You are currently browsing the tag archive for the ‘Δημόσιος Χώρος’ tag.

 

Εύχομαι διαύγεια, χαρά, υγεία, όρεξη για ζωή!

Εύχομαι και παίρνει φωτιά κάτι μέσα μου απέναντι σ’όλη αυτήν την βλακεία που παρατείνει την δυστυχία!
To video γιατην νέα χρονιά για το επίφοβο 2012 από το Rap News
Έχει έμπνευση, χιούμορ και πνοή. Έχει σκέψη και αυτοσαρκασμό. Έχει από αυτά που μας λείπουν. Αναφέρει και την Ελλάδα βεβαίως…

Έχουμε να μάθουμε πολλά τον χρόνο που έρχεται. Δεν περιμένω πραγματικά καλύτερες μέρες πριν τα τέλη του 2013 να πω την αλήθεια αλλά η δουλειά γίνεται τώρα. Αποφεύγω να μιλήσω αποσπασματικά για επικαιρότητα αλλά ο θυμός και η λύπη δεν μου φτάνουν, δεν πιστεύω σε αυτά. Έμπνευση δεν θα έρθει από όσους κατηγορούν.
Όσα λέγονται για το 2012 πατάνε σε μιαν επιθυμία της ανεπτυγμένης ΕυρωΑμερικής να ελευθερωθεί από αυτήν την αυτοκαταστροφή, από τον ίδιο της τον εαυτό. Το κάλεσμα του θανάτου είναι ταυτόχρονα κάλεσμα για την αλλαγή.

Υπάρχει μια χαρά που είναι έξω από κάθε συγκυρία. Αυτήν την χαρά την θυμίζει π.χ. ο ήλιος κάθε πρωί ή τα παιδιά με τα παιχνίδια και τις φωνές τους. Η χαρά που έχετε όταν βοηθάτε κάποιον άγνωστο, έστω με ένα χαμόγελο. Αυτά και άλλα που τα κάναμε κλισέ. Αυτά εύχομαι να ξαναβρούμε. Αυτήν την χαρά εύχομαι και για τις άλλες που χαθήκαν δε με αφορά.

http://www.vimeo.com/8569187”


Μια κριτική ματιά στις εξελίξεις που μας προτείνει η τεχνολογία από τον νέο μου φίλο: τον Keiichi Matsuda. Οι Εφαρμογές της επαυξημένης πραγματικότητας ανοίγουν την πόρτα για κινδύνους που, εν πρώτοις, δε μπορούμε να φανταστούμε. Μήπως μειώνεται ο Προσωπικός χώρος ακόμα περισσότερο; Μήπως ανοίγει η πόρτα να μπει ακόμα και στο μυαλό η σφαίρα της οικονομίας; Και της κατανάλωσης; Μήπως ανοίγει ο δρόμος εμφύτευσης λογικών που είναι προβληματικές; (βλ. επικίνδυνες) Αν ο χώρος της αντίληψης δυναμοποιηθεί από την τεχνολογία μήπως ανοίγει η πόρτα να εισάγει η αγορά ακόμα πιο βαθιά μέσα στον νου, ανάγκες που δεν χρειαζόμαστε; Αυτό άλλωστε είναι ένα από τα βασικά όπλα της διαφήμισης, η ανάγκη. Η κατασκευασμένη ανάγκη.
Εδώ οι αρχιτέκτονες με τους Σχεδιαστές και τους ποιητές έχουν να σκεφτούν και να δράσουν. Όλη η επιφάνεια του κόσμου θα ανήκει κάποια μέρα στις επιχειρήσεις, διότι αυτές κινούν την έρευνα και την βιομηχανία. Θα μπουν μέσα στο μυαλό μας. Ίσως. Θα υπαγορεύουν τον ρυθμό της σκέψης. Για λόγους ευκολίας πολλοί θα γίνουν απλοί παρατηρητές της ζωής τους.

Για μια ακόμα φορά τίθεται το αίτημα για κάποιο όριο στην εξέλιξη των πράγμάτων. Διότι, πολύ απλά, η σύσταση της προσωπικότητας του σύγχρονου ανθρώπου αρχίζει να αποδομείται, με συνέπειες νοσηρές (οι άνθρωποι έχουν πλέον χαλασμένα μυαλά, παθαίνουν όλο και περισσότερες ψυχοπάθειες!) είτε με όρους κοινωνικούς. Δικαιοσύνης π.χ. Η πιο επικίνδυνη ρύπανση είναι η πληροφορία. Ο Johny Mnemonic στην ομώνυμη ταινία δε μπορεί να συνέξει όλη αυτή την πληροφορία μέσα στο μυαλό του. Ε, λοιπόν ούτε κι εγώ! Προσθέστε όλες αυτές τις πληροφορίες-παύλα-γνώσεις που θα πρέπει να φύγουν για να χωράν τα ονόματα και οι ιδιότητες των καταναλωτικών αγαθών…

