You are currently browsing the tag archive for the ‘Κινούμενα Σχέδια’ tag.

Ίσως δεν ξέρετε πως ήδη ξέρετε τον Winsor MacCay και τον Little Nemo. Η επιροή του, σήμερα ακόμη, είναι τεράστια. Στα κόμιξ αποτελεί μια απόλυτη αναφορά που συγκρίνεται ίσως μόνον με τον Hergé τον δημιουργό του Tin tin. Αποτελεί υπόδειγμα καθαρής και τολμηρής γραφής τόσο στις εικόνες όσο και στις ιστορίες του. Τον οδηγεί η διαδικασία του σχεδίου όπως ένα μεγάλο αριθμό λογοτεχνών η “γραφή”. Ενώ αυτό στην λογοτεχνία συχνά δίνει “δύσκολα” έργα, περιθωριακά, στην περίπτωση του MacCay το αποτέλεσμα καταφέρνει να έχει κάτι γλυκό κι ανάλαφρο, ενώ υπάρχει η αγωνία του παιδικού κόσμου, ο ενθουσιασμός και ο τρόμος, το αποτέλεσμα παραμένει προσβάσιμο και σχεδόν λαϊκό, αμερικανικό θα τολμούσα να πω. Μπορείτε να δείτε μερικά παραδείγματα εδώ ή να χαθείτε στο άπειρο υλικό του διαδικτύου εδώ

Το φιλμ “Little Nemo” είναι επίσης πολύ σημαντικό για την ιστορία του κινούμενου σχεδίου. Είναι απόγονος του Émile Cohl (έχουμε ήδη μιλήσει για την “Fantasmagorie”) Και πρόγονος του Walt Disney που, ελπίζω, θα παρουσιάσω αργότερα. Η μίξη του πραγματικού με το άψυχο που κινείται με τρόπο εύλογο, μαγικό είναι απαραίτητη στα κινούμενα σχέδια. Το έχουμε ξαναπεί πως το βασικό θέμα του “κινούμενου σχεδίου” είναι ακριβώς πως δίνει ζωή, πως άψυχα πράγματα, κατασκευασμένα, μιλούν κινούνται και ενίοτε λένε πράγματα σημαντικά. Το κινούμενο σχέδιο το κινεί ένας παιδικός ενθουσιασμός, έχει την ανάμνηση του παιχνιδιού με τις κούκλες και με τα στρατιωτάκια. Είναι ένα σχόλιο στο “πραγματικό”, στην “ζωή” και συγγενεύει βαθιά με το θέατρο. Και τα δύο (και το θέατρο και το κινούμενο σχέδιο) λένε ξεκάθαρα πως είναι “απάτη”, σύμβαση, ψέμα κι έτσι ανοίγουν την πόρτα του ονειρικού/εφιαλτικού, του θαυμαστού και ελευθερώνουν από την “πραγματικότητα” για να μιλήσουν καθαρά. Στο τέλος επιτρέπουν να ξαναβάλουμε τα πράγματα σε σειρά. Να κερδίσουμε λίγο χώρο να δούμε τον εαυτό μας ακόμα κι αν αυτό έχει σα σκοπό να δούμε ότι δεν βλέπουμε καθαρά.

Το Little Nemo είναι δροσερό. Αποτελεί ένα παιχνίδι. Μια νέα “Φαντασμαγορία”. Έχει ακόμα την γέυση του ενθουσιασμού της εποχής της βιομηχανικής επανάστασης ενώ ταυτόχρονα μετέχει του τρόμου που φέρνει ο νέος αιώνας. Η χρονιά είναι το 1911. Έρχεται η μεγάλη ανθρωπιστική διάψευση. Ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος. Ο Δεύτερος απλώς τον ολοκληρώνει αλλά αυτός αποτελεί το πραγματικό γεγονός. Οι βλακείες που έλεγαν οι εξελιγμένοι άγριοι του αναπτυγμένου κόσμου θα σκάσουν στα μούτρα τους. Τα σχέδια του MacCay μιλούν γι’ αυτά. Ο παλιάτσος και ο”άγριος” είναι οι φίλοι του μικρού Ήρωα που αν και απολαμβάνει τους καρπούς αυτού του άδικου κόσμου δεν έχει ακριβώς ευθύνη. Αυτοί θα σηκώσουν στο τέλος τον πεσμένο κύριο με το ημίψηλο(!) όταν η “μηχανή”, το αυτοκίνητο, τιναχτεί. Το αυτο-κίνητο. Το μνημείο της αυτάρκειας, του καταναλωτικού μύθου που πατά στην λήθη της φιλοσοφίας, του μέτρου, που επιδιώκει την ύπνωση της ανθρώπινης αγωνίας για να μπορεί να αναπτύσσεται ανεμπόδιστα. Το στόμα που φιλοξενεί το ζεύγος είναι το Τέρας της Ιστορίας που τους πηγαίνει και τους ταξιδεύει. Το χαμόγελο δεν σβήνει, τα λουλούδια δεν μαραίνονται αλλά… η καρέκλα τους είναι μέσα στο στόμα του Τερατώδους. Ο μικρός Νέμο είναι αξιολάτρευτος. Στα κόμικ κι εδώ, κυριευμένος από την περιέργεια και την διάθεση για παιχνίδι ζει κάτω από την σκιά μιας ανησυχίας βαθιάς, αληθινής, ανθρώπινης. Αυτή η ανησυχία είναι από την μία Ιστορική κι από την άλλη Υπαρξιακή. Ο MacCay έχει φτιάξει έναν ήρωα σπαραχτικό και διασκεδαστικό συνάμα. Ένα αριστούργημα. Κάτι βαθιά αληθινό και ευφάνταστο. Ναι. Νέμο!

