You are currently browsing the tag archive for the ‘Σύννεφα’ tag.

Το επόμενο παράδειγμα μαχητικού επικοινωνιακού βίντεο. Θέμα:Ο Μεγάλος Αδελφός. Ένα βίντεο που καταδεικνύει τους κινδύνους και τα ψέμματα της πολιτικής της επιτήρησης που προωθούν οι κυβερνήσεις του “αναπτυγμένου” κόσμου με δικαιολογία την τρομοκρατία. Το πως το όλο σύστημα αντιμετωπίζει όλο τον πλήθυσμό ως υπόπτους και περιορίζει σιγά σιγά τα περιθώρια της ιδιωτικής μας ζωής, αποφασίζει πριν από μας για μας, αποφασίζει τι θα αποφασίζει χωρίς να έχουμε το δικαίωμα της επιλογής. Η έννοια της “ασφάλειας” είναι προβληματική, διάτρητη άρα επικίνδυνη. Ευνοεί οποιονδήποτε πονηρό συνδιασμό παραβίασης την ελευθερίας με όρους(τι άλλο;) “νομιμότητας.

Ο David Scharf υπογράφει τα πάντα εκτός από την φωνή.
Σ’αυτή την σελλίδα μπορείτε να το δείτε σε μεγαλύτερη ανάλυση ή ακόμα να το κατεβάσετε.
Το βίντεο-υπόδειγμα αυτό, όπως κι όλα τ’ άλλα έχει τα αδύνατα του σημεία. Η διάρκεια του είναι μεγάλη και οι πληροφορίες πολλές, τα τρία λεπτά είναι συχνά το όριο. Εφ’όσον το όχημα αυτών των βίντεο είναι το δίκτυο πρέπει η οθόνη να μην έχει πολλά στοιχεία γιατί οι θεατές τις περισσότερες φορές (π.χ. εδώ) θα το δουν σε μικρό μέγεθος οπότε η εικόνα δεν θα είναι καθαρή, το νόημα θα χάνει σε σαφήνεια.. και η σαφήνεια είναι το παν σε τέτοιες περιπτώσεις.. Η Σχέση του ήχου με την εικόνα είναι το πιο ευαίσθητο σημείο. Δε πρέπει οι ωραίες εικόνες να σε κάνουν να χάνεις το νόημα.. Προφανές στην θεωρία αλλά καθόλου προφανές στην πράξη..

Το τέλος είναι προκλητικό και ξεκάθαρο:
ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΠΩΣ ΟΣΟΙ ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ ΝΑ ΑΝΤΑΛΛΑΞΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕ ΠΑΡΟΔΙΚΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΔΕΝ ΑΞΙΖΟΥΝ ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΜΙΑ ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΘΑ ΧΑΣΟΥΝ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΥΟ!

Advertisements

Κοιτώντας τον κόσμο από ψηλά θέλουμε να καταλάβουμε. Κάτι δικό μας και κάτι ξένο υπάρχει εκεί. Μια δίψα μας κυνηγά και μας βαραίνει.
Σκοντάφτουμε και νομίζουμε πως είμαστε εμείς που πέφτουμε και δε βλέπουμε πως όλη η ανθρωπότητα σκοντάφτει και δε βλέπουμε πως αυτό δεν άλλαξε ποτέ.
Όσα αισθανόμαστε μοιάζουν με παγίδες. Πότε με χαρά πότε με θλίψη δηλητηριάζουν τον άνθρωπο.
Τον άνθρωπο που ξεχνά πως είναι ξένος απ’ όλα.
Υπάρχει μια άλλη χαρά γεμάτη διαύγεια, απλή, η χαρά που βρίσκεται πίσω από τις άλλες μια χαρά πολύ λεπτή και σιγανή αυτή που δε φεύγει σχεδόν ποτέ, αυτή που σαν ηλίθιοι αντιλαμβανόμαστε μετά από καιρό και τη νοσταλγούμε. Αυτή η χαρά που πολλοί από μας δε προλαβαίνουμε ποτέ να ζήσουμε.

Δεν είμαι αυτό που είμαι! Τι μου συμβαίνει;

Το τραγούδι ξεκινα με διεκδίκηση (j’ai bien le droit.. Έχω το δικαίωμα…)με μια τρύπια δίκαιο-λογία αλλά λέει μια μεγάλη αλήθεια. Μην μας μπερδεύει πως αρκείται στην “έκφραση” κι έτσι καθιστά την γνώση αυτή καταναλώσιμο συναίσθημα. Έχει κι αυτό την στιγμή του, έχει δίκιο.

Αισθανόμαστε χαμένοι κι αυτό μας ανησυχεί.
Όλοι κάποτε το λέμε και νομίζουμε πως είναι κάτι σοβαρό, κάτι εξαίρετο…

Λοιπόν όχι! Δηλαδή Ναι! Αυτή η κατάσταση είναι η πλέον τίμια και ταιριαστή στον άνθρωπο. Οι πιο πολλοί την εξαργυρώνουμε με αμάσητη θλίψη και απόλυτη παράδοση σε συναισθηματισμούς κι όμως..
Αυτή η κατάσταση δεν είναι κατάληξη αλλά αφετηρία.
Read the rest of this entry »

Ένα παλιό κι αγαπημένο..