κριτική στάση χωρίς να στερείται οπτικού ενδιαφέροντος και γοητείας. Το πείραμα είναι απολύτως επιτυχημένο, είναι ενδιαφέρον και ευχάριστο, είναι εύγλωττο αλλά δεν αισθητικοποιεί το πρόβλημα ώστε να πέσει στην παγίδα. Το αποτέλεσμα είναι σαφώς αποπνικτικό και το θέμα σαφές(αν και καμμία εικόνα δεν είναι σαφής χωρίς αναφορές. Άλλη ιστορία αυτή). Καλή Συνέχεια. Δε ξέρω όταν διαβάζετε εσείς αυτό το σχόλιο πως είναι αλλά όταν το έγραφα, έξω ο ήλιος, έκανε γιορτή! Τώρα που το γράφω. Ας βάλω κάτι από το σώμα, τον χώρο του και την χρονικότητα του, σ’ αυτόν το χώρο. Τώρα που μιλάμε για την νοσταλγία και την σχετικότητα. Την νοσταλγία του σώματος έναντι των ιδεών και των συσκευών τους. Ναι λοιπόν έξω τα φωτόνια τσουβαλιάζονται σπάταλα πάνω στα πάντα!

Το καταπληκτικό αυτό Βίντεο τόσο πολύ μου μίλησε και για τόσους διαφορετικούς λόγους που προσπάθησα να μη σχολιάσω πολύ. Μη φορτωθεί και χάσει κάτι από την έκπληξη του. Είναι προιόν ενός άλλου πολιτισμού, όμως, κι έτσι έχει ανάγκη και λίγης υπεράσπισης. Οι Sticky Monster Lab από την Κορέα. Μια συνέντευξη τους εδώ (καταπληκτική κι αυτή…) 🙂

Καλούν τους εαυτούς τους και τους χαρακτήρες τους ΤΕΡΑΤΑ! Αυτά τα τέρατα είναι όλο πραότητα και καλοσύνη σχεδόν προπτωτική:).
Όλοι οι χαρακτήρες έχουν κάτι θετικό, μια δικαιολογία, τίποτα δεν καταδικάζεται οντολογικά, όπως ακριβώς στις εικόνες των Χριστιανών της Ανατολής (έχω γράψει σχετικά εδώ). Θυμάμαι την φράση του Μπόρχες(;) “Όλοι οι ποιητές είναι καλοί όταν τους καταλάβεις”.
Το “Είμαστε όλοι ΤΕΡΑΤΑ” έχει κάτι από το επίσης ακραίο “ο Άνθρωπος είναι πλασμένος κατ’ Εικόνα και καθ’ Ομοίωση του Θεού”. Το ένα το οδηγεί η θεμελιώδης έννοια της Συμπόνοιας “Compassion” και το άλλο εκείνη της Αγάπης. Η Θλίψη της Ιαπωνικής ευαισθησίας, αυτή η νοσταλγία, είναι ανάλογη του τρόπου με τον οποίο βλέπουν αυτόν τον κόσμο. Οι Sticky Monster Lab είναι Κορεάτες κι έχουν την γλυκιά μελαγχολία που συναντά κανείς σ’ όλες τις βουδιστικές κουλτούρες. Όλοι π.χ. ξέρουν την Ukiyo-e, αν δε σας λέει κάτι, μήπως το όνομα Hokusai; Δείτε τον ορισμό στις πρώτες παραγράφους αυτού του συνδέσμου κι αν έχετε χρόνο ξαναδείτε αυτές τις θαυμαστές εικόνες.

Αν αυτός ο κόσμος είναι μια ψευδαίσθηση όλα αυτά που αγαπώ, δεν υπάρχουν ήδη. Κι εγώ; Δεν έχω καμμία σημασία; Ο εαυτός είναι μια ψευδαίσθηση… Μου αρέσουν όμως όλα αυτά, δηλαδή δε μπορώ ακόμα να τα εγκαταλείψω κι ας έχετε δίκιο. Μου αρέσει και η ζωή αυτή που, σαν ψέμα που είναι, έχει ήδη πεθάνει, ενώ την ζω. Την νοσταλγώ, ήδη.

