You are currently browsing the tag archive for the ‘Διάδραση’ tag.

Ίσως δεν ξέρετε πως ήδη ξέρετε τον Winsor MacCay και τον Little Nemo. Η επιροή του, σήμερα ακόμη, είναι τεράστια. Στα κόμιξ αποτελεί μια απόλυτη αναφορά που συγκρίνεται ίσως μόνον με τον Hergé τον δημιουργό του Tin tin. Αποτελεί υπόδειγμα καθαρής και τολμηρής γραφής τόσο στις εικόνες όσο και στις ιστορίες του. Τον οδηγεί η διαδικασία του σχεδίου όπως ένα μεγάλο αριθμό λογοτεχνών η “γραφή”. Ενώ αυτό στην λογοτεχνία συχνά δίνει “δύσκολα” έργα, περιθωριακά, στην περίπτωση του MacCay το αποτέλεσμα καταφέρνει να έχει κάτι γλυκό κι ανάλαφρο, ενώ υπάρχει η αγωνία του παιδικού κόσμου, ο ενθουσιασμός και ο τρόμος, το αποτέλεσμα παραμένει προσβάσιμο και σχεδόν λαϊκό, αμερικανικό θα τολμούσα να πω. Μπορείτε να δείτε μερικά παραδείγματα εδώ ή να χαθείτε στο άπειρο υλικό του διαδικτύου εδώ

Το φιλμ “Little Nemo” είναι επίσης πολύ σημαντικό για την ιστορία του κινούμενου σχεδίου. Είναι απόγονος του Émile Cohl (έχουμε ήδη μιλήσει για την “Fantasmagorie”) Και πρόγονος του Walt Disney που, ελπίζω, θα παρουσιάσω αργότερα. Η μίξη του πραγματικού με το άψυχο που κινείται με τρόπο εύλογο, μαγικό είναι απαραίτητη στα κινούμενα σχέδια. Το έχουμε ξαναπεί πως το βασικό θέμα του “κινούμενου σχεδίου” είναι ακριβώς πως δίνει ζωή, πως άψυχα πράγματα, κατασκευασμένα, μιλούν κινούνται και ενίοτε λένε πράγματα σημαντικά. Το κινούμενο σχέδιο το κινεί ένας παιδικός ενθουσιασμός, έχει την ανάμνηση του παιχνιδιού με τις κούκλες και με τα στρατιωτάκια. Είναι ένα σχόλιο στο “πραγματικό”, στην “ζωή” και συγγενεύει βαθιά με το θέατρο. Και τα δύο (και το θέατρο και το κινούμενο σχέδιο) λένε ξεκάθαρα πως είναι “απάτη”, σύμβαση, ψέμα κι έτσι ανοίγουν την πόρτα του ονειρικού/εφιαλτικού, του θαυμαστού και ελευθερώνουν από την “πραγματικότητα” για να μιλήσουν καθαρά. Στο τέλος επιτρέπουν να ξαναβάλουμε τα πράγματα σε σειρά. Να κερδίσουμε λίγο χώρο να δούμε τον εαυτό μας ακόμα κι αν αυτό έχει σα σκοπό να δούμε ότι δεν βλέπουμε καθαρά.

Το Little Nemo είναι δροσερό. Αποτελεί ένα παιχνίδι. Μια νέα “Φαντασμαγορία”. Έχει ακόμα την γέυση του ενθουσιασμού της εποχής της βιομηχανικής επανάστασης ενώ ταυτόχρονα μετέχει του τρόμου που φέρνει ο νέος αιώνας. Η χρονιά είναι το 1911. Έρχεται η μεγάλη ανθρωπιστική διάψευση. Ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος. Ο Δεύτερος απλώς τον ολοκληρώνει αλλά αυτός αποτελεί το πραγματικό γεγονός. Οι βλακείες που έλεγαν οι εξελιγμένοι άγριοι του αναπτυγμένου κόσμου θα σκάσουν στα μούτρα τους. Τα σχέδια του MacCay μιλούν γι’ αυτά. Ο παλιάτσος και ο”άγριος” είναι οι φίλοι του μικρού Ήρωα που αν και απολαμβάνει τους καρπούς αυτού του άδικου κόσμου δεν έχει ακριβώς ευθύνη. Αυτοί θα σηκώσουν στο τέλος τον πεσμένο κύριο με το ημίψηλο(!) όταν η “μηχανή”, το αυτοκίνητο, τιναχτεί. Το αυτο-κίνητο. Το μνημείο της αυτάρκειας, του καταναλωτικού μύθου που πατά στην λήθη της φιλοσοφίας, του μέτρου, που επιδιώκει την ύπνωση της ανθρώπινης αγωνίας για να μπορεί να αναπτύσσεται ανεμπόδιστα. Το στόμα που φιλοξενεί το ζεύγος είναι το Τέρας της Ιστορίας που τους πηγαίνει και τους ταξιδεύει. Το χαμόγελο δεν σβήνει, τα λουλούδια δεν μαραίνονται αλλά… η καρέκλα τους είναι μέσα στο στόμα του Τερατώδους. Ο μικρός Νέμο είναι αξιολάτρευτος. Στα κόμικ κι εδώ, κυριευμένος από την περιέργεια και την διάθεση για παιχνίδι ζει κάτω από την σκιά μιας ανησυχίας βαθιάς, αληθινής, ανθρώπινης. Αυτή η ανησυχία είναι από την μία Ιστορική κι από την άλλη Υπαρξιακή. Ο MacCay έχει φτιάξει έναν ήρωα σπαραχτικό και διασκεδαστικό συνάμα. Ένα αριστούργημα. Κάτι βαθιά αληθινό και ευφάνταστο. Ναι. Νέμο!

