You are currently browsing the tag archive for the ‘Η Πρόοδος’ tag.

Ίσως δεν ξέρετε πως ήδη ξέρετε τον Winsor MacCay και τον Little Nemo. Η επιροή του, σήμερα ακόμη, είναι τεράστια. Στα κόμιξ αποτελεί μια απόλυτη αναφορά που συγκρίνεται ίσως μόνον με τον Hergé τον δημιουργό του Tin tin. Αποτελεί υπόδειγμα καθαρής και τολμηρής γραφής τόσο στις εικόνες όσο και στις ιστορίες του. Τον οδηγεί η διαδικασία του σχεδίου όπως ένα μεγάλο αριθμό λογοτεχνών η “γραφή”. Ενώ αυτό στην λογοτεχνία συχνά δίνει “δύσκολα” έργα, περιθωριακά, στην περίπτωση του MacCay το αποτέλεσμα καταφέρνει να έχει κάτι γλυκό κι ανάλαφρο, ενώ υπάρχει η αγωνία του παιδικού κόσμου, ο ενθουσιασμός και ο τρόμος, το αποτέλεσμα παραμένει προσβάσιμο και σχεδόν λαϊκό, αμερικανικό θα τολμούσα να πω. Μπορείτε να δείτε μερικά παραδείγματα εδώ ή να χαθείτε στο άπειρο υλικό του διαδικτύου εδώ

Το φιλμ “Little Nemo” είναι επίσης πολύ σημαντικό για την ιστορία του κινούμενου σχεδίου. Είναι απόγονος του Émile Cohl (έχουμε ήδη μιλήσει για την “Fantasmagorie”) Και πρόγονος του Walt Disney που, ελπίζω, θα παρουσιάσω αργότερα. Η μίξη του πραγματικού με το άψυχο που κινείται με τρόπο εύλογο, μαγικό είναι απαραίτητη στα κινούμενα σχέδια. Το έχουμε ξαναπεί πως το βασικό θέμα του “κινούμενου σχεδίου” είναι ακριβώς πως δίνει ζωή, πως άψυχα πράγματα, κατασκευασμένα, μιλούν κινούνται και ενίοτε λένε πράγματα σημαντικά. Το κινούμενο σχέδιο το κινεί ένας παιδικός ενθουσιασμός, έχει την ανάμνηση του παιχνιδιού με τις κούκλες και με τα στρατιωτάκια. Είναι ένα σχόλιο στο “πραγματικό”, στην “ζωή” και συγγενεύει βαθιά με το θέατρο. Και τα δύο (και το θέατρο και το κινούμενο σχέδιο) λένε ξεκάθαρα πως είναι “απάτη”, σύμβαση, ψέμα κι έτσι ανοίγουν την πόρτα του ονειρικού/εφιαλτικού, του θαυμαστού και ελευθερώνουν από την “πραγματικότητα” για να μιλήσουν καθαρά. Στο τέλος επιτρέπουν να ξαναβάλουμε τα πράγματα σε σειρά. Να κερδίσουμε λίγο χώρο να δούμε τον εαυτό μας ακόμα κι αν αυτό έχει σα σκοπό να δούμε ότι δεν βλέπουμε καθαρά.