 Που σταματά η τεχνολογία, η αγορά, το εμπόριο; Εκεί που ξεκινά ο άνθρωπος; Είναι αυτά ασυμβίβαστα; Όσο πάει και περισσότερο δυστυχώς. Χρειάζονται καλλιτέχνες και στοχαστές, ποιητές και μαστροχαλαστές, χρειάζονται άνθρωποι να πάρουν την τεχνολογία και να την προσαρμόσουν, να την κάνουν δικαιότερη, να την “μετρήσουν” πάνω στο σώμα και τον νου τους και μετά να μιλήσουν, να προτείνουν.

Το πρώτο βήμα, πάντως, είναι η κατανόηση του προβλήματος κι αυτό καλλιεργεί η δουλειά του φίλου Matsuda! Έχει μια κριτική στάση χωρίς να στερείται οπτικού ενδιαφέροντος και γοητείας. Το πείραμα είναι απολύτως επιτυχημένο, είναι ενδιαφέρον και ευχάριστο, είναι εύγλωττο αλλά δεν αισθητικοποιεί το πρόβλημα ώστε να πέσει στην παγίδα. Το αποτέλεσμα είναι σαφώς αποπνικτικό και το θέμα σαφές(αν και καμμία εικόνα δεν είναι σαφής χωρίς αναφορές. Άλλη ιστορία αυτή). Καλή Συνέχεια. Δε ξέρω όταν διαβάζετε εσείς αυτό το σχόλιο πως είναι αλλά όταν το έγραφα, έξω ο ήλιος, έκανε γιορτή! Τώρα που το γράφω. Ας βάλω κάτι από το σώμα, τον χώρο του και την χρονικότητα του, σ’ αυτόν το χώρο. Τώρα που μιλάμε για την νοσταλγία και την σχετικότητα. Την νοσταλγία του σώματος έναντι των ιδεών και των συσκευών τους. Ναι λοιπόν έξω τα φωτόνια τσουβαλιάζονται σπάταλα πάνω στα πάντα!

( αυτές οι γραμμές γράφτηκαν μ’αφορμή αυτό το βίντεο που μόλις “δημοσιεύτηκε”)

Δεν είμαστε το σώμα μας. Δεν είμαστε ούτε οι σκέψεις μας, ούτε τα αισθήματα μας. Προχωρούμε μέσα στο σκοτάδι του χρόνου σε μια πραγματικότητα που επιπλέει στο άγνωστο και πλησιάζουμε τα πράγματα, θαυμαστά και όμορφα μόνον και μόνον επειδή υπάρχουν. Αυτή η βάρκα δεν έχει επιβάτη διότι την επιβαίνει το βλέμμα μας που μας κοιτά. Το βλέμμα μας φεύγει κάνει τον γύρω του κόσμου ξανά και ξανά να βρει διεξόδους και θαύματα, κάτι ψάχνει. Δε σταματά. Αυτή η βάρκα είμαστε εμείς και όλα όσα μας δίνουν μορφή, όλα αυτά που δεν είμαστε. Διότι δεν είμαστε καμμία απο τις εκδηλώσεις μας. Οι σκέψεις και τα πράγματα, οι αριθμοί και τα σχήματα είναι υλικά του κόσμου. Η διαφορά των λέξεων από τις πέτρες δεν είναι ουσιαστική, είναι κάτι σαν αντικείμενα με διαφορετικές πυκνότητες. Το νερό είναι φευγαλέο κι ο αέρας ούτε καν ορατός αλλά είναι υλικά στοιχεία. Δεν ισχύει πάντα ο διαχωρισμός μεταξύ πνευματικού και υλικού, ψυχικού και σωματικού, άυλου και υλικού. Το υλικό του κόσμου είναι ουσιωδώς ένα και γι’ αυτό μπορούν τα πράγματα να αγγίζουν και να αποτυπώνουν το ένα το άλλο.

Το θαύμα του κόσμου είναι εκτυφλωτικό και διακριτικό, δε φωνάζει, δε φωνάζει διαρκώς, συχνά απλώς κάθεται εκεί κι αυτή του η ηρεμία απέναντι στον παραλογισμό του “είναι” μοιάζει με το αρχαϊκό μειδίαμα. Μοιάζει τρομακτική και καθησυχαστική.

