You are currently browsing the tag archive for the ‘Σκιές’ tag.

Ξύπνησα μέσα στην νύχτα. Αυτην την φορά δεν ακουγόταν τίποτα. Βγήκα στο μπαλκόνι μου και είδα την Σελήνη μισή στην κορυφή του Αττικού ουρανού. Tου Αυγούστου. Έμοιαζε κάποιος να με σκεφτόταν. Θέλησα να υπήρχα μακριά από κάθε εικόνα.

Άφησα ανοικτή την μπαλκονόπορτα. Ένας άνεμος απαλός περνά μέσα από το σπίτι. Είμαι ήσυχος μέσα σε έναν κυκλώνα ανυπομονησίας. Μετέωρος σε ένα σκοτάδι που δεν φοβίζει. Σιωπηλός μπροστά σε μια θάλασσα από επιθυμίες. Πόσο μακριά θα προλάβω να δω;

Σ’ αυτήν την σιωπή όλα έχουν το ίδιο μέγεθος. Τα μεγάλα και τα μικρά. Ο τρόμος και ένα μολύβι, ένα ξερό λουλούδι και το ταβάνι που κρατά το δωμάτιο στην θέση του. Το μέλλον και η καρδιά που πάει να σπάσει σε αργή κίνηση.
Σ’ αυτήν την σιωπή ξημερώνει.

Numbercult

Wikipedia VVVV

VVVV

Delaunay

Advertisements
Στα σημειωματάρια μου υπάρχουν μνήμες, σκέψεις και κομμάτια από ιστορίες που φαντάστηκα. Πράγματα που επίτηδες δεν ορίζω. Είναι καιρός να ανοίξουν οι ντουλάπες, να βγουν πράγματα στο φως. Ειδικά τώρα που η βία των περιστάσεων επιβάλλει τα θέματα που συζητάμε. Ειδικά τώρα θέλω όλο και περισσότερο να μιλήσω για όσα μοιάζουν μικρά, ασήμαντα, ιδιωτικά… 
 

“Tu vas me manquer cette nuit!” Θα μου λείψεις αυτήν την νύχτα. Αυτές οι λέξεις ήταν δικές μου. Είχα σύρει το προσωπο μου στους μηρούς της, στην κοιλιά, στο λαιμό της. Είχα χαιδέψει το πόδι της κρυφά κάτω από το τραπέζι, απαλά σαν σκέψη, κρυφά όπως ταιριάζει στα μυστικά, γιατί ήταν μυστικές οι στιγμές μας.
Ξεχειλίζοντας στην θέα του προσώπου της νέας γυναίκας που ακόμα αμφιβάλλει τον θαυμασμό του άνδρα. Το χαμόγελο των ματιών της φανερώνει λίγες στιγμές αγάπη και τρυφερότητα. Τα χέρια της κρατούν το χέρι μου πάνω στο πρόσωπο της ενώ τα μάτια μας ποτίζονται στην αμοιβαία θέα. Πονάω να τα σκεφτώ όλα αυτά. Την βλέπω στο ίδιο σπίτι, λίγες μέρες πριν σαν δύο άγνωστοι, κανείς δεν πρέπει να μάθει και είναι η Σελήνη και είναι μπερδεμένη οπότε είμαι μπερδεμένος και δε μπορώ να μεταμορφωθώ σε άνδρα και καθησυχάζω τον πόθο αλλά είναι νύχτα κι αγκαλιαζόμαστε και είναι μικρή και θα ωριμάσουν τα φιλιά της με τον καιρό αλλά δεν την είδατε να κοιμάται ξαπλωμένη, απλή, αφημένη με τα πόδια της να διπλώνονται μεταξύ τους, πόση χάρη, απλόχερη και σιωπή στο μικρό δωμάτιο που ο χρόνος χάνεται.

Κάθε βράδι για χάρη της κοιμάμαι λίγα λεπτά λιγότερο ώστε να την θυμηθώ.