Το Little Nemo είναι δροσερό. Αποτελεί ένα παιχνίδι. Μια νέα “Φαντασμαγορία”. Έχει ακόμα την γέυση του ενθουσιασμού της εποχής της βιομηχανικής επανάστασης ενώ ταυτόχρονα μετέχει του τρόμου που φέρνει ο νέος αιώνας. Η χρονιά είναι το 1911. Έρχεται η μεγάλη ανθρωπιστική διάψευση. Ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος. Ο Δεύτερος απλώς τον ολοκληρώνει αλλά αυτός αποτελεί το πραγματικό γεγονός. Οι βλακείες που έλεγαν οι εξελιγμένοι άγριοι του αναπτυγμένου κόσμου θα σκάσουν στα μούτρα τους. Τα σχέδια του MacCay μιλούν γι’ αυτά. Ο παλιάτσος και ο”άγριος” είναι οι φίλοι του μικρού Ήρωα που αν και απολαμβάνει τους καρπούς αυτού του άδικου κόσμου δεν έχει ακριβώς ευθύνη. Αυτοί θα σηκώσουν στο τέλος τον πεσμένο κύριο με το ημίψηλο(!) όταν η “μηχανή”, το αυτοκίνητο, τιναχτεί. Το αυτο-κίνητο. Το μνημείο της αυτάρκειας, του καταναλωτικού μύθου που πατά στην λήθη της φιλοσοφίας, του μέτρου, που επιδιώκει την ύπνωση της ανθρώπινης αγωνίας για να μπορεί να αναπτύσσεται ανεμπόδιστα. Το στόμα που φιλοξενεί το ζεύγος είναι το Τέρας της Ιστορίας που τους πηγαίνει και τους ταξιδεύει. Το χαμόγελο δεν σβήνει, τα λουλούδια δεν μαραίνονται αλλά… η καρέκλα τους είναι μέσα στο στόμα του Τερατώδους. Ο μικρός Νέμο είναι αξιολάτρευτος. Στα κόμικ κι εδώ, κυριευμένος από την περιέργεια και την διάθεση για παιχνίδι ζει κάτω από την σκιά μιας ανησυχίας βαθιάς, αληθινής, ανθρώπινης. Αυτή η ανησυχία είναι από την μία Ιστορική κι από την άλλη Υπαρξιακή. Ο MacCay έχει φτιάξει έναν ήρωα σπαραχτικό και διασκεδαστικό συνάμα. Ένα αριστούργημα. Κάτι βαθιά αληθινό και ευφάνταστο. Ναι. Νέμο!

Winsor McCay στην wikipedia
Little Nemo στην wikipedia

Άλλες σχετικές με τις απαρχές του “κινουμένου σχεδίου” αναρτήσεις:
Το πρώτο κινούμενο σχέδιο στην ιστορία από τον Émile Cohl που έχουμε ήδη δει.
Τα “θαύματα” του Bruce Bickford
και το ψηφιακό MetaData του Peter Foldes

http://www.vimeo.com/8569187”


Μια κριτική ματιά στις εξελίξεις που μας προτείνει η τεχνολογία από τον νέο μου φίλο: τον Keiichi Matsuda. Οι Εφαρμογές της επαυξημένης πραγματικότητας ανοίγουν την πόρτα για κινδύνους που, εν πρώτοις, δε μπορούμε να φανταστούμε. Μήπως μειώνεται ο Προσωπικός χώρος ακόμα περισσότερο; Μήπως ανοίγει η πόρτα να μπει ακόμα και στο μυαλό η σφαίρα της οικονομίας; Και της κατανάλωσης; Μήπως ανοίγει ο δρόμος εμφύτευσης λογικών που είναι προβληματικές; (βλ. επικίνδυνες) Αν ο χώρος της αντίληψης δυναμοποιηθεί από την τεχνολογία μήπως ανοίγει η πόρτα να εισάγει η αγορά ακόμα πιο βαθιά μέσα στον νου, ανάγκες που δεν χρειαζόμαστε; Αυτό άλλωστε είναι ένα από τα βασικά όπλα της διαφήμισης, η ανάγκη. Η κατασκευασμένη ανάγκη.
Εδώ οι αρχιτέκτονες με τους Σχεδιαστές και τους ποιητές έχουν να σκεφτούν και να δράσουν. Όλη η επιφάνεια του κόσμου θα ανήκει κάποια μέρα στις επιχειρήσεις, διότι αυτές κινούν την έρευνα και την βιομηχανία. Θα μπουν μέσα στο μυαλό μας. Ίσως. Θα υπαγορεύουν τον ρυθμό της σκέψης. Για λόγους ευκολίας πολλοί θα γίνουν απλοί παρατηρητές της ζωής τους.

Για μια ακόμα φορά τίθεται το αίτημα για κάποιο όριο στην εξέλιξη των πράγμάτων. Διότι, πολύ απλά, η σύσταση της προσωπικότητας του σύγχρονου ανθρώπου αρχίζει να αποδομείται, με συνέπειες νοσηρές (οι άνθρωποι έχουν πλέον χαλασμένα μυαλά, παθαίνουν όλο και περισσότερες ψυχοπάθειες!) είτε με όρους κοινωνικούς. Δικαιοσύνης π.χ. Η πιο επικίνδυνη ρύπανση είναι η πληροφορία. Ο Johny Mnemonic στην ομώνυμη ταινία δε μπορεί να συνέξει όλη αυτή την πληροφορία μέσα στο μυαλό του. Ε, λοιπόν ούτε κι εγώ! Προσθέστε όλες αυτές τις πληροφορίες-παύλα-γνώσεις που θα πρέπει να φύγουν για να χωράν τα ονόματα και οι ιδιότητες των καταναλωτικών αγαθών…