Σ’ αυτή την περιπλάνηση δεν βλέπουμε την ουσία(;) των πραγμάτων, βλέπουμε όμως τις σχέσεις των πραγμάτων μεταξύ τους, τις γεωμετρίες και τα χάσματα, τις εκτάσεις που ανοίγουν σκοτεινές και γι’ αυτό γεμάτες υποσχέσεις. Κομμάτια από την επιφάνεια του κόσμου και κομμάτια από τα πλέγματα των γεγονότων και των εννοιών μας βοηθούν να πλοηγούμε, να προσανατολιστούμε και να παίξουμε την ζωή μας. Άλλα πλάσματα κάνουν κι αυτά την διαδρομή τους, άνθρωποι, ζώα και πουλιά υπακούοντας κι αυτά στις δικές τους γεωμετρίες, σε σχέσεις, σε ρυθμούς, μόνον έτσι υπάρχει ενέργεια στα πράγματα.

Κάνοντας τον γύρο του μικρού μας κόσμου τα πράγματα γυμνώνονται και μοιάζει ο χώρος κι ο χρόνος να είναι η μεγαλύτερη σκλαβιά. Στον Πάτο της “Μαύρης Λίμνης” βρίσκεται η “Μαύρη Λίμνη”. Και οι εποχές έρχονται ξανά και ξανά και τα κοπάδια κι ο βάτραχος που μας κοιτάει κρυμμένος, μένει εκεί ερμητικός στην υπόσχεση του. Η επιθυμία υπέρβασης του χώρου και του χρόνου χτυπά πάνω στην ίδια την “ύπαρξη”, που είναι λέει κάτω από μιαν αρχή(υπ-αρχή), από κάτω. Αυτή η περιοχή του χώρου και του χρόνου στην οποία είσαι κλεισμένος σε πλακώνει όταν ανέβεις στην κορυφή ενός βουνού, σε πλακώνει στην καρδιά της ερήμου και στον μυχό της νύχτας, σε πλησιάζει όταν βρίσκεσαι στην αγκαλιά αυτού που αγαπάς, σε αφορά όταν κερδίζεις στο χρηματιστήριο κι όταν παίρνεις τον μισθό σου, σε κυκλώνει όταν ταξιδεύεις στην Αργεντινή και την Ταΐλάνδη και τρως εξωτικά φρούτα. Καμμία πολιτική απ’ αυτές που ξέρουμε δε μπορεί να απαντήσει σ’ αυτην την σκλαβιά και δεν υπάρχει κανένα σύστημα να του τα ρίξουμε ή έστω να το αντιπαλέψουμε και να αξιοποιήσουμε την οργή μας, την μανία, την θλίψη. Βαθύτατες.

Ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια, όμως, είναι η επιθυμία, η αίσθηση και η έννοια… του “σπιτιού”. Κανένας ορισμός του σπιτιού δεν επαρκεί. Το σπίτι είναι η μέσα μεριά του ορίου, το κέντρο του κύκλου που ανοίγει στο άπειρο, η ανάστροφη αλλά ταυτόσημη απόδοση του “ταξιδιού”, της αναζήτησης της γνώσης, της απόδρασης. Ένα σπίτι μπορεί να διαλυθεί, να πουληθεί να αλλάξει και να ξαναστηθεί αλλού, αλλά.. τίποτα δε μπορεί να ξεριζώσει την ανάγκη του. Το μόνο που γίνεται είναι να ανοίξει, να γίνει τεράστιο, να απλωθεί παντού αυτή η αίσθηση, έστω για μια στιγμή, να μπορέσεις να αποκοιμηθείς σε μέρη άγνωστα. Το σπίτι δεν είναι το σπίτι. Το σπίτι είναι η σύνδεση μας με τα πράγματα, με την καταγωγή μας, με το γεγονός πως γεννηθήκαμε, κάποια στιγμή(!). Αυτή η καταγωγή είναι η πρώτη ύλη από την οποία είμαστε φτιαγμένοι, και έννοιες όπως Πατρίδα, Έθνος, Πατέρας, Μάνα από κει πηγάζουν και γι’ αυτό είναι απαραίτητες. Διότι είναι υπαρξιακά θεμελιωμένες. Αν δεν ήταν θα ήμασταν έτοιμοι για το μηδέν και το μη-είναι, πράγμα που είναι επίσης παράλογο για τον ασυνείδητο εαυτό. Η Κοινωνία, η Ιστορία, η Οικονομία δεν είναι έξω από τα πρώτα ερωτήματα, δε στερείται την σωματικότητα της φιλοσοφίας αλλά την εμφανίζει. Δεν αποσβέννει την αναγκαιότητα της Θεολογίας αλλά την εξωθεί. Δεν προσπερνά και υπερκαλύπτει τα οντολογικά, απλά, ερωτήματα αλλά τα επιβάλλει. Ένα παιδί φωνάζει μέσα σ’ όλα αυτά τους γονείς του πριν καν ρωτήσει τον εαυτό του: “Γιατί;”

Θα τελειώσω αυτές τις γραμμές με τρόπο αυθαίρετο, με αναφορά στην επιθυμία για Φως, για Ζέστη, απεριόριστο Ουρανό και άπλετο Ήλιο. &)

Για τον David OReilly έγραψα στην προηγούμενη ανάρτηση.

