You are currently browsing the tag archive for the ‘Η Θλίψη’ tag.

Πες κάτι γι’ αυτό το τίποτα φίλε!

Ο Μπουκόφσκι είναι ένας περίεργος τύπος.
Τα πεζογραφήματα του συνήθως δε μου αρέσουν. Και λίγα λέω.
Τα ποιήματα του, όμως, έχουν λάμψεις πολύτιμες.
Έχουν ανοίγματα που ακινητοποιούν με την αμεσότητα και με την ευτέλεια των υλικών τους.
Είναι γεμάτα κοινούς τόπους και υπεραπλουστεύσεις που αντί να προδίδουν δυναμώνουν τον Λόγο.
Είναι γεμάτα κατανόηση και επιθυμία να γίνει ο κόσμος κι ο εαυτός κατανοήσιμος.
Με το τίποτα καταφέρνει την ποίηση και δίνει αέρα, γεννά χώρο, δίνει δύναμη.

Τα ποιήματα του δείχνουν στο βάθος να κρύβει λέξεις για να μη χαθεί η σκέψη μέσα στην σκέψη.
Οι λέξεις είναι σαν κτήρια και το ένα κρύβει το άλλο. Κάπου κάτι μένει μισό, κάτι κρατά ακόμα την αντίφαση ωμή, ανεπεξέργαστη, πριν γίνει “ύφος”.
Το ύφος των πεζών του πλακώνει τα κείμενα αλλά στα ποιήματα μοιάζει πιο εγκαταλελειμένος, αφόρητα ανθρώπινος.
Ας δούμε άλλο ένα..

Οι λέξεις είναι το σώμα της σκέψης. Χωρίς λέξεις δε μπορούμε να σκεφτούμε, να αισθανθούμε τον Λόγο των άλλων. Μέσα από τις λέξεις και πέρα από αυτές. Η σκέψη χρειάζεται και τις εικόνες βέβαια αλλά αυτά τα δύο στοιχεία αλληλοσυμπληρώνονται, ο νους χρειάζεται και τα δύο του πόδια για να τρέξει προς την κατανόηση.

Δεν είναι η ποσότητα ούτε η πολυπλοκότητα αλλά η ποιότητα τους που μας ζωντανεύει. Η ποιότητα της προσοχής και της συνείδησης αυτού που γράφει-μιλάει κι αυτού που διαβάζει-ακούει. Όπως η σημασία της προσοχής μας, όταν ακούμε ένα πουλί έξω από το παράθυρο ή ένα παιδί που παίζει και λέει αρλούμπες.

Μη παίζουμε με τις λέξεις. Δηλαδή ας παίξουμε με τις λέξεις με τον πιο ακραίο τρόπο.
Αν η πολιτική και η δημοσιογραφία λειαίνουν τον Λόγο και σιγά σιγά μοιάζει να πεθαίνει, δε μπορούμε να κάνουμε κάτι να το σταματήσουμε. Δε μπορούμε να γκρινιάζουμε, να λέμε μόνον “όχι”. Αυτό που πρέπει να γίνεται είναι να παράγουμε τα παραδείγματα μας. Να μιλήσουμε αυτές τις λέξεις όσο πιο σωστά μπορούμε, με έννοια και τρυφερότητα για την αλήθεια. Να δουλέψουμε τις λέξεις χωρίς να τις λυπόμαστε. Να μείνουμε ψύχραιμοι όταν οι αντιφάσεις τους μας κάνουν να αισθανόμαστε συντριπτικά θνητοί. Χωρίς αλήθεια.

Ένας “Δικτυακός Θώκος” για τον βροντερό γεροξούρη της Αμερικανικής Ποίησης εδώ.
και
ένας ακόμα.. (αρκετοί σύνδεσμοι δε λειτουργούν αλλά υπάρχει πολύ υλικό..)

Ένα “εισαγωγικό” άρθρο για τον ποιητή εδώ

Τα ποιήματα ακολουθούν:
Read the rest of this entry »

Advertisements

[ένα θαυμάσιο Βίντεο που δε μπορούμε πλέον να μοιραστούμε εδώ… Ελπίζω να το δείτε στο youtube! Αξίζει όντως!!!]



They dumped her body into the molten light
Floated to the surface and it did not ignite
She rose up slowly and walked to the shore
She stood up on the bank and whispered
I’ll find you and I’ll kill you
I’ll find you and I’ll kill you
I’ll find you and I’ll kill you

They ran back into town and hid in the church
They explained their situation and they feared for the worst
The priest told the brothers that she could not be killed
She flew out of the stone cold ground and
She’ll find you and she’ll kill you
She’ll find you and she’ll kill you
She’ll find you and she’ll kill you

Oh oh oh oh…

There was a knock at that door that shook through their hearts
She blew it right open and put it apart
She shot a string of flame from the center of her chest
As she watched their bodies burn she whispered
I found you and I killed you
I found you and I killed you
I found you and I killed you

Ο Κόσμος είναι ακατανόητος όπως και να χει. Είναι παράδοξο αυτό το μουσικό-βίντεο το οποίο ο Καναδός Καλλιτέχνης Chad VanGaalen τραγούδησε και σχεδίασε! Έχει μια δύναμη και μια αδυναμία, τόσο στο σχέδιο όσο και αλλού, που αξίζει να σταθεί κανείς να την παρατηρήσει.