 Που σταματά η τεχνολογία, η αγορά, το εμπόριο; Εκεί που ξεκινά ο άνθρωπος; Είναι αυτά ασυμβίβαστα; Όσο πάει και περισσότερο δυστυχώς. Χρειάζονται καλλιτέχνες και στοχαστές, ποιητές και μαστροχαλαστές, χρειάζονται άνθρωποι να πάρουν την τεχνολογία και να την προσαρμόσουν, να την κάνουν δικαιότερη, να την “μετρήσουν” πάνω στο σώμα και τον νου τους και μετά να μιλήσουν, να προτείνουν.

Το πρώτο βήμα, πάντως, είναι η κατανόηση του προβλήματος κι αυτό καλλιεργεί η δουλειά του φίλου Matsuda! Έχει μια κριτική στάση χωρίς να στερείται οπτικού ενδιαφέροντος και γοητείας. Το πείραμα είναι απολύτως επιτυχημένο, είναι ενδιαφέρον και ευχάριστο, είναι εύγλωττο αλλά δεν αισθητικοποιεί το πρόβλημα ώστε να πέσει στην παγίδα. Το αποτέλεσμα είναι σαφώς αποπνικτικό και το θέμα σαφές(αν και καμμία εικόνα δεν είναι σαφής χωρίς αναφορές. Άλλη ιστορία αυτή). Καλή Συνέχεια. Δε ξέρω όταν διαβάζετε εσείς αυτό το σχόλιο πως είναι αλλά όταν το έγραφα, έξω ο ήλιος, έκανε γιορτή! Τώρα που το γράφω. Ας βάλω κάτι από το σώμα, τον χώρο του και την χρονικότητα του, σ’ αυτόν το χώρο. Τώρα που μιλάμε για την νοσταλγία και την σχετικότητα. Την νοσταλγία του σώματος έναντι των ιδεών και των συσκευών τους. Ναι λοιπόν έξω τα φωτόνια τσουβαλιάζονται σπάταλα πάνω στα πάντα!

Το καταπληκτικό αυτό Βίντεο τόσο πολύ μου μίλησε και για τόσους διαφορετικούς λόγους που προσπάθησα να μη σχολιάσω πολύ. Μη φορτωθεί και χάσει κάτι από την έκπληξη του. Είναι προιόν ενός άλλου πολιτισμού, όμως, κι έτσι έχει ανάγκη και λίγης υπεράσπισης. Οι Sticky Monster Lab από την Κορέα. Μια συνέντευξη τους εδώ (καταπληκτική κι αυτή…) 🙂

Καλούν τους εαυτούς τους και τους χαρακτήρες τους ΤΕΡΑΤΑ! Αυτά τα τέρατα είναι όλο πραότητα και καλοσύνη σχεδόν προπτωτική:).
Όλοι οι χαρακτήρες έχουν κάτι θετικό, μια δικαιολογία, τίποτα δεν καταδικάζεται οντολογικά, όπως ακριβώς στις εικόνες των Χριστιανών της Ανατολής (έχω γράψει σχετικά εδώ). Θυμάμαι την φράση του Μπόρχες(;) “Όλοι οι ποιητές είναι καλοί όταν τους καταλάβεις”.
Το “Είμαστε όλοι ΤΕΡΑΤΑ” έχει κάτι από το επίσης ακραίο “ο Άνθρωπος είναι πλασμένος κατ’ Εικόνα και καθ’ Ομοίωση του Θεού”. Το ένα το οδηγεί η θεμελιώδης έννοια της Συμπόνοιας “Compassion” και το άλλο εκείνη της Αγάπης. Η Θλίψη της Ιαπωνικής ευαισθησίας, αυτή η νοσταλγία, είναι ανάλογη του τρόπου με τον οποίο βλέπουν αυτόν τον κόσμο. Οι Sticky Monster Lab είναι Κορεάτες κι έχουν την γλυκιά μελαγχολία που συναντά κανείς σ’ όλες τις βουδιστικές κουλτούρες. Όλοι π.χ. ξέρουν την Ukiyo-e, αν δε σας λέει κάτι, μήπως το όνομα Hokusai; Δείτε τον ορισμό στις πρώτες παραγράφους αυτού του συνδέσμου κι αν έχετε χρόνο ξαναδείτε αυτές τις θαυμαστές εικόνες.

