You are currently browsing the tag archive for the ‘Το Μέλλον’ tag.

http://www.vimeo.com/8569187”


Μια κριτική ματιά στις εξελίξεις που μας προτείνει η τεχνολογία από τον νέο μου φίλο: τον Keiichi Matsuda. Οι Εφαρμογές της επαυξημένης πραγματικότητας ανοίγουν την πόρτα για κινδύνους που, εν πρώτοις, δε μπορούμε να φανταστούμε. Μήπως μειώνεται ο Προσωπικός χώρος ακόμα περισσότερο; Μήπως ανοίγει η πόρτα να μπει ακόμα και στο μυαλό η σφαίρα της οικονομίας; Και της κατανάλωσης; Μήπως ανοίγει ο δρόμος εμφύτευσης λογικών που είναι προβληματικές; (βλ. επικίνδυνες) Αν ο χώρος της αντίληψης δυναμοποιηθεί από την τεχνολογία μήπως ανοίγει η πόρτα να εισάγει η αγορά ακόμα πιο βαθιά μέσα στον νου, ανάγκες που δεν χρειαζόμαστε; Αυτό άλλωστε είναι ένα από τα βασικά όπλα της διαφήμισης, η ανάγκη. Η κατασκευασμένη ανάγκη.
Εδώ οι αρχιτέκτονες με τους Σχεδιαστές και τους ποιητές έχουν να σκεφτούν και να δράσουν. Όλη η επιφάνεια του κόσμου θα ανήκει κάποια μέρα στις επιχειρήσεις, διότι αυτές κινούν την έρευνα και την βιομηχανία. Θα μπουν μέσα στο μυαλό μας. Ίσως. Θα υπαγορεύουν τον ρυθμό της σκέψης. Για λόγους ευκολίας πολλοί θα γίνουν απλοί παρατηρητές της ζωής τους.

Για μια ακόμα φορά τίθεται το αίτημα για κάποιο όριο στην εξέλιξη των πράγμάτων. Διότι, πολύ απλά, η σύσταση της προσωπικότητας του σύγχρονου ανθρώπου αρχίζει να αποδομείται, με συνέπειες νοσηρές (οι άνθρωποι έχουν πλέον χαλασμένα μυαλά, παθαίνουν όλο και περισσότερες ψυχοπάθειες!) είτε με όρους κοινωνικούς. Δικαιοσύνης π.χ. Η πιο επικίνδυνη ρύπανση είναι η πληροφορία. Ο Johny Mnemonic στην ομώνυμη ταινία δε μπορεί να συνέξει όλη αυτή την πληροφορία μέσα στο μυαλό του. Ε, λοιπόν ούτε κι εγώ! Προσθέστε όλες αυτές τις πληροφορίες-παύλα-γνώσεις που θα πρέπει να φύγουν για να χωράν τα ονόματα και οι ιδιότητες των καταναλωτικών αγαθών…

 Που σταματά η τεχνολογία, η αγορά, το εμπόριο; Εκεί που ξεκινά ο άνθρωπος; Είναι αυτά ασυμβίβαστα; Όσο πάει και περισσότερο δυστυχώς. Χρειάζονται καλλιτέχνες και στοχαστές, ποιητές και μαστροχαλαστές, χρειάζονται άνθρωποι να πάρουν την τεχνολογία και να την προσαρμόσουν, να την κάνουν δικαιότερη, να την “μετρήσουν” πάνω στο σώμα και τον νου τους και μετά να μιλήσουν, να προτείνουν.