(αν έχετε δει το βίντεο, υπάρχει ένα ακόμα σχόλιο πιο κάτω..)
Read the rest of this entry »

Ένα τραγούδι που έγινε επιτυχία λόγω του τολμηρού του βίντεο. Γυμνά κορίτσια αυτάρεσκα περπατούν στο πραγματικό Παρίσι και τραγουδούν στίχους εξοργιστικούς και αποκαλυπτικά ευθείς. Το βασικό θέμα είναι τα “θέλω” τους. Τα “θέλω” τους αφορούν ΣΕΞ, ΑΓΑΘΑ, και ΔΟΞΑ-ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ. Για όσους δε ξέρουν Γαλλικά ή ακόμα καλύτερα την Γαλλική πραγματικότητα η μετάφραση τα λόγια τα κάνει κάπως αφηρημένα και δεν αποδίδει την ειρωνία, τον σαρκασμό, την τσαχπινιά και την χυδαιότητα του ύφους, το τσουχτερό χιούμορ και τις πολύ συγκεκριμένες αναφορές στην μιντιακή καθημερινότητα, σε σταρ, δημοσιογράφους κλπ.
Ο κόσμος που περιγράφουν είναι γνώριμος. Δε μπορούμε όμως να πούμε πως αυτό είναι μια κριτική ματιά… Οι μοντέλες παραμένουν μοντέλες. Το σώμα τους δεν είναι γυμνό μέσα στη γυμνότητα του. Είναι ένα νέο σώμα, που προκαλεί πόθο κι έτσι διατηρεί την ισχύ του. Δεν είναι ακριβώς εύθραυστο ή ευάλωτο, ταυτόχρονα φέρνει μιαν έπαρση κι ένα ύφος αυτάρεσκο και ένα βάδισμα πασαρέλας τυποποιημένο σε σημείο ώστε να γίνεται στολή. Από την μία δείχνουν την γύμνια ενός κόσμου και την ίδια στιγμή τον αναπαράγουν και τον ενισχύουν κι αποδυκνύουν πόσο η γύμνια είναι, φευ, ανέφικτη πια. Κοροϊδεύουν με συγκεκριμένες αναφορές το μηντιακό σύστημα του θεάματος στη Γαλλία αλλά με κανέναν τρόπο δεν υποδεικνύουν κάτι έξω από αυτό, είναι πολύ πιθανό πως αυτοί που αναφέρουν είναι ή έγιναν φίλοι τους μετά. Αυτή η δήθεν κριτική είναι το τελευταίο αποκούμπι ενός κόσμου που λέει φωναχτά πως είναι αηδιασμένος με τον εαυτό του και γι’ αυτό έχει το δικαίωμα να παραμένει αηδιαστικός. Το σύστημα, έχει γραφεί, μισεί πλέον τον εαυτό του, αυτοσαρκάζεται κι έτσι μοιάζει ακόμα πιο άτρωτο, μοιάζει η απελπισία του να το τονώνει, και συνεχίζει απελπισμένα ο κόσμος με πλήρη επίγνωση, χωρίς διάθεση να αλλάξει, χωρίς πρόθεση να κινηθεί προς την (αποτολμώ αυτή τη θέση) πραγματική του επιθυμία για άλλο φως, για άλλες χαρές.
Αυτές οι “άλλες” αισθήσεις μοιάζουν πλέον άγευστες, ανύπαρκτες, μυστικές-μυστικιστικές, ύποπτες. Ποιος τις έχει ανάγκη; Κυριαρχεί η τελείως αφομοιωμένη ιδέα πως “στην κόλαση έχει χαβαλέ!”
Αυτός ο χυλός από “αλήθειες” που τελικά έχουν εγκαταλείψει την επιθυμία για “μια αλήθεια” που να ενώνει τα πράγματα είναι χαρακτηριστικό αυτού που ονομάστηκε καλώς ή κακώς μετα-μοντέρνο. Αυτή η αλήθεια που ποτέ δεν “βρίσκεται” είναι αντικείμενο σκληρής κριτικής διότι από κάτω κρύβει κάποιον ολοκληρωτισμό. Το μεταμοντέρνο σε αυτό το κομμάτι παρουσιάζεται και είναι απελευθερωτικό. Δεν παλεύει για μια περιεκτική πιο πολύπλοκη αλήθεια αλλά προσπερνά την αλήθεια συνολικά. Εδώ θέλει να κάνουμε όμως μια διάκριση, άλλο η διάφορες ολοκληρωτικές φωνές που είπαν, πονηρά, πως εκπροσωπούν και κατέχουν αυτήν την αλήθεια κι άλλο η επιθυμία γι’ αυτήν, μια επιθυμία που τελικά ούτε ξεριζώνεται ούτε κατασκευάζεται, είναι άλλωστε η άλλη πλευρά της επιθυμίας για έναν καλύτερο κόσμο. Όποιος φιλοδοξεί να την ξεριζώσει επειδή θέλει να καλυτερέψει τον κόσμο μοιάζει να ξεριζώνει την ίδια την βάση του εγχειρήματος του.