Αν αυτός ο κόσμος είναι μια ψευδαίσθηση όλα αυτά που αγαπώ, δεν υπάρχουν ήδη. Κι εγώ; Δεν έχω καμμία σημασία; Ο εαυτός είναι μια ψευδαίσθηση… Μου αρέσουν όμως όλα αυτά, δηλαδή δε μπορώ ακόμα να τα εγκαταλείψω κι ας έχετε δίκιο. Μου αρέσει και η ζωή αυτή που, σαν ψέμα που είναι, έχει ήδη πεθάνει, ενώ την ζω. Την νοσταλγώ, ήδη.

(αν έχετε δει το βίντεο, υπάρχει ένα ακόμα σχόλιο πιο κάτω..)
Read the rest of this entry »

( αυτές οι γραμμές γράφτηκαν μ’αφορμή αυτό το βίντεο που μόλις “δημοσιεύτηκε”)

Δεν είμαστε το σώμα μας. Δεν είμαστε ούτε οι σκέψεις μας, ούτε τα αισθήματα μας. Προχωρούμε μέσα στο σκοτάδι του χρόνου σε μια πραγματικότητα που επιπλέει στο άγνωστο και πλησιάζουμε τα πράγματα, θαυμαστά και όμορφα μόνον και μόνον επειδή υπάρχουν. Αυτή η βάρκα δεν έχει επιβάτη διότι την επιβαίνει το βλέμμα μας που μας κοιτά. Το βλέμμα μας φεύγει κάνει τον γύρω του κόσμου ξανά και ξανά να βρει διεξόδους και θαύματα, κάτι ψάχνει. Δε σταματά. Αυτή η βάρκα είμαστε εμείς και όλα όσα μας δίνουν μορφή, όλα αυτά που δεν είμαστε. Διότι δεν είμαστε καμμία απο τις εκδηλώσεις μας. Οι σκέψεις και τα πράγματα, οι αριθμοί και τα σχήματα είναι υλικά του κόσμου. Η διαφορά των λέξεων από τις πέτρες δεν είναι ουσιαστική, είναι κάτι σαν αντικείμενα με διαφορετικές πυκνότητες. Το νερό είναι φευγαλέο κι ο αέρας ούτε καν ορατός αλλά είναι υλικά στοιχεία. Δεν ισχύει πάντα ο διαχωρισμός μεταξύ πνευματικού και υλικού, ψυχικού και σωματικού, άυλου και υλικού. Το υλικό του κόσμου είναι ουσιωδώς ένα και γι’ αυτό μπορούν τα πράγματα να αγγίζουν και να αποτυπώνουν το ένα το άλλο.

Το θαύμα του κόσμου είναι εκτυφλωτικό και διακριτικό, δε φωνάζει, δε φωνάζει διαρκώς, συχνά απλώς κάθεται εκεί κι αυτή του η ηρεμία απέναντι στον παραλογισμό του “είναι” μοιάζει με το αρχαϊκό μειδίαμα. Μοιάζει τρομακτική και καθησυχαστική.

Σ’ αυτή την περιπλάνηση δεν βλέπουμε την ουσία(;) των πραγμάτων, βλέπουμε όμως τις σχέσεις των πραγμάτων μεταξύ τους, τις γεωμετρίες και τα χάσματα, τις εκτάσεις που ανοίγουν σκοτεινές και γι’ αυτό γεμάτες υποσχέσεις. Κομμάτια από την επιφάνεια του κόσμου και κομμάτια από τα πλέγματα των γεγονότων και των εννοιών μας βοηθούν να πλοηγούμε, να προσανατολιστούμε και να παίξουμε την ζωή μας. Άλλα πλάσματα κάνουν κι αυτά την διαδρομή τους, άνθρωποι, ζώα και πουλιά υπακούοντας κι αυτά στις δικές τους γεωμετρίες, σε σχέσεις, σε ρυθμούς, μόνον έτσι υπάρχει ενέργεια στα πράγματα.