Winsor McCay στην wikipedia
Little Nemo στην wikipedia

Άλλες σχετικές με τις απαρχές του “κινουμένου σχεδίου” αναρτήσεις:
Το πρώτο κινούμενο σχέδιο στην ιστορία από τον Émile Cohl που έχουμε ήδη δει.
Τα “θαύματα” του Bruce Bickford
και το ψηφιακό MetaData του Peter Foldes

Advertisements

Οι μέρες είναι δικές μας αλλά δε τους φαίνεται. Μόλις διηγούμαστε τη άδεια ζωή μας βλέπουμε πως κάτι έχουμε να πούμε. Εκεί που όλα έμοιαζαν άδεια και μικρά. Ο κόσμος μεγαλώνει μόλις τον διηγηθείς, έτσι αλλάζουν τα πράγματα χωρίς να αλλάξουν.

Ο κόσμος μεγαλώνει μόλις τον διηγηθείς, ανακαλύπτεις πόσα πράγματα ζουν μέσα σου ακόμα και τα χεις κουκουλώσει και ξε-χάσει και πόσες ευκαιρίες έχεις πετάξει να παλέψεις μέσα σου και μοιάζεις φτωχός ενώ όσα κάνεις θρέφονται από το βάθος του χρόνου.

Ο κόσμος μεγαλώνει μόλις τον διηγηθείς, βλέπεις πως πολλά από αυτά που νομίζεις δικά σου είναι ξένα και τα βάζεις στην άκρη και παίρνεις λίγο από αυτό τον χώρο να ζήσεις μέσα στην κατανόηση, ελαφρύτερος.

Ο κόσμος μεγαλώνει μόλις τον διηγηθείς, έτσι η Nouvelle Vague του Γαλλικού Σινεμα απλώς είπε την καθημερινότητα της και έκανε το τότε Παρίσι έναν τόπο μαγικό. Έτσι οι Beatnicks έκαναν την Αμερική ένα όνειρο ατόφιο. Έτσι η Βρετανική Μιζέρια είναι κάτι σα φαντασίωση και ξεχειλίζει στα περιοδικά μόδας και στις φωτογραφίες νεανικής και άλλης μόδας
και τα νέα αγόρια και κορίτσια στις αυλές των σχολίων ονειρεύονται πως ζουν στο Χάρλεμ ή στο Λίβερπουλ. Ανάλογα την εποχή και την παρέα, ανάλογος και ο πρωταθλητισμός της δυστυχίας. Η δική μας ακόμα περιμένει την αφήγηση της. Κάτι πήγε να κάνει το ελληνικό σινεμά, αλλά ακόμα το πράγμα εκκρεμεί. Ονειρεύομαι ακόμα αυτές τις ταινίες που θα έρθουν όταν ήρεμοι θα αγαπήσουμε τον εαυτό μας, την πόλη μας, την ζωή μας. Δεν είναι τόσο δύσκολο.

Είναι μεσημέρι, έφαγα ένα παξιμάδι και καθαρισμένους ηλιόσπορους με αλάτι, ο ήλιος μπαίνει από την μπαλκονόπορτα κι, ενώ εδώ όλα γύρω είναι αντίθετα* από το Ποίημα του Αυστραλού φίλου Sean O’Callaghan, αισθάνομαι πως είμαστε στο ίδιο σημείο.