Προσωπικά θεωρώ τη συζήτηση γύρω από τον όρο “μεταμοντέρνο” σκέτη ζαλάδα αλλά έχει κάποια σημασία. Είναι σημάδι μιας φάσης του μοντερνισμού ο οποίος πλέον καταστρέφει τον ίδιο του τον εαυτό. Αν ο όρος βοηθά να καταλάβουμε αυτή τη νέα φάση έχει καλώς. Αν κατασκευάζει μιαν δήθεν άλλη περιοχή και εμποδίζει μια κριτική συνειδητοποίηση του αδιεξόδου που γεννήθηκε πολύ καιρό πριν, τότε, ο όρος αυτός είναι στάχτη στα μάτια μας.

Ένα άλλο θέμα που κραυγάζει και δε μπορούμε να αγνοήσουμε τελείως είναι η αναπαράσταση της δήθεν, θηλυκής σκέψης (εδώ γελάμε ή κλαίμε αναλόγως) όπως αυτή (αυτο)παρουσιάζεται. Σε όσα αυτοσαρκαστικά και αυθαδέστατα λένε αυτές οι ωραίες και νέες γυναίκες (και μόνον γυναίκες), εμφανίζεται από πίσω ένας ολόκληρος κόσμος εσωτερικών χαοτικών μονολόγων και επιθυμιών που ανοίγονται στο ανεξέλεγκτο, χωρίς συστολή κι αναστολές. Μονολόγων κατά τεκμήριο πολύ τρομακτικών, πολύ ευαίσθητων, πολύ οτιδήποτε. Έχει σημασία να θυμηθούμε πως όλο το Φροϋδικό πείραμα ξεκινά, όπως  αναφέρει ο ίδιος,  όταν ο Σιγισμούνδος Φρόυδ άρχισε να ακούει τις γυναίκες, έτσι διέκρινε πως αυτό που θεωρούσαμε ως αρρώστια, το παραλήρημα,  ήταν μια προσπάθεια για ίαση, ήταν το πιο φωτεινό σημάδι ενός σκοταδιού απωθημένου. Αλλά το θέμα δε σταματά εδώ. Υπάρχουν πολλά που λέγονται, κοινοί τόποι που ενώ μοιάζει να είναι “προοδευτικοί” και να παλεύουν ενάντια στην αδικία και το “κακό” τελικά περιορίζουν στενά τη συζήτηση, αποτελούν έκπτωση της.
Η διάχυτη επιπολαιότητα της κριτικής της “Πατριαρχίας” την οποία βρίσκουμε πλέον σχεδόν παντού, ανοίγει την πόρτα μιας συστηματικής θυματοποίησης των γυναικών και το αντίστοιχο αδιέξοδο της ενοχοποίησης των ανδρών. Πρόκειται για ευκολία που επειδή δείχνει κάποιον φταίχτη προσφέρει εύκολες βεβαιότητες. Κι ενώ αυτή η σκέψη έμοιαζε γερασμένο αντανακλαστικό της δεκαετίας του 60 με τόνους χίπικης εξιδανίκευσης του “φυσικού” της “φύσης” και της “αγάπης” τώρα έρχεται ξανά με νέα αμιγώς ηθικίστικη ορμή χωρίς χαϊμαλιά και χωρίς επιθυμία για έναν άλλο κόσμο, μόνο στεγνή κατηγορία. Αν ενδώσουμε στην κριτική της Πατριαρχίας ως αιτίας του κακού τότε υπονοούμε πως το πρόβλημα θα λυθεί με Μητριαρχία; Διότι αυτή η σκέψη πρυτανεύει στην πρώιμη φάση αυτής της σκέψης, πως βρέθηκε το “καλό” και εντοπίστηκε το “κακό”… Είμαστε στον προθάλαμο του ολοκληρωτισμού ήδη. Διότι το “κακό” παραμένει διαρκώς απροσδιόριστο και μπορεί να αναδυθεί παντού και γι’ αυτό όποιος παλεύει για κάτι καλύτερο μιλά με προσοχή, χωρίς βεβαιότητες. Αν είμαστε σίγουροι πως δεν είναι το θέμα η πατριαρχία αλλά οι δομές εξουσίας, τότε να ξεκαθαρίσουμε αν είναι όλες οι δομές εξουσίας που είναι κακές. Και τελικά, ποιό σύστημα δεν έχει σχέσεις εξουσίας;
Αυτά, η σύγχρονη πολιτική σκέψη, τα ξεχνά εύκολα και τελικά δεν έχει να απαντήσει ουσιαστικά στα περισσότερα προβλήματα διότι απλούστατα δεν το χρειάζεται. Έχει λύσει το πρόβλημα της. Φασίστες, φαλοκράτες, ρατσιστές δίνουν μιαν ηθική ασφάλεια, μια σιγουριά πως είναι από την μεριά του καλού κι αυτή η ωραία κατάσταση είναι καλύτερη (πιο σταθερή πιο σίγουρη, ήδη παρούσα) από κάθε αγώνα για κάποιον -πραγματικά- καλύτερο κόσμο.