Για τον Jon Klassen αλλά και το Black Lake δείτε εδώ!

Αυτές οι εικόνες έχουν την ποίηση και την δύναμη, την γοητεία, μιας φυσικής καταστροφής! Ενός Μεγάλου Σεισμού, μιας αγριεμένης Φωτιάς που τρώει τα βουνά και τα δάση, ενός Ηφαιστείου που ξύπνησε. Πόσο ωραίος είναι ο τρόμος, πόσο αληθινό να αισθάνεσαι ελάχιστος! Μανικό και το πλήθος και η Ιστορία.

Τέτοιες στιγμές αποκαλύπτεται ατόφια η ομορφιά και η έξαψη της Ταραγμένης Πόλης, της πόλης που ξεχειλίζει από προσμονή. Της Πόλης που βλέπει η οργή της να χτίζει έναν καλύτερο κόσμο. Τέτοιες στιγμές ορθώνεται αναντίρρητη η αίσθηση πως η Ιστορία γράφεται από σένα κι μαζί της έρχεται κι εκείνη η γλυκιά παθιασμένη σύγχυση που μοιάζει να ελευθερώνει από το κενό του είναι.

Υπάρχει όμως κάτι που δε πρέπει να ξεχνάμε. Η εικόνα αυτή είναι επίσης μια περιγραφή, ένα ακόμα καθρέφτισμα κι όχι το τέλος του ταξιδιού όπως νομίζουν κάποιοι επαναστατίσκοι. Δε πρέπει η ένταση της εμπειρίας να μας παρασύρει. Κι αν έχει μεγάλες συγκινήσεις, και τι μ’αυτό; Η εικόνα αυτή διηγείται επίσης σε ένα άλλο επίπεδο την καθημερινή αλήθεια του ανθρώπου(τουλάχιστον) που στενάζει μέσα στον χώρο και τον χρόνο. Που πνίγεται μέσα στην αδυναμία της σχέσης και της δικαιοσύνης στην ίδια του την ζωή, ακόμα κι απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό.

Sadness to me is the happiest time
When a shining city rises from the ruins of my drunken mind
Those times when I’m silent and still as the earth,
The thunder of my roar is heard across the universe.

Mevlana Jalaleddin Rumi

Η προηγούμενη νύχτα θα φύγει σιγά σιγά μακριά κι όσα συμβαίνουν τώρα θα ξεχαστούν ή στην καλύτερη περίπτωση θα γίνουν ιστορίες που θα αφηγούμαστε. Το να πεθαίνεις στους δρόμους της Τεχεράνης αυτές τις μέρες έχει νόημα ξεχωριστό. Αυτές τις μέρες ζούμε την ελπίδα ενός γεγονότος που έχει μέγεθος συγκρίσιμο με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Τι πρέπει να κάνεις τέτοιες στιγμές αλήθεια; Αυτές τις μέρες τις έχω περάσει αγνοώντας τις εορταστικές εκδηλώσεις, κοιτώντας με όσα μέσα έχω προς την Ανατολή. Η Περσία(Ιράν) είναι πολύ κοντά μας. Τα κοινωνικά της χάσματα, η πολιτισμική της ιδιαιτερότητα, τα συμπλέγματα της και η θρησκευτικότητα της, μας αφορούν, είναι άξια προσοχής, μελέτης.