Νύχτα-Μέρα, Περπατά-Κάθομαι, τρώει το απόλυτο Βρετανικό junkfood-τρώω υγιεινιστικά φούμαρα Σαρακοστιανού Τύπου, Κρυώνει-Ζεσταίνομαι, Φεγγάρι-Ήλιος

Το καταπληκτικό αυτό Βίντεο τόσο πολύ μου μίλησε και για τόσους διαφορετικούς λόγους που προσπάθησα να μη σχολιάσω πολύ. Μη φορτωθεί και χάσει κάτι από την έκπληξη του. Είναι προιόν ενός άλλου πολιτισμού, όμως, κι έτσι έχει ανάγκη και λίγης υπεράσπισης. Οι Sticky Monster Lab από την Κορέα. Μια συνέντευξη τους εδώ (καταπληκτική κι αυτή…) 🙂

Καλούν τους εαυτούς τους και τους χαρακτήρες τους ΤΕΡΑΤΑ! Αυτά τα τέρατα είναι όλο πραότητα και καλοσύνη σχεδόν προπτωτική:).
Όλοι οι χαρακτήρες έχουν κάτι θετικό, μια δικαιολογία, τίποτα δεν καταδικάζεται οντολογικά, όπως ακριβώς στις εικόνες των Χριστιανών της Ανατολής (έχω γράψει σχετικά εδώ). Θυμάμαι την φράση του Μπόρχες(;) “Όλοι οι ποιητές είναι καλοί όταν τους καταλάβεις”.
Το “Είμαστε όλοι ΤΕΡΑΤΑ” έχει κάτι από το επίσης ακραίο “ο Άνθρωπος είναι πλασμένος κατ’ Εικόνα και καθ’ Ομοίωση του Θεού”. Το ένα το οδηγεί η θεμελιώδης έννοια της Συμπόνοιας “Compassion” και το άλλο εκείνη της Αγάπης. Η Θλίψη της Ιαπωνικής ευαισθησίας, αυτή η νοσταλγία, είναι ανάλογη του τρόπου με τον οποίο βλέπουν αυτόν τον κόσμο. Οι Sticky Monster Lab είναι Κορεάτες κι έχουν την γλυκιά μελαγχολία που συναντά κανείς σ’ όλες τις βουδιστικές κουλτούρες. Όλοι π.χ. ξέρουν την Ukiyo-e, αν δε σας λέει κάτι, μήπως το όνομα Hokusai; Δείτε τον ορισμό στις πρώτες παραγράφους αυτού του συνδέσμου κι αν έχετε χρόνο ξαναδείτε αυτές τις θαυμαστές εικόνες.

Αν αυτός ο κόσμος είναι μια ψευδαίσθηση όλα αυτά που αγαπώ, δεν υπάρχουν ήδη. Κι εγώ; Δεν έχω καμμία σημασία; Ο εαυτός είναι μια ψευδαίσθηση… Μου αρέσουν όμως όλα αυτά, δηλαδή δε μπορώ ακόμα να τα εγκαταλείψω κι ας έχετε δίκιο. Μου αρέσει και η ζωή αυτή που, σαν ψέμα που είναι, έχει ήδη πεθάνει, ενώ την ζω. Την νοσταλγώ, ήδη.

(αν έχετε δει το βίντεο, υπάρχει ένα ακόμα σχόλιο πιο κάτω..)
Read the rest of this entry »


(το βίντεο παίζει σε “λούπα” δύο φορές τις ίδιες εικόνες)

Το Βίντεο που βλέπετε είναι παραγωγή του Fame Festival που οργανώνεται σε μια μικρή υποβαθμισμένη πόλη της Ιταλίας, την Grottaglie από το STUDIOCROMIE. Το STUDIOCROMIE είναι μια μικρή επιχείρηση κάποιου Angelo Milano που εκδίδει βιβλία και χαρακτικά κι αγκαλιάζει καλλιτέχνες των πόλεων.
Ο τίτλος του Festival: FAME, είναι ένα λογοπαίγνιο. Αναφέρεται ταυτόχρονα στην “Αγγλική” ΔΟΞΑ και την “Ιταλική” ΠΕΙΝΑ που γράφονται με τον ίδιο τρόπο. Πρόκειται για ένα φεστιβάλ που οργανώνεται απέναντι στην αδιαφορία των πολιτικών και των γενεών που νέμονται τα πράγματα εαυτιστικά. Ένα φεστιβάλ που στρέφεται προς την υποβαθμισμένη πόλη, στους τοίχους του κόσμου που από ερείπιο γίνεται καθρέφτης να δει κανείς τέρατα και θαύματα. Σ’αυτό τον καθρέφτη μπορεί κανείς να δει την επιθυμία κάποιων να ζήσουν μια ζωή ζωντανή. Κι αυτό σημαίνει να αφήσουν όλες τις ερωτήσεις, χωρίς λουριά, να ραπίζουν τον νου. Σημαίνει να επιτραπούν όλα τα ενδεχόμενα, να ανοίξει έστω για λίγο το πλαίσιο της σκέψης και της αίσθησης σε όσα πιθανώς δε περιέχει κι ας τα έχει ανάγκη. Σ’αυτά τα πολύτιμα κι αναγκαία ανήκει βέβαια κι ο φόβος κι ο τρόμος.
Το φεστιβάλ τοποθετείται δυναμικά χωρίς να ζητά βοήθειες, χωρίς να χάνει χρόνο γκρινιάζοντας. Δίνει στην Πόλη, στο σώμα της κοινής μας ζωής, το φως και την προσοχή, την δυνατότητα του.