Κάνοντας τον γύρο του μικρού μας κόσμου τα πράγματα γυμνώνονται και μοιάζει ο χώρος κι ο χρόνος να είναι η μεγαλύτερη σκλαβιά. Στον Πάτο της “Μαύρης Λίμνης” βρίσκεται η “Μαύρη Λίμνη”. Και οι εποχές έρχονται ξανά και ξανά και τα κοπάδια κι ο βάτραχος που μας κοιτάει κρυμμένος, μένει εκεί ερμητικός στην υπόσχεση του. Η επιθυμία υπέρβασης του χώρου και του χρόνου χτυπά πάνω στην ίδια την “ύπαρξη”, που είναι λέει κάτω από μιαν αρχή(υπ-αρχή), από κάτω. Αυτή η περιοχή του χώρου και του χρόνου στην οποία είσαι κλεισμένος σε πλακώνει όταν ανέβεις στην κορυφή ενός βουνού, σε πλακώνει στην καρδιά της ερήμου και στον μυχό της νύχτας, σε πλησιάζει όταν βρίσκεσαι στην αγκαλιά αυτού που αγαπάς, σε αφορά όταν κερδίζεις στο χρηματιστήριο κι όταν παίρνεις τον μισθό σου, σε κυκλώνει όταν ταξιδεύεις στην Αργεντινή και την Ταΐλάνδη και τρως εξωτικά φρούτα. Καμμία πολιτική απ’ αυτές που ξέρουμε δε μπορεί να απαντήσει σ’ αυτην την σκλαβιά και δεν υπάρχει κανένα σύστημα να του τα ρίξουμε ή έστω να το αντιπαλέψουμε και να αξιοποιήσουμε την οργή μας, την μανία, την θλίψη. Βαθύτατες.

Ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια, όμως, είναι η επιθυμία, η αίσθηση και η έννοια… του “σπιτιού”. Κανένας ορισμός του σπιτιού δεν επαρκεί. Το σπίτι είναι η μέσα μεριά του ορίου, το κέντρο του κύκλου που ανοίγει στο άπειρο, η ανάστροφη αλλά ταυτόσημη απόδοση του “ταξιδιού”, της αναζήτησης της γνώσης, της απόδρασης. Ένα σπίτι μπορεί να διαλυθεί, να πουληθεί να αλλάξει και να ξαναστηθεί αλλού, αλλά.. τίποτα δε μπορεί να ξεριζώσει την ανάγκη του. Το μόνο που γίνεται είναι να ανοίξει, να γίνει τεράστιο, να απλωθεί παντού αυτή η αίσθηση, έστω για μια στιγμή, να μπορέσεις να αποκοιμηθείς σε μέρη άγνωστα. Το σπίτι δεν είναι το σπίτι. Το σπίτι είναι η σύνδεση μας με τα πράγματα, με την καταγωγή μας, με το γεγονός πως γεννηθήκαμε, κάποια στιγμή(!). Αυτή η καταγωγή είναι η πρώτη ύλη από την οποία είμαστε φτιαγμένοι, και έννοιες όπως Πατρίδα, Έθνος, Πατέρας, Μάνα από κει πηγάζουν και γι’ αυτό είναι απαραίτητες. Διότι είναι υπαρξιακά θεμελιωμένες. Αν δεν ήταν θα ήμασταν έτοιμοι για το μηδέν και το μη-είναι, πράγμα που είναι επίσης παράλογο για τον ασυνείδητο εαυτό. Η Κοινωνία, η Ιστορία, η Οικονομία δεν είναι έξω από τα πρώτα ερωτήματα, δε στερείται την σωματικότητα της φιλοσοφίας αλλά την εμφανίζει. Δεν αποσβέννει την αναγκαιότητα της Θεολογίας αλλά την εξωθεί. Δεν προσπερνά και υπερκαλύπτει τα οντολογικά, απλά, ερωτήματα αλλά τα επιβάλλει. Ένα παιδί φωνάζει μέσα σ’ όλα αυτά τους γονείς του πριν καν ρωτήσει τον εαυτό του: “Γιατί;”

Θα τελειώσω αυτές τις γραμμές με τρόπο αυθαίρετο, με αναφορά στην επιθυμία για Φως, για Ζέστη, απεριόριστο Ουρανό και άπλετο Ήλιο. &)

Για τον David OReilly έγραψα στην προηγούμενη ανάρτηση.

Για τον Jon Klassen αλλά και το Black Lake δείτε εδώ!