Το πρώτο βήμα, πάντως, είναι η κατανόηση του προβλήματος κι αυτό καλλιεργεί η δουλειά του φίλου Matsuda! Έχει μια κριτική στάση χωρίς να στερείται οπτικού ενδιαφέροντος και γοητείας. Το πείραμα είναι απολύτως επιτυχημένο, είναι ενδιαφέρον και ευχάριστο, είναι εύγλωττο αλλά δεν αισθητικοποιεί το πρόβλημα ώστε να πέσει στην παγίδα. Το αποτέλεσμα είναι σαφώς αποπνικτικό και το θέμα σαφές(αν και καμμία εικόνα δεν είναι σαφής χωρίς αναφορές. Άλλη ιστορία αυτή). Καλή Συνέχεια. Δε ξέρω όταν διαβάζετε εσείς αυτό το σχόλιο πως είναι αλλά όταν το έγραφα, έξω ο ήλιος, έκανε γιορτή! Τώρα που το γράφω. Ας βάλω κάτι από το σώμα, τον χώρο του και την χρονικότητα του, σ’ αυτόν το χώρο. Τώρα που μιλάμε για την νοσταλγία και την σχετικότητα. Την νοσταλγία του σώματος έναντι των ιδεών και των συσκευών τους. Ναι λοιπόν έξω τα φωτόνια τσουβαλιάζονται σπάταλα πάνω στα πάντα!

Advertisements

Έχει πλάκα;
Δεν είναι προφανές το νόημα του προκείμενου πειράματος.. Όχι ότι χρειάζεται αλλά από μια οπτική αυτό το γκατζετάκι θέτει σοβαρά ερωτήματα. Πρέπει ίσως να γνωρίζετε λίγο την προβληματική της σύγχρονης έρευνας στην ρομποτική και την τεχνητή νοημοσύνη.
Σας λέει κάτι ο όρος “Technological_singularity” ;

Ο στόχος, για κάποιους, είναι να κατασκευαστούν μηχανές που μπορούν μόνες τους να επιδιορθωθούν, να βελτιωθούν (βλέπε εξελιχθούν) και αναπαραχθούν..
Αν καταλαβαίνετε ο στόχος είναι η απόλυτη (οντολογική) αυτονομία της μηχανής.
Με άλλα λόγια στόχος είναι η δημιουργία ζωής.
Από άλλη οπτική ο στόχος είναι να οριστεί το “είναι”, το οποίο σημαίνει ότι υποθέτουμε το “είναι” πεπερασμένο και περιγράψιμο, σα μια μηχανή..
Και με άλλα λόγια το θέμα είναι πάλι η εξήγηση της Ζωής και η αναζήτηση του Θεού, ή ακόμα καλύτερα η αντικατάσταση Του.

Να το δούμε τώρα λίγο πιο γενικά..
Ο Στόχος της επιστημονικής έρευνας δεν είναι ξεκάθαρος ούτε δεδομένος. Θα μπορούσε να υπηρετεί χιλιάδες διαφορετικές σκοπιές όπως έκανε κατά την διάρκεια της Ιστορίας. Η Σύγχρονη έρευνα ενώ μιλάμε διαρκώς για “Ανθρωπισμό” δεν τοποθετεί στο κέντρο τον Άνθρωπο αλλά το ερώτημα
Τι είναι ο Άνθρωπος; και για την ακρίβεια
Τι είδους μηχανή είναι ο Άνθρωπος;
(Είναι μάλλον προφανές πως έχω ενστάσεις.. μιαν άλλη φορά θα μιλήσουμε γι’ αυτό. Αρκούμαι να πω πως κατά την αίσθηση μου ο Άνθρωπος είναι “και” μηχανή.. )

Αν δεν είσαστε εξοικιωμένοι με τον όρο και την προβληματική της Technological Singularity ρίξτε μια ματιά εδώ.

Ένα εκτενές αλλά ειδικό πόστ στο μπλογκ reality tape (μια που το θέμα καλύπτει ένα τεράστιο πεδίο)

(Αυτό δεν είναι ένα ποστ. Το μπλογκ αυτό δε συνηθίζει να αναφέρεται σε καθαρά πολιτικά θέματα. Η παρούσα ανάρτηση, όπως και αυτή που ακολουθεί αμέσως μετά, θα παραμείνει αναρτημένη στην επικεφαλλίδα του μπλογκ για όσο χρειαστεί. Μετά ίσως εξαφανιστούν και οι δύο.. )

Χαίρετε!