Το βίντεο είναι ωραίο και γεμάτο αφορμές. Όλα αυτά συμβαίνουν σε ένα κουρασμένο κομμάτι της πόλης, σε μια της ρυτίδα, σε κάποια γωνία της μάλλον κρυφή. Εκεί γράφεται ένα έξαλλο ποίημα με εικόνες.

Τι είναι το παιχνίδι;
Το ζητούμε και με ανακούφιση το υποδεχόμαστε όποτε μπορούμε.

Εδώ ένα κτήριο, μια αυλή, ξύλα και πέτρες, σκουπίδια των γύρω δρόμων, γίνονται τα playmobil με τα οποία ένα μικρό παραλήρημα ξεσπάει για να μας θυμίσει μια ποιότητα βασανιστικά μετέωρη και ερεθιστική. Μια τελετή, ενίοτε από φάρσες φτιαγμένη, που θυμίζει την αίσθηση της ζωής, ρευστής, πυκνής, πηγαίας, ανακόλουθης.
Υπάρχει σ’αυτό το χορό κάτι σκοτεινό και συνάμα γιορτινό. Υπάρχει μαζί η χαρά της μεταμόρφωσης και η μετουσίωση της μνήμης… σε κάτι άλλο, πολύ κοντινό, όσο μια σκέψη δική μας, πολύ μακρινό, όσο ένα σύννεφο που περνά στον ορίζοντα
και το νόημα του το σβήνει το ίδιο το ταξίδι του.

Δε ζητάω από αυτά τα έργα να μου οργανώσουν την εικόνα που έχω για τον κόσμο. Να φωτίσουν το μέλλον, δε περιμένω. Μου αρκεί το θάμπωμα που έχουν και δίνουν. Η αγωνία τους που απλώς εμφανίζεται και φεύγει.
Δε τους ζητώ να ξεπερνούν τα ψευτοδιλήμματα του ηλίθιου αναπτυγμένου πολιτισμού μας.
Αυτό που έχουν μου αρκεί.
Η ωμή ζωτικότητα.
Η δίψα και το
φίλεργο
κέφι.

.

Το πρώτο δείγμα (που γνωρίζω) keyframe animation.
Όπου το σχέδιο γίνεται με το χέρι και ο υπολογιστής το εξελίσσει. Για την ακρίβεια σχεδιάζουμε δύο διαφορετικά σημεία και ο υπολογιστής υπολογίζει την μετάβαση από το ένα στο άλλο. Πρόκειται για ένα παιχνίδι χωρίς αρχή και τέλος. Αυτό που βλέπεται είναι ένα απόσπασμα αλλά δε βρίσκονται εύκολα ταινίες του Foldes. Αποτελεί μια χαμένη σελίδα της ιστορίας των “κινούμενων εικόνων”.

Ας επιμείνουμε στον όρο κινούμενες εικόνες μια που το Video-Art είναι τελείως ασαφές και παραπλανητικό. Θα επανέλθω αλλά το ζητούμενο είναι να ενωθούν τα διάφορα ανθυποείδη και τα έργα να πάρουν την θέση τους ανάλογα με το τι έχουν να πουν.