Για το βίντεο: superbien.fr

Αυτές οι εικόνες έχουν την ποίηση και την δύναμη, την γοητεία, μιας φυσικής καταστροφής! Ενός Μεγάλου Σεισμού, μιας αγριεμένης Φωτιάς που τρώει τα βουνά και τα δάση, ενός Ηφαιστείου που ξύπνησε. Πόσο ωραίος είναι ο τρόμος, πόσο αληθινό να αισθάνεσαι ελάχιστος! Μανικό και το πλήθος και η Ιστορία.

Τέτοιες στιγμές αποκαλύπτεται ατόφια η ομορφιά και η έξαψη της Ταραγμένης Πόλης, της πόλης που ξεχειλίζει από προσμονή. Της Πόλης που βλέπει η οργή της να χτίζει έναν καλύτερο κόσμο. Τέτοιες στιγμές ορθώνεται αναντίρρητη η αίσθηση πως η Ιστορία γράφεται από σένα κι μαζί της έρχεται κι εκείνη η γλυκιά παθιασμένη σύγχυση που μοιάζει να ελευθερώνει από το κενό του είναι.

Υπάρχει όμως κάτι που δε πρέπει να ξεχνάμε. Η εικόνα αυτή είναι επίσης μια περιγραφή, ένα ακόμα καθρέφτισμα κι όχι το τέλος του ταξιδιού όπως νομίζουν κάποιοι επαναστατίσκοι. Δε πρέπει η ένταση της εμπειρίας να μας παρασύρει. Κι αν έχει μεγάλες συγκινήσεις, και τι μ’αυτό; Η εικόνα αυτή διηγείται επίσης σε ένα άλλο επίπεδο την καθημερινή αλήθεια του ανθρώπου(τουλάχιστον) που στενάζει μέσα στον χώρο και τον χρόνο. Που πνίγεται μέσα στην αδυναμία της σχέσης και της δικαιοσύνης στην ίδια του την ζωή, ακόμα κι απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό.

Sadness to me is the happiest time
When a shining city rises from the ruins of my drunken mind
Those times when I’m silent and still as the earth,
The thunder of my roar is heard across the universe.

Mevlana Jalaleddin Rumi

Η προηγούμενη νύχτα θα φύγει σιγά σιγά μακριά κι όσα συμβαίνουν τώρα θα ξεχαστούν ή στην καλύτερη περίπτωση θα γίνουν ιστορίες που θα αφηγούμαστε. Το να πεθαίνεις στους δρόμους της Τεχεράνης αυτές τις μέρες έχει νόημα ξεχωριστό. Αυτές τις μέρες ζούμε την ελπίδα ενός γεγονότος που έχει μέγεθος συγκρίσιμο με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Τι πρέπει να κάνεις τέτοιες στιγμές αλήθεια; Αυτές τις μέρες τις έχω περάσει αγνοώντας τις εορταστικές εκδηλώσεις, κοιτώντας με όσα μέσα έχω προς την Ανατολή. Η Περσία(Ιράν) είναι πολύ κοντά μας. Τα κοινωνικά της χάσματα, η πολιτισμική της ιδιαιτερότητα, τα συμπλέγματα της και η θρησκευτικότητα της, μας αφορούν, είναι άξια προσοχής, μελέτης.

Η Ελπίδα ζει μέσα στην Νύχτα και η Πίστη στην Απουσία. Για να ζητάς κάτι πρέπει να το γνωρίζεις κι απ’ότι φαίνεται οι άνθρωποι γνωρίζουν περισσότερα απ’όσα έχουν ζήσει. Κουβαλάμε περισσότερη ιστορία απ’όση αντέχουμε (κοινωνική-εθνική-οικογενειακή). Κάποιες φορές δεν υπάρχει χώρος να έχεις την δική σου ιστορία, έναν χώρο πέρα από τις αφηγήσεις των άλλων κι έτσι η υποκρισία ή η αδιαφορία μοιάζει κάπου δικαιολογημένη. Σκέφτομαι όλους αυτούς, όλους εμάς που καλούμαστε να είμαστε δυνατοί κι όλους αυτούς που κάνουν σα να μη συμβαίνει τίποτα…