Έτοιμοι;

Η σελίδα των N.A.S.A στο myspace

Ε, δε μπόρεσα τελικά να μη το βάλω αν και παρόλη την απίστευτη δουλειά στις εικόνες και στο κείμενο, η διάρκεια και η πυκνότητα της πληροφορίας είναι υπερβολική, σε σημείο που κουράζεσαι. Το βρίσκω σίγουρα απολαυστικό αλλά όχι απολύτως πετυχημένο. Δράστης ο Jonathan Jarvis, το βίντεο αποτελεί μέρος σπουδαστικών του εργασιών. Θέμα η προσπάθεια αξιοποίησης των νέων μέσων για την κατανόηση του όλο και πολυπλοκότερου κι ακατανόητου κόσμου.

Το θέμα της ροής της πληροφορίας είναι το πιο λεπτό αυτή την στιγμή. Υπάρχει φοβερός έλεγχος τις πληροφορίας, ειδικά στην Ελλάδα.. κι αυτό είναι ασφυκτικά αισθητό. Από την άλλη λίγοι κάνουν κινήσεις πέρα από την καταδίκη των Μ.Μ.Ε. που να αίρουν αυτόν τον αποκλεισμό. Κι όμως..

Αυτό που ονομάζουμε “πραγματικό” είναι η συνάντηση του μυαλού μας με τα πράγματα, το “πραγματικό” δεν υπάρχει από μόνο του, μέσα στο νου γίνεται η σύνθεση-ονομάζονται τα πράγματα-αναγνωρίζεται η λειτουργία τους. Αν θέλουμε να δράσουμε δημιουργικά (αλλάξουμε;) μέσα στον κόσμο ή έστω να τον καταλάβουμε πρέπει συνειδητά να πάρουμε πρωτοβουλίες που αφορούν στην ροή της πληροφορίας.
Ένα τέτοιο βίντεο θα μπορούσε να αποκαταστήσει-θεραπεύσει-ακυρώσει (πείτε κι εσείς μερικά) ώρες και μέρες και μήνες τηλεθέασης..

Το site του Jonathan Jarvis εδώ

Έχει πλάκα;
Δεν είναι προφανές το νόημα του προκείμενου πειράματος.. Όχι ότι χρειάζεται αλλά από μια οπτική αυτό το γκατζετάκι θέτει σοβαρά ερωτήματα. Πρέπει ίσως να γνωρίζετε λίγο την προβληματική της σύγχρονης έρευνας στην ρομποτική και την τεχνητή νοημοσύνη.
Σας λέει κάτι ο όρος “Technological_singularity” ;

Ο στόχος, για κάποιους, είναι να κατασκευαστούν μηχανές που μπορούν μόνες τους να επιδιορθωθούν, να βελτιωθούν (βλέπε εξελιχθούν) και αναπαραχθούν..
Αν καταλαβαίνετε ο στόχος είναι η απόλυτη (οντολογική) αυτονομία της μηχανής.
Με άλλα λόγια στόχος είναι η δημιουργία ζωής.
Από άλλη οπτική ο στόχος είναι να οριστεί το “είναι”, το οποίο σημαίνει ότι υποθέτουμε το “είναι” πεπερασμένο και περιγράψιμο, σα μια μηχανή..
Και με άλλα λόγια το θέμα είναι πάλι η εξήγηση της Ζωής και η αναζήτηση του Θεού, ή ακόμα καλύτερα η αντικατάσταση Του.

Να το δούμε τώρα λίγο πιο γενικά..
Ο Στόχος της επιστημονικής έρευνας δεν είναι ξεκάθαρος ούτε δεδομένος. Θα μπορούσε να υπηρετεί χιλιάδες διαφορετικές σκοπιές όπως έκανε κατά την διάρκεια της Ιστορίας. Η Σύγχρονη έρευνα ενώ μιλάμε διαρκώς για “Ανθρωπισμό” δεν τοποθετεί στο κέντρο τον Άνθρωπο αλλά το ερώτημα
Τι είναι ο Άνθρωπος; και για την ακρίβεια
Τι είδους μηχανή είναι ο Άνθρωπος;
(Είναι μάλλον προφανές πως έχω ενστάσεις.. μιαν άλλη φορά θα μιλήσουμε γι’ αυτό. Αρκούμαι να πω πως κατά την αίσθηση μου ο Άνθρωπος είναι “και” μηχανή.. )

Αν δεν είσαστε εξοικιωμένοι με τον όρο και την προβληματική της Technological Singularity ρίξτε μια ματιά εδώ.