Στα δύο παραδείγματα που έχουμε εδώ το δεύτερο (το “La Faim”), στο τέλος της ανάρτησης, είναι, σαφώς, μνημειώδες. Και στα δύο οι ποιότητες των γραμμών είναι σημαντικές, και γεννιούνται, εκτός των άλλων, από τους περιορισμούς του μέσου. Οι γραμμές έχουν ζωή δική τους, η αδεξιότητα τους είναι γεμάτη αίσθηση. Η εικόνα δεν είναι βυθισμένη στην αναπαράσταση, στο αληθοφανές. Φαίνεται το σώμα της εικόνας, φαίνεται και είναι πλούτος. Όπως η βραχνή φωνή των L.Cohen και Μ.Βαμβακάρη, όπως οι πινελιές του Βαν Γκογκ, όπως οι ντομάτες που δεν είναι μόνο αναπαράσταση της ντομάτας αλλά και γεύση και άρωμα, είναι παρούσες.

Ο Peter Foldes, γεννήθηκε Ούγγρος αλλά έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Γαλλία. Το συγκεκριμένο βίντεο το δούλεψε στον Καναδά. Πρόκειται για μια πολύ πρώιμη τεχνολογική εφαρμογή, σε συνεργασία με ένα ερευνητικό εργαστήριο. Η διαδικασία είναι: Ο Foldes κάνει ένα σχέδιο, μετά ένα δεύτερο και ο υπολογιστής αυτόματα φτιάχνει την μετάβαση από το ένα σχέδιο στο άλλο. Ο σχεδιαστής-ζωγράφος κοιτά τι προτείνει η μηχανή και το ξαναδουλεύει. (Στις αυτόματες μεταβάσεις συμβαίνουν αυτά που ο Φ.Μπέικον θα ονόμαζε “ατυχήματα” ) Ξαναπροσαρμόζει το αρχικό σχέδιο το κάνει πιο πυκνό και του δίνει, σιγά-σιγά, ποιό “ωραίο” νόημα και πιο εύστοχη μορφή.

1ο Μέρος

2ο Μέρος

Σήμερα υπάρχει μια τεράστια φιλολογία για την ανάγκη να ακούμε το σώμα μας. Το σώμα όμως μπορεί να λέει και άστοχα πράγματα.

Τι κρύβεται πίσω από την Πείνα; Δεν είναι προφανές. Η επιθυμία για την ζωή είναι κάτι που δε ξέρουμε αν διαλέξαμε.

Η επιθυμία για ζωή και η επιθυμία για το τέλος αυτής της ζωής δεν είναι καθόλου αντιφατικές.

Υπάρχει ένας σωλήνας που περνά απο μέσα μας ένα κενό που είναι δικό μας, μια περιοχή που είναι ταυτόχρονα και “μέσα” και “έξω”. Μέσα από κει μας διαπερνούν κομμάτια του κόσμου και μας δίνουν την ζωή που τους παίρνουμε.

Δεν υπαρχει τρόπος η δική μας χαρά να σταθεί ακέραιη και δικαιη μπροστά στην δυστυχία των άλλων ανθρώπων. Και ζώων. Και φυτών. Πέρα, όμως, από τον ηθικισμό και τις ενοχικές λογικές διαφόρων “πολιτικά ορθών”, μήπως η ζωή μας κοστίζει υπερβολικά πολύ; Οι αστοχίες μας αποκαλύπτονται χυδαίες και τεράστιες κάπου που εμείς δε βλέπουμε και με τρόπο που δε φανταζόμαστε. Για να ζεσταίνονται τα σπίτια μας, άθρωποι φτάνουν σε σημείο να βάζουν “υπόθετα” εκρηκτικές ύλες και να μετατρέπονται σε βόμβες και τιναγμένα στον αέρα κρέατα. Για να μη πέσει η τιμή του ψωμιού που τρώμε, πέφτουν βόμβες σε σπίτια και πεθαίνουν άνθρωποι. Παιδιά, άνδρες και γυναίκες, απροετοίμαστοι, πεινασμένοι ακόμα για ζωή. Δε γίνεται να είμαστε σωστοί και γι’αυτό ο εισαγγελικός τρόπος καταγγελίας είναι καταδικαστέος και ύποπτος. Παρόλαυτα ας προσπαθήσουμε να έχουμε μέτρο, να επανακτήσουμε την αξιοπρέπεια μας.

Το “La Faim” είχε προταθεί, μεταξύ άλλων διακρίσεων, για Όσκαρ το 1975,κέρδισε και το βραβείο της επιτροπής στις Κάννες το 1974. Εντούτοις σήμερα μοιάζει ξεχασμένο. Χαρακτηρίζεται από δυνατή αφήγηση και δυνατή εικόνα. Δυνατή με όρους ποιητικούς και εικαστικούς. Μια γιορτή της αίσθησης και της ακρίβειας. Καμμία μετάβαση δεν είναι ανακριβής ή “εντυπωσιακή”. Αλλά ενώ το “νόημα” διατρέχει τα πράγματα, δεν αποξηραίνει, δεν τα κάνει εγκεφαλικά, κάθε άλλο. Χιούμορ (τοξικό) και αίσθημα διαπερνά όλο το έργο. Και γεύση ονείρου, η φαντεζί αυστηρότητα του ονείρου.