Winsor McCay στην wikipedia
Little Nemo στην wikipedia

Άλλες σχετικές με τις απαρχές του “κινουμένου σχεδίου” αναρτήσεις:
Το πρώτο κινούμενο σχέδιο στην ιστορία από τον Émile Cohl που έχουμε ήδη δει.
Τα “θαύματα” του Bruce Bickford
και το ψηφιακό MetaData του Peter Foldes

Advertisements

Ξύπνησα μέσα στην νύχτα. Αυτην την φορά δεν ακουγόταν τίποτα. Βγήκα στο μπαλκόνι μου και είδα την Σελήνη μισή στην κορυφή του Αττικού ουρανού. Tου Αυγούστου. Έμοιαζε κάποιος να με σκεφτόταν. Θέλησα να υπήρχα μακριά από κάθε εικόνα.

Άφησα ανοικτή την μπαλκονόπορτα. Ένας άνεμος απαλός περνά μέσα από το σπίτι. Είμαι ήσυχος μέσα σε έναν κυκλώνα ανυπομονησίας. Μετέωρος σε ένα σκοτάδι που δεν φοβίζει. Σιωπηλός μπροστά σε μια θάλασσα από επιθυμίες. Πόσο μακριά θα προλάβω να δω;

Σ’ αυτήν την σιωπή όλα έχουν το ίδιο μέγεθος. Τα μεγάλα και τα μικρά. Ο τρόμος και ένα μολύβι, ένα ξερό λουλούδι και το ταβάνι που κρατά το δωμάτιο στην θέση του. Το μέλλον και η καρδιά που πάει να σπάσει σε αργή κίνηση.
Σ’ αυτήν την σιωπή ξημερώνει.

Numbercult

Wikipedia VVVV

VVVV

Delaunay

http://www.vimeo.com/8569187”


Μια κριτική ματιά στις εξελίξεις που μας προτείνει η τεχνολογία από τον νέο μου φίλο: τον Keiichi Matsuda. Οι Εφαρμογές της επαυξημένης πραγματικότητας ανοίγουν την πόρτα για κινδύνους που, εν πρώτοις, δε μπορούμε να φανταστούμε. Μήπως μειώνεται ο Προσωπικός χώρος ακόμα περισσότερο; Μήπως ανοίγει η πόρτα να μπει ακόμα και στο μυαλό η σφαίρα της οικονομίας; Και της κατανάλωσης; Μήπως ανοίγει ο δρόμος εμφύτευσης λογικών που είναι προβληματικές; (βλ. επικίνδυνες) Αν ο χώρος της αντίληψης δυναμοποιηθεί από την τεχνολογία μήπως ανοίγει η πόρτα να εισάγει η αγορά ακόμα πιο βαθιά μέσα στον νου, ανάγκες που δεν χρειαζόμαστε; Αυτό άλλωστε είναι ένα από τα βασικά όπλα της διαφήμισης, η ανάγκη. Η κατασκευασμένη ανάγκη.
Εδώ οι αρχιτέκτονες με τους Σχεδιαστές και τους ποιητές έχουν να σκεφτούν και να δράσουν. Όλη η επιφάνεια του κόσμου θα ανήκει κάποια μέρα στις επιχειρήσεις, διότι αυτές κινούν την έρευνα και την βιομηχανία. Θα μπουν μέσα στο μυαλό μας. Ίσως. Θα υπαγορεύουν τον ρυθμό της σκέψης. Για λόγους ευκολίας πολλοί θα γίνουν απλοί παρατηρητές της ζωής τους.