Ακούστε τις φωνές των Ανθρώπων που φωνάζουν μέσα στην νύχτα από ταράτσες και μπαλκόνια. Φαντάσματα. Φωνές σκέτες, χωρίς σώματα, αποκλειστικά πόθος, σκέτη επιθυμία. Η Νύχτα είναι το ηχείο της ελπίδας και του πόθου. Σ’ αυτό το σκοτάδι φωνάζουν είτε “Ο Θεός είναι Μεγάλος” είτε “Χουσεϊν! Ωωω, Χουσεϊν!” Και τα δυό αμφίσημα. Με πολιτικήθρησκευτική διάσταση.
Οι φωνές τους φωτίζουν, κρατάνε την νύχτα στις μύτες των ποδιών της, στέλνουν ένα ρίγος που δε μπορώ να ξεχάσω αυτές τις μέρες όταν πέφτω για ύπνο. Τι είναι ο πόθος;
Οι φωνές τους δεν αφήνουν την νύχτα να νυχτώσει.

ακολουθεί μια επιλογή από συνδέσμους για την ιστορία του Σύγχρονου Ιράν. Τα καταθέτω για όποιον θέλει να καταλάβει λίγο πιο βαθιά τον πολιτικό-ιστορικό-πολιτισμικό μηχανισμό που είναι στημένος εδώ και ΠΟΛΥ καιρό και οδηγεί τα πράγματα…
Read the rest of this entry »

Πρέπει να κοιτάς εκεί που θέλεις να πας αλλιώς θα πας εκεί που κοιτάς“.

(ποιός το είπε αυτό αλήθεια; )

 

Ήθελα και πολύ το σκεφτόμουν να ανεβάσω αυτές τις εικόνες. Εξ’ άλλου είναι τόσο φωτεινή και όμορφη η σημερινή ημέρα, είναι τόσο γλυκό αυτό το Σάββατο που ντρέπεται κανείς να προπαγανδίζει σκοτάδια.
Έτσι αν και αυτή την περίοδο επιθυμώ την σιωπή αποφάσισα να κάνω ένα σχόλιο.

Το τραγούδι μιλά για διαφορετικά πράγματα από το βίντεο. Το βίντεο έχει μια αφήγηση αρκετά ελεύθερη, με επάλληλα στρώματα αφήγησης που θέτουν διαφορετικά θέματα κι αυτά όχι απαραιτήτως ομόκεντρα. Η δύναμη των εικόνων είναι αποστομωτική. Είναι ένα σκοτεινό τραγούδι για το ψέμα, ένα όνειρο βγαλμένο από το σκοτεινό μυστήριο των ανθρώπινων προσώπων και την απειλή των κρυφών προθέσεων, που βρίσκονται παντού.

Η ορμή του μπορεί να ενεργοποιεί,  να δίνει τελικά φόρα για άλλα πράγματα. Κι αυτό παρά το αυτάρεσκο τέλος που αποτελεί κλασσικό δείγμα του σύγχρονου χιούμορ. Του χιούμορ που εορτάζει πολύ εύκολα το αδιέξοδο.
Όμως επιμένω πως κάτι μου λείπει. . Όλο αυτό το παιχνίδι με τις σκιές θεωρεί δεδομένη την επιθυμία για φως. Και δεν ασχολείται μαζί του.
Κακώς.
Διότι είναι πολλοί αυτοί που το έχουν χάσει από τα μάτια τους εδώ και καιρό.