Ίσως το τέλος να είναι πολύ σχολιαστικό για μερικούς, αλλά κι αυτό τελικά έχει τον λόγο του. Προσωπικά έχω κάποιες ενστάσεις. Πάντως μια πολύ προσωπική φωνή διατρέχει όλη την ταινία. Κι αν είναι πικρή, αυτή η φωνή, δεν είναι αυτάρεσκη.

Ο Foldes πέθανε πέντε χρόνια μετά την ολοκλήρωση αυτού του έργου. Λίγα πράγματα υπάρχουν στο διαδίκτυο σχετικά.

Ένα από τα λίγα που βρίσκει κανείς στο διαδίκτυο εδώ! Κι εδώ
(ίσως το χάσετε αυτό επειδή είναι στα σχόλια οπότε:Δείτε εδώ

Ξεκινώντας για άλλη μια φορά.

Μπορούμε να παίξουμε με ένα τίποτα.
Αυτό το βίντεο έγινε με το πρόγραμμα MS Paint.. το πιο απλό και αστείο πρόγραμμα των υπολογιστών που τρέχουν Windows (κι όχι mac ή linux).
Με ένα τίποτα.
Τι σημαίνει όμως τίποτα θα μου πείτε..
Δε θα τολμήσω να απαντήσω.
Αφήνω τις εικόνες να έρχονται στο μυαλό και μετά τις σπρώχνω λίγο πιο δω πιο κει να τις καταλάβω ώστε να με καταλάβουν. Ψάχνω να δω τον νου μου κι έτσι τον κάνω πιο λεπτό, πιο απαλό, πιο αόρατο και πιο σιωπηλό.

Στο μπαλκόνι μου πέφτει απαλό το φως της συννεφιάς. Ο ένας από τους δύο κάκτους μου επέζησε κι ο άλλος το παλεύει,καθαρίζω το σπίτι και καταδιώκω την σκόνη μέχρι τα παράθυρα. Ένα περιστέρι κάθεται στο κάγκελο και δε καταφέρνω να το φοβίσω αρκετά. Πετάω τις παλιές μπαταρίες. Πίνω τσάι που μου έφερε μια αγαπημένη φίλη. Ξέρω ένα μέρος γεμάτο Χελιδόνια. Είδα τα ψάρια να κολυμπούν ήρεμα στο ποτάμι που δε θα ξαναμπούν. Υπάρχει κάτι που δε θα χάσω ποτέ. Γράφω ένα έργο για οργισμένες χάρτινες μαριονέτες να το παίζω στους φίλους μου. Θέλω να βάλω στον τοίχο την εικόνα ενός βουνού. Θέλω να φτιάξω ένα πάγκο να ζωγραφίζω και να κόβω χαρτιά. Θέλω τα πίξελ του μυαλού να φωτίζονται και να φωτίζουν. Θα ανοίξω να μπει φως που δε τυφλώνει. Θα μαγειρέψω μελιτζάνες ψητές και θα πάω βόλτες με την βέσπα μου φρεσκοπλυμμένη.
Θα ξαναπιάσω το L’Homme aproximatif του Tristan Tzara.
Θα παίξω ακόμα περισσότερο με την πόλη μου.
Θα χαμογελάσω με ήρεμο πείσμα, πίστη,
Η όποια χαρά μου ας μη πληγώνει
κανέναν.
Θα κάνω ότι μπορώ.

Η πρώτη φορά. Η τελευταία φορά. Πράγματα που, όταν τα ζεις, δε μπορείς να εκτιμήσεις την πραγματική τους διάσταση.

Παίζοντας με την άγνοια γεννιούνται οι ιστορίες. Όταν ήμασταν μικροί δε γνωρίζαμε. Μεταξύ άλλων τις λέξεις, τις οποίες και μαντεύαμε από τον ήχο τους. Δε ξέραμε τι συμβαίνει πίσω από πόρτες, κάγκελα, τοίχους.
Η φαντασία ερχόταν και έρχεται, μαζί με την απορία για να καλύπτει τα κενά. Η φαντασία μοιάζει ποιο πραγματική από ένα σκέτο ερωτηματικό.