Για μια ακόμα φορά τίθεται το αίτημα για κάποιο όριο στην εξέλιξη των πράγμάτων. Διότι, πολύ απλά, η σύσταση της προσωπικότητας του σύγχρονου ανθρώπου αρχίζει να αποδομείται, με συνέπειες νοσηρές (οι άνθρωποι έχουν πλέον χαλασμένα μυαλά, παθαίνουν όλο και περισσότερες ψυχοπάθειες!) είτε με όρους κοινωνικούς. Δικαιοσύνης π.χ. Η πιο επικίνδυνη ρύπανση είναι η πληροφορία. Ο Johny Mnemonic στην ομώνυμη ταινία δε μπορεί να συνέξει όλη αυτή την πληροφορία μέσα στο μυαλό του. Ε, λοιπόν ούτε κι εγώ! Προσθέστε όλες αυτές τις πληροφορίες-παύλα-γνώσεις που θα πρέπει να φύγουν για να χωράν τα ονόματα και οι ιδιότητες των καταναλωτικών αγαθών…

 Που σταματά η τεχνολογία, η αγορά, το εμπόριο; Εκεί που ξεκινά ο άνθρωπος; Είναι αυτά ασυμβίβαστα; Όσο πάει και περισσότερο δυστυχώς. Χρειάζονται καλλιτέχνες και στοχαστές, ποιητές και μαστροχαλαστές, χρειάζονται άνθρωποι να πάρουν την τεχνολογία και να την προσαρμόσουν, να την κάνουν δικαιότερη, να την “μετρήσουν” πάνω στο σώμα και τον νου τους και μετά να μιλήσουν, να προτείνουν.

Το πρώτο βήμα, πάντως, είναι η κατανόηση του προβλήματος κι αυτό καλλιεργεί η δουλειά του φίλου Matsuda! Έχει μια κριτική στάση χωρίς να στερείται οπτικού ενδιαφέροντος και γοητείας. Το πείραμα είναι απολύτως επιτυχημένο, είναι ενδιαφέρον και ευχάριστο, είναι εύγλωττο αλλά δεν αισθητικοποιεί το πρόβλημα ώστε να πέσει στην παγίδα. Το αποτέλεσμα είναι σαφώς αποπνικτικό και το θέμα σαφές(αν και καμμία εικόνα δεν είναι σαφής χωρίς αναφορές. Άλλη ιστορία αυτή). Καλή Συνέχεια. Δε ξέρω όταν διαβάζετε εσείς αυτό το σχόλιο πως είναι αλλά όταν το έγραφα, έξω ο ήλιος, έκανε γιορτή! Τώρα που το γράφω. Ας βάλω κάτι από το σώμα, τον χώρο του και την χρονικότητα του, σ’ αυτόν το χώρο. Τώρα που μιλάμε για την νοσταλγία και την σχετικότητα. Την νοσταλγία του σώματος έναντι των ιδεών και των συσκευών τους. Ναι λοιπόν έξω τα φωτόνια τσουβαλιάζονται σπάταλα πάνω στα πάντα!

Αν θέλετε μπείτε πρώτα στο site. Από εδώ

Μοιάζει με παιχνίδι! Είπα να σηκώσω αυτό το παράδειγμα που νομίζω ένα από τα καλύτερα για να καταλάβει κανείς τις νέες μαζικότητες, την αποξένωση αλλά και την δύναμη που κρύβεται ακόμα στο δίκτυο!
Την ομορφιά και την ευκολία του μαζικού όταν αθροιστικά κάτι που θα έμοιαζε ασήμαντο δίπλα στα υπόλοιπα αντί να χάνει κερδίζει, γίνεται σαφέστερο και μιλά για την ιδιαιτερότητα που κουβαλά ο άνθρωπος, την ιδιαιτερότητα που κάποιες φορές την ζούμε σαν βάρος και καταδίκη.
Δείχνει επίσης την μεθυστική και βασανιστική αίσθηση της ανωνυμίας, τώρα και πάντα, αυτή τη δυνατότητα να μη κάνεις κάτι σπουδαίο και να χαρείς το παιχνίδι των σχημάτων και των γραμμών ενώ παράλληλα η τελεσίδικη και οριστική αποκοπή του κάθε σχεδίου από το συγκεκριμένο πρόσωπο που το έφτιαξε είναι παράλογη κι αφύσικη. Κάθε γραμμούλα είναι παράγωγο μιας πολύπλοκης διαδικασίας που ονομάζουμε ζωή, δεν είναι ένα αισθητικό συμβάν, είναι έκφραση του τεράστιου ερωτηματικού που ονομάζουμε “προσωπικότητα”.
Το ότι το θέμα είναι πρόβατα επιτρέπει πολλές αναγνώσεις για τους όρους παραγωγής. Τα σχέδια όπως και κάθε σχέδιο μπορεί να πει κανείς πως στην ουσία πρόκειται για αυτοπορτραίτα Το σχήμα παραμένει πάντως ανοικτό και διφορούμενο κατά την γνώμη μου.