Εδώ θα προσθέσω κάτι ακόμα…  Το λεγόμενο “Σύστημα” είναι μια έννοια ελλιπής και παραπλανητική. Κατά βάθος μεταφέρει το βάρος της επιλογής από τα πρόσωπα, αποκλειστικά, στις δομές. Στην πράξη αυτό καθιστά τη σκέψη μας μονοκόμματη και τυφλή. Μπορούμε χωρίς να κοιταχτούμε στο καθρέφτη να μιλήσουμε για όλα. Μπορούμε ακόμα να φτιάξουμε τρομοκρατική οργάνωση, να σκοτώσουμε άλλους ανθρώπους, να γράψουμε και προκηρύξεις χοντροκοπιάς και ανοησίας. Ο πολιτικός λόγος για να μη πέσει στα δίχτυα της ψυχολογίας και της θρησκείας αντικειμενοποιεί τα πράγματα και τα αποξηραίνει. Το να φταίει το “Σύστημα” είναι μια βολική λύση αλλά διαχωρίζει τις δομές από τα όντα σαν να είναι αυθύπαρκτες. Τελικά δε καταφέρνει να συμπεριλάβει τον άνθρωπο. Το βάθος και το αίνιγμα του “κακού” δε περιγράφεται μόνο συστημικά. Το γιατί δε μπορούμε να έχουμε έναν δίκαιο κόσμο δεν έχει ούτε και θα απαντηθεί με την περιγραφή των μηχανισμών της κοινωνίας. Το βάθος του “κακού” και του εσφαλμένου δεν έχει τέλος. Είμαστε όλοι χρεώστες κάπου. Και οι Ποιητές και οι Συνδικαλιστές οφείλουν στο αίνιγμα της ζωής λίγη προσοχή, λίγη σεμνότητα. Κι αυτό δε θα τελειώσει ποτέ και με κανένα σύστημα.