Ένα ποίημα ακόμα, από τους ποιητές που δίνει ο Αγγλοσαξονικός κόσμος και συνδέονται άμεσα και με ελαφρότητα με την ζωή . Κι αυτό δίχως να είναι σαχλοί ή πεζολόγοι. Μιαν αίσθηση που δε βρίσκουμε εύκολα στην σύγχρονη Νεοελληνική Ποίηση. Κάποιοι υποστηρίζουν πως δεν το επιτρέπει η Ελληνική Γλώσσα.. έτσι νομίζουν, έχει ειπωθεί με κάποια ζήλια για τους αγγλοσάξονες πως έχουν μια γλώσσα κοφτερή και άμεση, ικανή να λέει τα πράγματα γυμνά με φυσικότητα, μια γλώσσα ξεκούραστη. Μια γλώσσα δίχως φορτία περιττά από την ιστορία της, που δε στάζει συναίσθημα και “ποιητικότητα” σε κάθε φθόγγο.
Λοιπόν, αυτά ακούγονται πολύ λάθος στα αυτιά τα δικά μου και πολλών άλλων που ζουν την γλώσσα τους.
Μια γλώσσα είναι μεν αλλά γίνεται, δε. Μη σταματάμε εκεί που θα έπρεπε να ξεκινήσουμε..
Το αίτημα για μια γλώσσα ακριβή, καθαρή, απλή, άμεση, που ελευθερώνει είναι η μεγάλη μας ευκαιρία. Η ανάγκη για μια γλώσσα που ανοίγει αντί να βαραίνει και να βυθίζει, είναι μια από τις πιο ωραίες περιπέτειες που μπορούμε να ελπίσουμε. Σήμερα. Να βρούμε μια γλώσσα καθαρή απλή άμεση με χιούμορ που δε κραυγάζει και δε πνίγει το γνήσιο αίσθημα της ζωής μας που χάνεται και κάτι αφήνει που κι αυτό χάνεται και συνεχίζει ο κύκλος με άγνωστες μορφές και αιτίες και όσα μας έχουν συμβεί είναι εδώ βασανιστικά αόρατα ξεχασμένες κλωστές που μας κινούν και μας κρατούν και μας δίνουν να καταλάβουμε δίχως να το ξέρουμε, τους άλλους, εμάς, τον καιρό.

το site του Ποιητή από κάτω:
http://www.rogermcgough.org.uk/

Το πρωτότυπο ποίημα ακολουθεί..
Read the rest of this entry »

Έτοιμοι;

Η σελίδα των N.A.S.A στο myspace

 

Οι Ψεύτες! Ένα συγκρότημα που προβληματίζει τους “οπαδούς” του διότι κάθε δίσκος είναι τελείως διαφορετικός από τον προηγούμενο.
Υπάρχει στη δουλειά τους μια πηγαία ποίηση και μια επιθυμία για αλήθεια που δε σηκώνει αντιρρήσεις.
Ένα αυτάρεσκο παιχνίδι και ένας τόσο επίμονος αυτοσαρκασμός που τελικά γίνεται ποίηση, πράξη δηλαδή “σημαντική”.

Η έκφραση δε φτάνει, το να εκφραστούμε είναι μια ανοησία από μόνο του, αν γίνεται όμως σοβαρά, επίμονα και με κόπο που δε φαίνεται, τότε μπορεί να δημιουργεί καθρέφτες που να μιλάνε για όλους τους ανθρώπους. Αν βουτήξουμε πολύ βαθιά, αν ψάξουμε αρκετά και ξεπεράσουμε την περιοχή που η έκφραση είναι μόνο εκτόνωση, τότε θα βρούμε τους άλλους. Θα βρούμε πράγματα που είναι κοινά. Το πανανθρώπινο είναι πολύ προσωπικό, δικό μας.

Οι εικόνες του Βίντεο είναι εξαιρετικές. Επίπεδες. Απλές και δυναμικές. Ωμές τόσο που και το νόημα αλλά και η μορφή υπογραμμίζονται. Μοιάζουν προφανείς αλλά αφήνουν κενά και διαρκώς διαφεύγουν. Με το που πάει κάτι να γίνει σαφές αυτοκαταστρέφεται. Μοιάζειμε κρυφτό… Σα μηχανισμός που απαιτεί να ψάξεις παραπάνω.