Ένα εκτενές αλλά ειδικό πόστ στο μπλογκ reality tape (μια που το θέμα καλύπτει ένα τεράστιο πεδίο)

Ένα μεγάλο και σοβαρό βίντεο που χτυπάει στο ψαχνό..
Δείχνει με υποδειγματικά “απλό” τρόπο τους μηχανισμούς που καταστρέφουν τον πλανήτη.
Απευθύνεται σε Αμερικάνους οπότε κάπου κάπου χάνει λίγο σε δύναμη. Αυτό όχι γιατί εμείς είμαστε έξυπνοι αλλά γιατί αναφέρει βιωματικά στοιχεία κατά βάση που στην Ευρώπη και την Ελλάδα χτυπάνε λιγότερο κέντρο. Το βίντεο είναι υποδειγματικό, ανθρώπινο, χωρίς την λαγνεία της γκρίνιας και της καταστροφής, σε βοηθά να δεις πως λειτουργεί ένα τόσο πολύπλοκο σύστημα όπως το κύκλωμα των παγκόσμιων μηχανισμών παραγωγής και κατανάλωσης. Δεν υπάρχουν εικόνες του πραγματικού μόνο σχέδια απλά και ελαφρά με πολύ κενό χώρο και λευκό φόντο. Το αποτέλεσμα δεν είναι καθόλου βαρύ κι έτσι.. αντέχεις να το δεις ολόκληρο! Καθόλου μουσική αγωνίας, ή εικόνες από παιδάκια που κλαίνε ή από ερήμους ή βασανισμούς, εκρήξεις και πτώματα, τίποτα απ’όλα αυτά. Μόνο σχέδια κι ένας άνθρωπος που μιλά και χειρονομεί. Ο Χαρακτήρας λοιπόν που κάνει αυτήν την “ταινία” να λειτουργεί είναι ο αφηγητής (η Annie Leonard) το υπόλοιπο εξελίσσεται (για το ασύλληπτο-τεράστιο χρονικό διάστημα των 21 λεπτών!) με σαφήνεια και χωρίς κόλπα σαν μια ήρεμη συζήτηση που προσπαθεί να μην υποτιμά τον θεατή. Αντί να γιορτάζει την καταστροφή προτρέπει στην αλλαγή με όρους γόνιμους, θετικούς. Δεν έχει καμμία σχέση με το lifestyle της απελπισμένης μαγκιάς. Δίνει έμφαση στην κατανόηση και μάλλιστα στην κατανόηση της μεγάλης εικόνας.. Του πλαισίου. Συνδέει πράγματα που μοιάζουν πλέον ξεκομένα. Πολλά είπα για κάτι που μιλά τόσο πολύ από μόνο του. Δείτε το.

Το site τους εδώ!

Το επόμενο παράδειγμα μαχητικού επικοινωνιακού βίντεο. Θέμα:Ο Μεγάλος Αδελφός. Ένα βίντεο που καταδεικνύει τους κινδύνους και τα ψέμματα της πολιτικής της επιτήρησης που προωθούν οι κυβερνήσεις του “αναπτυγμένου” κόσμου με δικαιολογία την τρομοκρατία. Το πως το όλο σύστημα αντιμετωπίζει όλο τον πλήθυσμό ως υπόπτους και περιορίζει σιγά σιγά τα περιθώρια της ιδιωτικής μας ζωής, αποφασίζει πριν από μας για μας, αποφασίζει τι θα αποφασίζει χωρίς να έχουμε το δικαίωμα της επιλογής. Η έννοια της “ασφάλειας” είναι προβληματική, διάτρητη άρα επικίνδυνη. Ευνοεί οποιονδήποτε πονηρό συνδιασμό παραβίασης την ελευθερίας με όρους(τι άλλο;) “νομιμότητας.