Baby baby baby

Je veux des plans sur la commode
Je veux Tellier sur mon iPod
Je veux l’amex black de ta mère
Je veux la voiture de ton père

Je veux sortir avec tes potes
Je mettrai ma plus belle culotte
Je veux une session un peu hot
Je veux bien que tu regardes mais pas que tu pelotes

Baby baby baby

Je veux être dans le top de justice
La main gaspard sur ma cuisse
Je veux compter même sans les doigts
Je veux les tiens au bon endroit

Je veux pas prendre les escaliers
Tiens c’est parfait tu vas me porter
Je veux que moi sur les photos
Et je veux poser pour St-Lau

Je veux des enfants surdoués
Et je veux que mon chien soit diplôme
Je veux ta téte sur un plateau
Je veux la mienne chez Denisot

Baby baby baby

Je veux pas de cake je veux de la coke
Je veux pas de Kate je veux Ethan Hawk
Je veux sauter d’une grand échelle
Toi tu te démerdes pour l’arc en ciel

Je veux des glaces choco vanille
Je veux tes boules a la myrtille
Je veux danser comme Vanessa
Je veux voir son mec a Ibiza

Je veux dormir quand tu te réveilles
Et je veux le même t-shirt que Yelle
Je veux rentrer dans tout mes jeans
Et je veux que tu me rinces avec ta prime

Je veux des glaçons dans mon verre
Faire une soufflette a ta grand-mère
J’ai vu ton ex tu sais la sotte
Dis lui que j’ai retrouve ses bottes

Je veux pas de noyau dans ma cerise
Je veux que tu redresses la tour de Pise
Je veux jouir dans une 2 chevaux
Et je vais le faire derrière ton dos

Μια αγγλική μετάφραση με hyperlinks(!) εδώ

Και το BONUS!!! Μια ακόμα πιο χυδαία εκδοχή! Για την προώθηση ενός Βίντεο παιχνιδιού…
Ο Βόθρος δεν έχει όρια! Και το λέω αυτό χωρίς υποκριτικές καταδίκες. Τα βλέπω όλα αυτά και παράλληλα με την όποια κριτική απόσταση μου φαίνονται πιο εύστοχα και ειλικρινή και επικίνδυνα από πολλές φιλανθρωπικές ψευτιές που κυκλοφορούν!
Όλα αυτά δείχνουν πως η κριτική έχει φτάσει στα όρια της και πρέπει να κάνουμε στην ζωή μας πράξη τα όσα αναζητούμε. Χαίρετε!

Τα ζάρια (που δεν παίζει ο Θεός κατά τον Αινστάιν) φτιάχνουν τις εικόνες του κόσμου και εμάς. Σωματίδια στοιχειώδη σε συνδυασμούς. Η ύλη του κόσμου μπορεί να αθροιστεί όλη μαζί σ’ ένα ξέφρενο ερώτημα, επιφανειακά ψύχραιμο κι αμίλητο.
Ακόμα και στην πιο ανόητη και βαρετή εικόνα του κόσμου κάτι απίθανο επιμένει, κάτι ανεξήγητο και ρευστό. Ναι. Μ’ένα κουβά ζάρια φτιάχνεται ένας κόσμος άπειρος.

Υπάρχει ο ενθουσιασμός
από τη μια για την γεωμετρία και τους αριθμούς που φτιάχνουν κόσμους ολόκληρους
και απ’ την άλλη για την αίσθηση πως τα πράγματα είναι απερίγραπτα, πιο μεγάλα από τον εαυτό τους.
Τα πράγματα είναι πάντοτε ξένα. Αντιφατικά. Ταιριάζει να μένουμε σιωπηλοί μπροστά τους. Όπως ταιριάζει να παίζουμε μαζί τους. Η αίσθηση αυτή, αυτό το ξένο, μας αποτρέπει να ταυτιστούμε μ’ όσα λέγονται και φαίνονται. Κάθε λέξη κάθε κόκκος ρυζιού μοιάζει ακατανόητος. Η αίσθηση αυτή παίρνει πολλές γεύσεις, μοιάζει με μοναξιά ή με ελευθερία ή ακόμα και βλακεία όταν κάτι ελάχιστο επιμένεις να το ρωτάς για την ουσία του…