Ήταν ταιριαστό όταν ήμασταν παιδιά.
Το νόημα δεν είναι Που κρίνει τα πράγματα Μια χειρονομία, ένας στύλος και η θέα από το παράθυρο ενός άγνωστου σπιτιού Ένα ψίχουλο που κυνηγάς με το δάκτυλο και δε κολλά και ένα κέρμα στην σχισμή του καναπέ μετά από χρόνια Πόσους κόκκους ρύζι έχει το δικό μου πιάτο Και το δικό σου Αυτή την πατάτα την λένε Σαν εσένα Μη τη φας Δε θα μπορείς να κατουρήσεις Για τρία χρόνια Εκτός αν μου δώσεις όλα τα αυτοκινητάκια σου Και αλλάξουμε δωμάτια Το σπίτι έχει πόδια Σα τα δικά της Το σπίτι κρύβει τα κλειδιά σου Αν δε μου πάρεις τυρόπιτα Θα δεις τι θα πάθεις Σταμάτα να πίνεις τσάι και πάμε να φύγουμε Το τραπέζι σου τρώει τα παπούτσια Κοίτα! Κάτω από δω Είναι ένας σκύλος και μία σκάλα Η σκάλα πάει μέσα στην τηλεόραση Και βρίσκεις εκεί τα παγωτά Ψέμματα; Εσύ χάνεις!

Το άρθρο που αφορά τους Liars στη wikipedia

Οι ωραιότατοι παιδιάστικοι λυρικοί ανησυχητικοί στίχοι ακολουθούν:

Read the rest of this entry »

Ένα μεγάλο και σοβαρό βίντεο που χτυπάει στο ψαχνό..
Δείχνει με υποδειγματικά “απλό” τρόπο τους μηχανισμούς που καταστρέφουν τον πλανήτη.
Απευθύνεται σε Αμερικάνους οπότε κάπου κάπου χάνει λίγο σε δύναμη. Αυτό όχι γιατί εμείς είμαστε έξυπνοι αλλά γιατί αναφέρει βιωματικά στοιχεία κατά βάση που στην Ευρώπη και την Ελλάδα χτυπάνε λιγότερο κέντρο. Το βίντεο είναι υποδειγματικό, ανθρώπινο, χωρίς την λαγνεία της γκρίνιας και της καταστροφής, σε βοηθά να δεις πως λειτουργεί ένα τόσο πολύπλοκο σύστημα όπως το κύκλωμα των παγκόσμιων μηχανισμών παραγωγής και κατανάλωσης. Δεν υπάρχουν εικόνες του πραγματικού μόνο σχέδια απλά και ελαφρά με πολύ κενό χώρο και λευκό φόντο. Το αποτέλεσμα δεν είναι καθόλου βαρύ κι έτσι.. αντέχεις να το δεις ολόκληρο! Καθόλου μουσική αγωνίας, ή εικόνες από παιδάκια που κλαίνε ή από ερήμους ή βασανισμούς, εκρήξεις και πτώματα, τίποτα απ’όλα αυτά. Μόνο σχέδια κι ένας άνθρωπος που μιλά και χειρονομεί. Ο Χαρακτήρας λοιπόν που κάνει αυτήν την “ταινία” να λειτουργεί είναι ο αφηγητής (η Annie Leonard) το υπόλοιπο εξελίσσεται (για το ασύλληπτο-τεράστιο χρονικό διάστημα των 21 λεπτών!) με σαφήνεια και χωρίς κόλπα σαν μια ήρεμη συζήτηση που προσπαθεί να μην υποτιμά τον θεατή. Αντί να γιορτάζει την καταστροφή προτρέπει στην αλλαγή με όρους γόνιμους, θετικούς. Δεν έχει καμμία σχέση με το lifestyle της απελπισμένης μαγκιάς. Δίνει έμφαση στην κατανόηση και μάλλιστα στην κατανόηση της μεγάλης εικόνας.. Του πλαισίου. Συνδέει πράγματα που μοιάζουν πλέον ξεκομένα. Πολλά είπα για κάτι που μιλά τόσο πολύ από μόνο του. Δείτε το.

Το site τους εδώ!

Θέλετε να μείνετε μόνοι πάνω στην γη;

Ένα εξαιρετικό βίντεο για ένα γοητευτικά “μελό” τραγούδι. Τρέχοντας σε δρόμους και σε δάση, σε ένα κόσμο χωρίς ανθρώπους, μέσα στην σκιά του κόσμου που μοιάζει μικρός και τεράστιος μαζί. Zητώντας μια καινούρια αρχή ή πάλι πέφτοντας πάνω της. Αναπολώντας την κουταμάρα την παιδική και την σοφία που λέει πως ο κόσμος είναι μισός και γίνεται συνέχεια ξανά και ξανά μέσα στον εαυτό του σαν να χωρά σ’ αυτό το μικρό πράμμα του κόσμου ένας εαυτός του πολύ μεγαλύτερος.

Read the rest of this entry »