Ο David Scharf υπογράφει τα πάντα εκτός από την φωνή.
Σ’αυτή την σελλίδα μπορείτε να το δείτε σε μεγαλύτερη ανάλυση ή ακόμα να το κατεβάσετε.
Το βίντεο-υπόδειγμα αυτό, όπως κι όλα τ’ άλλα έχει τα αδύνατα του σημεία. Η διάρκεια του είναι μεγάλη και οι πληροφορίες πολλές, τα τρία λεπτά είναι συχνά το όριο. Εφ’όσον το όχημα αυτών των βίντεο είναι το δίκτυο πρέπει η οθόνη να μην έχει πολλά στοιχεία γιατί οι θεατές τις περισσότερες φορές (π.χ. εδώ) θα το δουν σε μικρό μέγεθος οπότε η εικόνα δεν θα είναι καθαρή, το νόημα θα χάνει σε σαφήνεια.. και η σαφήνεια είναι το παν σε τέτοιες περιπτώσεις.. Η Σχέση του ήχου με την εικόνα είναι το πιο ευαίσθητο σημείο. Δε πρέπει οι ωραίες εικόνες να σε κάνουν να χάνεις το νόημα.. Προφανές στην θεωρία αλλά καθόλου προφανές στην πράξη..

Το τέλος είναι προκλητικό και ξεκάθαρο:
ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΠΩΣ ΟΣΟΙ ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ ΝΑ ΑΝΤΑΛΛΑΞΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕ ΠΑΡΟΔΙΚΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΔΕΝ ΑΞΙΖΟΥΝ ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΜΙΑ ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΘΑ ΧΑΣΟΥΝ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΥΟ!

το site του Run Wrake εδώ


σχόλιο στο Lee Press On Nails (1985)

{

Το σώμα δεν είναι οι λειτουργίες του, τουλάχιστον αυτές που χονδροειδώς έχουμε καταγράψει, το σώμα δεν ξέρουμε τι είναι..
Το θέμα που υποβόσκει τόσο εδώ όσο και αλλού είναι ο ορισμός του “Όντος”. Είναι ζωή κάτι που κινείται ή αναπαράγει τα φαινόμενα της “ζωής”; Το αδελφό ερώτημα είναι: Τι είναι η Μηχανή; Το θέμα της μηχανής είναι ένα από τα μεγαλύτερα ζητήματα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Κατά πόσο το “είναι” αποτελεί το ίδιο μια μηχανή που μπορεί ο άνθρωπος να ανακατασκευάσει; Μοιάζει λίγο μπέρδεμα είναι αλήθεια αλλά:
Αν το σώμα είναι μια μηχανή τότε ο άνθρωπος είναι κι αυτός μια μηχανή κι αν είναι μια μηχανή τότε κατά πόσο έχει ευθύνη για τις επιλογές του και πόσο έχει σημασία και η ίδια η ζωή του; Μάλλον ο άνθρωπος είναι μια μετρήσιμη ποσότητα, ουσιαστικά αναλώσιμη..
Οκ, πάει μακριά. Το σίγουρο είναι πως δε μπορούμε να μιλάμε χωρίς περίσκεψη γι’ αυτά τα ζητήματα πλέον..
Ο άνθρωπος δεν έχει αποδείξεις για μία μηχανιστική(πεπερασμένη-ντετερμινιστική) ή άλλη καταγωγή (άπειρη-μη ντετερμινιστική).
Δεν μπορεί ακόμα να πει πως το ερώτημα έχει αποδεδειγμένη απάντηση.

Απ’ ότι φαίνεται η απάντηση δεν είναι τόσο απλή, δεν απαντάται με Ναι και Όχι.
Είναι ένα κουβάρι όλα αυτά.. το σώμα, η μηχανή, το πνεύμα, ο Θεός, ο Άνθρωπος, το “είναι”..

}

Ο Ivan Maximov παράλληλα με την δημιουργία ιδιότυπων animation υπήρξε μηχανικός στο Ρωσικό Διαστημικό Ινστιτούτο. Ένα μείγμα από Ρωσική θλίψη και σκανταλιάρικη παιγνιώδη διάθεση.
Το site του..

Εκτός από την πολύ ωραία ηλεκτρονική μουσική θεωρώ πολύ ενδιαφέρουσα την αλληγορία της ανθρωπότητας σα σκόνη των αστεριών που προχωρά προς τα μπρος, ίσως δίχως λόγο, με χιλιάδες μορφές για έναν άγνωστο λόγο με τρόπους τόσους όσοι και οι άνθρωποι και οι ιδέες, με ισορροποίες παράξενες της βίας και της έκπληξης. Όλο αυτό τρυφερά όμως, λίγο μελαγχολικά ίσως, αλλά με τρυφερότητα..