Με μια απαλή και παραιτημένη φωνή τραγουδά έναν ύμνο οργής εκδίκησης και τιμωρίας. Νομίζω πως παρόλο που ο νέος κόσμος είναι φυλακισμένος (και δη ο Αγγλοσαξωνικός) σε μια αδιέξοδη θεωρία του κακού αυτό το κομμάτι τοποθετείται πολύ εύστοχα. Ζητά αυτήν την τιμωρία αλλά ένα κομμάτι του δεν την αγκαλιάζει με την τυφλή απόλαυση του Χόλλιγουντ. Μιλά για την αδικία και την παρουσιάζει σ’ όλη της την βαρβαρότητα και απερισκεψία αλλά κάπου κρατά μια “πισινή”.

Θα μπορούσαμε να πούμε πως η βία και το κακό, αντίθετα μ’όσα βλέπουμε γύρω, είναι το τέλος μιας ιστορίας κι όχι η αρχή.

Αν η Αμερική κατάφερε να καταλύσει την διεθνή νομιμότητα να σκοτώσει και να σπείρει το μίσος είναι διότι υιοθετεί μια κοντόφθαλμη ερμηνεία του κακού. Αν εμείς περνάμε την ζωή μας γκρινιάζοντας, αδρανείς ένας από τους πολλούς λόγους είναι πως δε μελετάμε τους πολύπλοκους μηχανισμούς που κάνουν την ελπίδα να φθήνει και νομίζουμε πως φταίνε “κάποιοι” άλλοι “κάπου” αλλού.

Είναι αξιοσημείωτο πως ο Ιερέας λέει την αλήθεια στους κακούς και έχει μια κάποια σοφία αλλά σ’ αυτήν δεν υπάρχει ούτε συγνώμη ούτε τίποτ’ αλλο παρά η αποδοχή πως όσοι πεθαίνουν δεν μπορούν να σκοτωθούν και όσα έγιναν δε μπορούν να ξεγίνουν(!).
Οι μάσκες που φορούν οι”κακοί” σαν πρόσωπα κάνουν την τίμωρία πιό αποδεκτή, πιο εύκολη κι αυτό είναι ένα παλιό κόλπο, αυτοί δεν είναι άνθρωποι ακριβώς άρα.. οκ.
Η Δαιμονοποίηση είναι το απαραίτητο όπλο όλων των δημαγωγών και ενεύθυνων. Η απόλυτα αρνητική κριτική ισοπεδώνει την κριτική σκέψη, οδηγεί στην μουγκή και βλακώδη αγανάκτηση, αποτελεί την δικαιολογία για να δικαιολογήσουμε, συνειδητά ή ασυνείδητα, την δικιά μας δυσκολία.

Αν θυμηθεί κανείς την απεικόνιση στις ζωγραφιές του Ιερώνυμου Μπος και αλλού, συχνά έχουμε να κάνουμε με τερατόμορφους ανθρώπους, με ανθρώπους οντολογικά κακούς που είναι άσχετοι με μας. Παράλληλα, αξίζει να θυμηθεί κανείς τους εικονογραφικούς τύπους της ανατολής όπου αντίθετα ο Ιούδας είναι απλώς.. προφίλ. Δείτε εδώ ένα παράδειγμα.
Είναι ο μόνος που δεν έχει ολόκληρο πρόσωπο κι αυτό είναι όλο. Δεν έχει ούτε γκριμάτσες ούτε τίποτ’ άλλο υπερβολικό, είναι όπως εγώ και εσείς.

Το μισό πρόσωπο κάποιου σήμαινε πως ήταν μισός πως είχε χάσει τον εαυτό του αλλά του έμενε ακόμα η δυνατότητα να ξαναστρέψει το πρόσωπο του προς εμάς προς το έξω από αυτόν. Τα ζητήματα αυτά δεν είναι καινούρια. Έχουν απασχολήσει την ανθρωπότητα εδώ και αιώνες. Υπάρχει κακός άνθρωπος; Δεν αποκλείεται, αλλά..

Υπάρχει θλίψη σ’αυτό τον κύκλο δικαίου και αδίκου, υπάρχει ένα απίστευτο κενό και αγωνία στην αδυναμία να αιτιολογηθεί το κακό ο πόνος και η φθορά. Ο σύγχρονος άνθρωπος προσπαθεί να το καταλάβει αλλά δυσκολεύεται να το επιτύχει χωρίς να πέσει σε “Θρησκευτικά” ή “Ηθικά” μονοπάτια(σημειώνω πως, κατά την αίσθηση μου, η πολιτική εμπεριέχει στην ουσία και τα μεν και τα δε).
Ο Κόσμος δεν έχει νόημα μ’αυτούς τους όρους και παρόλαυτά εμείς πρέπει να ζήσουμε.

Οι πράξεις μπορούν να κριθούν, οι άνθρωποι δύσκολα..