Η Ιστορία δεν είναι καινούρια. Ένα ανοικτό κάλεσμα για επί πληρωμή εργασία μέσω μιας εφαρμογής του amazon.com. Ζωγραφίστε ένα πρόβατο που κοιτά δεξιά. Έγιναν 10.000 σχέδια σε 40 μέρες! Όσοι τα έφτιαξαν πληρώθηκαν. Δύο σεντς το κομμάτι(US DOLLAR). Όλα έγιναν μέσω δικτύου.
Η κομψότητα του δικτυακού θώκου(site) δεν είναι κενή περιεχομένου, βοηθά στην ανάγνωση-ερμηνεία, δεν αποτελεί δείγμα ούτε ελιτισμού ούτε χειραγώγησης του επισκέπτη (γιατί ακούμε πολλά αυτές τις μέρες…). Αν θεωρώ υποδειγματικό το εγχείρημα υπάρχουν κι άλλοι λόγοι.. Για παράδειγμα η παντελής έλλειψη διδακτισμού και κατηγορίας. Ο επισκέπτης μπορεί να σκεφτεί! Ένα από τα πολλά προβλήματα με τις κατηγορίες είναι πως, ενώ είναι απαραίτητες σε μια αντιπαράθεση, αποδεικνύουν αυτομάτως τον κατήγορο σωστό.
Το τελευταίο καιρό πολλοί από μας αναρωτιούνται για την φύση και τον τρόπο του “πολιτικού” στα νέα περιβάλλοντα, καταθέτω το συγκεκριμένο σαν ένα παράδειγμα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Tο βίντεο εξηγεί λίγο παραπάνω ενώ προσωποποιεί παράλληλα τον νου που βρίσκεται πίσω από το εγχείρημα. Τον Aaron Koblin! Εδώ κάποια στοιχεία και στο site μπορείτε να βρείτε κι άλλο υλικό

ένα ακόμη άρθρο εδώ

ei

Μιά ακόμα ομάδα, από την Αυστραλία, οι Chunky Move. Το κομμάτι Glow χρησιμοποιεί infrared κάμερες για να εντοπίσει την θέση και την κίνηση του χορευτή την οποία μετά ένας υπολογιστής επεξεργάζεται και ανάλογα συνοδεύει την χορογραφία. Υπάρχει κάτι σ’αυτή την δουλειά που μου αρέσει και κάτι άλλο που με βάζει σε σκέψεις. Δεν αρκεί βέβαια ένα έργο να έχει κάμερες και προτζέκτορες για να αξίζει. Για άλλη μια φορά δεν είναι σαφές γιατί το σώμα κινείται. Κάποιοι τα βάζουν με τις μηχανές αλλά συχνά (κι όχι μόνο στον χορό) το σώμα είναι το πλέον μηχανικό.

Γιατί το σώμα κινείται;

Κάτι μου έκανε.. Μπαίνοντας στον χώρο βρίσκεσαι να χορεύεις με ένα μοντέλο του Αγάλματος της Ελευθερίας, η κίνηση και η θέση σου επιρεάζει ταυτόχρονα και την εικόνα και τον ήχο. Που είναι το έδαφος; Ο Χώρος μοιάζει με σκέψη.

Ένα διαδραστικό παιχνίδι σχεδιασμένο με το VVVV
Είναι σημαντικό να σκεφτεί κανείς πως το υλικό του παιχνιδιού είναι το φως…
Πότε θα παίξουμε κι εμείς;

Σ’ αυτή την φάση λοιπόν που η διάδραση ακόμα και ως λέξη αρχίζει να είναι ενοχλητική, δείτε ένα δείγμα που παρουσιάζει ενδιαφέρον.. Μοιάζει παιχνίδι για μεγάλα παιδιά που σύντομα θα μιλήσει και για άλλα πράγματα πιο προσωπικά πιο ενδιαφέροντα…

Δείτε λοιπόν κι αυτό αν θέλετε, είναι μια προσέγγιση λιγότερο “clubbing-urbban”


για στοιχεία:
www.eboman.info

Volume
Μια εγκατάσταση στο Victoria and Albert Museum τελος 2006-αρχές 2007. Έχει κι αυτό το ενδιαφέρον του…