Όσο κι αν αυτό σας μοιάζει άκαιρο. Η άγονη θλίψη αποτελεί πολυτέλεια αυτές τις ώρες.

Γράφω αυτές τις γραμμές αισθανόμενος πως πρέπει ήρεμα και με σεβασμό στον άνθρωπο να συμβάλλω θετικά, σε μια πραγματικότητα εκτός ελέγχου. Πολλοί από μας αισθάνονται παντελώς εξοστρακισμένοι από τα γεγονότα. Το κείμενο είναι μια συμβολή στην προσπάθεια όλων να δούμε καθαρά μέσα από την γενική ακαταστασία.

Κατά την γνώμη μου πρέπει να κατασταθεί σαφές πως:

1.Ο ΑΔΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΑΛΛΑ Η ΑΦΟΡΜΗ.

2.ΑΝ ΑΠΟΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΝΟΛΗ (πολιτική οικονομική και πολιτισμική) ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΤΟΤΕ ΦΥΤΕΥΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΠΟΡΟ ΤΩΝ ΜΕΛΛΟΥΜΕΝΩΝ ΤΑΡΑΧΩΝ. (για πόσο ακόμα θα παριστάνουμε τους κουφούς;)

3.Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΡΓΑΝΟ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ. (Δεν είναι η αστυνομία που πρέπει να αλλάξει αλλά ένα ολόκληρο σύστημα αξιών)

4.ΓΙΑ ΟΣΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΦΤΑΙΜΕ ΟΛΟΙ. (Όχι εξίσου βεβαίως.. αλλά έχουμε μερίδιο ευθύνης, για όσα κάναμε και για όσα δεν κάναμε.)

5.ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΧΘΡΙΚΟ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΗ. (Το κράτος με την οικονομική του πολιτική, ασύδωτο και αυτοπροστατευόμενο έχει φέρει τους πολίτες σε απελπισία)

6.ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΙΝΟΥΝΤΑΙ ΑΡΠΑΧΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΑ. ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΙ. Το πλήθος κατέστρεψε κατά προτίμηση αυτές, δεν είναι τυχαίο, το ξέρουμε όλοι, συμβολικά και ουσιαστικά το μήνυμα είναι σαφές.

7.ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΕΤΣΙ, “Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ”.

8.Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΕΧΕΙ ΠΑΙΞΕΙ ΝΟΣΗΡΟ ΡΟΛΟ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ.(Παίζοντας με τα πλέον ευτελή ένστικτα των πολιτών. Αφόρητα αρνητική και ανεξέλεγκτη κατέληξε μια ακατάσχετη κοπρολαγνεία. Απέδειξε πλέον πως δε μπορεί να αυτοελέγχεται)

9.ΠΡΕΠΕΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΝΑ ΠΑΡΑΔΕΧΤΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΑΠΟΔΕΙΞΟΥΝ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΕΜΠΡΑΚΤΑ  ΟΤΙ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΔΕΙΧΤΕΙ ΑΝΕΝΤΙΜΟΙ ΚΑΙ ΛΙΓΟΙ. (Αυτό θα εκτόνωνε στην ουσία την κρίση, μια πραγματική ουσιαστική κίνηση όσων ευθύνονται)

10.Η ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕ ΤΡΟΠΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΚΙ ΟΧΙ ΜΕ ΔΗΜΑΓΩΓΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ή ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ. (αυτο που μας λείπει είναι η ελπίδα κι όχι η βία. Η κατάσταση των τελευταίων ημερών αποκαλύπτει μάλλον παρά γεννά την βία, αποκαλύπτει μια βία που δεν είχαμε το θάρρος να αντιμετωπίσουμε)

μερικά πιο αναλυτικά πιο κάτω..
Read the rest of this entry »