Κι ενώ το ζητάμε με λύσσα το νόημα των πραγμάτων, αυτό μας απειλεί. Η ανάγκη για νόημα μας κατατρώει, όσο και η αβάσταχτη τυχαιότητα της ζωής, που μας κάνει ασήμαντους. Η αλυσίδες των γεγονότων που οδηγούν; αποχτούν νόημα από τα αποτελέσματα τους; Και ποιό είναι το σημείο που μπορούμε να σταματήσουμε να κάνουμε τον απολογισμό; Ποιό είναι το πλέον ακραίο αποτέλεσμα; Ο θάνατος; Είναι το τέλος αυτό;

Κι εδώ θέλω να σταματήσω αλλά δε μπορώ.

Χρειαζόμαι, μάλλον, ένα τραγούδι. Για την ελευθερία από το νόημα. Ένα τραγούδι που δε θα ‘ναι μηδενιστικό αλλά θα είναι και μηδενιστικό. Ένα Ναι, μια Ναιότητα διαφορετική..  “_”     Θα ακούσω το τραγούδι που υπέρκειται σα να είναι κομμάτι της δικής μου ζωής.

________

Έχω περπατήσει στους δρόμους έχω δει τοίχους να πέφτουν και έχω σκουπιστεί με χαρτοπετσέτες, έχω αγαπήσει ανθρώπους που δεν είδα ποτέ, έχω πιει κόκα κόλα, έχω πέσει με το ποδήλατο, με την μηχανή, με το αυτοκίνητο, έχω ένα ταξίδι στο μυαλό που γελά με τα ταξίδια, έχω έναν φόβο δίχως όνομα που με τρώει, έχω πράγματα ξεχασμένα παντού και τραγουδώ όταν πλένω τα πιάτα, έχω περάσει μέρες και μέρες αμίλητος, έχω διασχίσει έντρομος σκοτεινούς διαδρόμους πολυκατοικίας φωνάζοντας την μαμά μου για να πάρω κουράγιο, έχω τρέξει σε στενά για να μη με μαχαιρώσουν κι έχω χάσει αεροπλάνο, έχω φάει πολλά αμυγδαλωτά σήμερα, έχω μπλούζες που δε μου κάνουν, έχω χάσει πολλά κλειδιά, έχω γελάσει σε σημεία που κανείς άλλος δε γελά σε θέατρα και σινεμά και βιβλία, έχω μια φίλη από την Ιαπωνία που ζει στον Καναδά και δεν έχω μιλήσει μαζί της εδώ και δεκαοχτώ χρόνια, έχω το τηλέφωνο δίπλα και έχω δει αυτό το βίντεο, έχω τηλέφωνα να πάρω και έχω αναβάλει ότι μπορώ να αναβάλω αρκετές φορές, έχω ψάξει αυτά που δεν έχασα ποτέ και δε χρειάζομαι, σε κανέναν.
Σας εύχομαι μια φωνή που να σας ξεπερνά, να ανακαλύπτεται με έκπληξη στα λόγια σας τον κόσμο. Σας εύχομαι να πηγαίνετε χωρίς προσπάθεια στην χαρά. Σας εύχομαι να ξυπνάτε μέσα στην νύχτα και να βρίσκεστε μέσα στην ησυχία κι αυτή η ησυχία να μη σας βλάπτει, να σας δυναμώνει.

________

οι δυό αυτοί τύποι στη wikipedia
Οι στίχοι ακολουθούν:
Read the rest of this entry »

(Πατήστε, αν θέλετε βεβαίως,  κάτω δεξιά να δείτε την εικόνα σε όλη την οθόνη για το βίντεο)

Το πιο βαθύ σκοτάδι βρίσκεται στον Νου. Στο απρόσκλητο βάθος του.
Στις απαντήσεις του, που γεννάν μόνον ερωτήσεις.
Στην υποψία μας πως κάτι γνωρίζει, η οποία εμποδίζει να τον αρνηθούμε.
Στα ωραία τραγούδια πόνου που γνωρίζει και στα καταπληκτικά φαντάσματα που ξέρει να γεννά. Read the rest of this entry »