Αν μπορούμε να καθρεφτιστούμε μόνο στο σκοτάδι είναι γιατί το’ χουμε διαλέξει. Μας δίνει ασφάλεια.
Είσαι στο απυρόβλητο όταν αποκλειστικά κατεδαφίζεις. Δε σφάλεις όταν αρνείσαι, όταν μιλάς το ψέμα που έχει καταπιεί τα πάντα. Δε σφάλεις όταν αδειάζεις λίγο ακόμα την χωματερή των ανθρώπινων μυαλών. Κι όμως όλο την αδειάζουμε και όλο πιο μπουκωμένη μοιάζει. Οι ντομάτες που πετάξαμε στους υποκριτές είναι ακόμα εκεί και σαπίζουν, και η δυσοσμία τους μπορεί να είναι ακόμα χειρότερη. Καλύπτει και αφανίζει όποιο ελάχιστο άνθος πάει να φυτρώσει, εξαφανίζει κάθε άλλη μυρωδιά αυτού του κόσμου.
Μοιάζει να μπορούμε να μιλήσουμε μόνο για την αδικία του κόσμου, για το κακό τίποτα. Ακόμα και την αγάπη την έχουμε κάνει φλυαρία και φαντασία, συναίσθημα και ενοχές, εμπειρίες και άγχος. Πως έγιναν αυτά όλα; Δε με νοιάζει ποιος φταίει. Αν αρχίσω την διαδικασία της αφαίρεσης, της απογύμνωσης, θα αφαιρέσω και την γοητεία του σκοταδιού, καθώς και την απολαυστική αυτοδικαίωση της καταγγελίας. Μπορούμε να κοιτάμε γύρω και να μας θρέφουν όλα, μπορούμε την ορμή τους να την μεταβάλουμε ελάχιστα για να την πάμε κάπου αλλού.

Η απόλαυση της δυσοσμίας στο όνομα της δικαιοσύνης και της ουτοπίας, ο αυτοκαταστροφικός ναρκισσισμός που αναφέρει ο Curt Cobain στο τελευταίο του γράμμα και η κοπρολαγνεία της ευφυούς τέχνης δε διαφέρουν πολύ από εκείνη των τηλεοράσεων. Ας μιλήσουμε για ένα άλλο τίποτα, ακόμα περισσότερο τιποτένιο, ακόμα πιο ελαφρύ, πιο μακρινό, σιγανό. Η χυδαιότητα του κυνικού ξερόλα πάει χέρι με χέρι με τους νευρωτικούς ευτυχισμένους που καταδικάζει.

Κάθομαι πίσω στην καρέκλα μου, θυμάμαι και παίρνω μιαν ανάσα. Όταν φύγει όλο αυτό το σφίξιμο, τι θα μείνει;

Σήμερα το φως έπνιξε την Πόλη. Στο μικρό μου μπαλκόνι το φως τυφλώνει. Ο άνεμος θυμίζει άλλα τοπία που μοιάζουν μακρινά. Είχα αποφασίσει να ανεβάσω εικόνες που μιλούν για την νύχτα και τώρα ταλαντεύομαι. Θέλω να γράψω για την πορεία στο σκοτάδι για την μυστήρια δύναμη που μας κρατά όρθιους όταν όλα μοιάζουν αντίξοα αντίθετα ανεξήγητα ανυπόστατα. Η δύναμη μας ριζώνει στο Παρελθόν και στο Μέλλον. Στο ένα η μνήμη και η εμπειρία στο άλλο η ελπίδα και εν τέλει η πίστη. Η πίστη πως θα ξυπνήσουμε ξανά αύριο πως ο κόσμος θα είναι ακόμα εκεί πως έχει νόημα να παλεύεις γι’ ακόμα μια μέρα.
Ακόμα έχω την θολούρα του Ήλιου στα μάτια. Δε μπορώ να την κρατήσω αλλά δε πειράζει.
Μας περιμένουν ακόμα σε κάθε γωνία σε κάθε ξύπνημα το φως, ο άνεμος, η αίσθηση πως όλα είναι πηγαία, χωρίς προσπάθεια..

Το κομμάτι είναι της Colleen (Cécile Schott)
Το site της καλλιτέχνιδος εδώ
για την Colleen στη wikipedia εδώ

Ένα πολύ κομψό και ευφάνταστο κομμάτι. Νικητής στην κατηγορία Animation του: 2007 Adobe® Design Achievement

Αποσπάσματα από ένα έργο βασισμένο σε ιστορίες του Έντγκαρ Άλλαν Πόε. Πίσω από το πανί οι σκιές κάνουν την επιφάνεια να μιλά. Το εγχείρημα και όλη η δουλειά αυτής της ομάδας θυμίζει Καντάτες ή Σύγχρονη Όπερα δωματίου με στοιχεία ασιατικού θεάτρου σκιών και γερμανικού εξπρεσσιονισμού. Τι σημασία έχει; Ίσως καμμία.

Το site του Puppetsweat Theatre εδώ