Η Ελπίδα ζει μέσα στην Νύχτα και η Πίστη στην Απουσία. Για να ζητάς κάτι πρέπει να το γνωρίζεις κι απ’ότι φαίνεται οι άνθρωποι γνωρίζουν περισσότερα απ’όσα έχουν ζήσει. Κουβαλάμε περισσότερη ιστορία απ’όση αντέχουμε (κοινωνική-εθνική-οικογενειακή). Κάποιες φορές δεν υπάρχει χώρος να έχεις την δική σου ιστορία, έναν χώρο πέρα από τις αφηγήσεις των άλλων κι έτσι η υποκρισία ή η αδιαφορία μοιάζει κάπου δικαιολογημένη. Σκέφτομαι όλους αυτούς, όλους εμάς που καλούμαστε να είμαστε δυνατοί κι όλους αυτούς που κάνουν σα να μη συμβαίνει τίποτα…

Ακούστε τις φωνές των Ανθρώπων που φωνάζουν μέσα στην νύχτα από ταράτσες και μπαλκόνια. Φαντάσματα. Φωνές σκέτες, χωρίς σώματα, αποκλειστικά πόθος, σκέτη επιθυμία. Η Νύχτα είναι το ηχείο της ελπίδας και του πόθου. Σ’ αυτό το σκοτάδι φωνάζουν είτε “Ο Θεός είναι Μεγάλος” είτε “Χουσεϊν! Ωωω, Χουσεϊν!” Και τα δυό αμφίσημα. Με πολιτικήθρησκευτική διάσταση.
Οι φωνές τους φωτίζουν, κρατάνε την νύχτα στις μύτες των ποδιών της, στέλνουν ένα ρίγος που δε μπορώ να ξεχάσω αυτές τις μέρες όταν πέφτω για ύπνο. Τι είναι ο πόθος;
Οι φωνές τους δεν αφήνουν την νύχτα να νυχτώσει.

ακολουθεί μια επιλογή από συνδέσμους για την ιστορία του Σύγχρονου Ιράν. Τα καταθέτω για όποιον θέλει να καταλάβει λίγο πιο βαθιά τον πολιτικό-ιστορικό-πολιτισμικό μηχανισμό που είναι στημένος εδώ και ΠΟΛΥ καιρό και οδηγεί τα πράγματα…
Read the rest of this entry »


(το βίντεο παίζει σε “λούπα” δύο φορές τις ίδιες εικόνες)

Το Βίντεο που βλέπετε είναι παραγωγή του Fame Festival που οργανώνεται σε μια μικρή υποβαθμισμένη πόλη της Ιταλίας, την Grottaglie από το STUDIOCROMIE. Το STUDIOCROMIE είναι μια μικρή επιχείρηση κάποιου Angelo Milano που εκδίδει βιβλία και χαρακτικά κι αγκαλιάζει καλλιτέχνες των πόλεων.
Ο τίτλος του Festival: FAME, είναι ένα λογοπαίγνιο. Αναφέρεται ταυτόχρονα στην “Αγγλική” ΔΟΞΑ και την “Ιταλική” ΠΕΙΝΑ που γράφονται με τον ίδιο τρόπο. Πρόκειται για ένα φεστιβάλ που οργανώνεται απέναντι στην αδιαφορία των πολιτικών και των γενεών που νέμονται τα πράγματα εαυτιστικά. Ένα φεστιβάλ που στρέφεται προς την υποβαθμισμένη πόλη, στους τοίχους του κόσμου που από ερείπιο γίνεται καθρέφτης να δει κανείς τέρατα και θαύματα. Σ’αυτό τον καθρέφτη μπορεί κανείς να δει την επιθυμία κάποιων να ζήσουν μια ζωή ζωντανή. Κι αυτό σημαίνει να αφήσουν όλες τις ερωτήσεις, χωρίς λουριά, να ραπίζουν τον νου. Σημαίνει να επιτραπούν όλα τα ενδεχόμενα, να ανοίξει έστω για λίγο το πλαίσιο της σκέψης και της αίσθησης σε όσα πιθανώς δε περιέχει κι ας τα έχει ανάγκη. Σ’αυτά τα πολύτιμα κι αναγκαία ανήκει βέβαια κι ο φόβος κι ο τρόμος.
Το φεστιβάλ τοποθετείται δυναμικά χωρίς να ζητά βοήθειες, χωρίς να χάνει χρόνο γκρινιάζοντας. Δίνει στην Πόλη, στο σώμα της κοινής μας ζωής, το φως και την προσοχή, την δυνατότητα του.

Το βίντεο είναι ωραίο και γεμάτο αφορμές. Όλα αυτά συμβαίνουν σε ένα κουρασμένο κομμάτι της πόλης, σε μια της ρυτίδα, σε κάποια γωνία της μάλλον κρυφή. Εκεί γράφεται ένα έξαλλο ποίημα με εικόνες.

Τι είναι το παιχνίδι;
Το ζητούμε και με ανακούφιση το υποδεχόμαστε όποτε μπορούμε.

Εδώ ένα κτήριο, μια αυλή, ξύλα και πέτρες, σκουπίδια των γύρω δρόμων, γίνονται τα playmobil με τα οποία ένα μικρό παραλήρημα ξεσπάει για να μας θυμίσει μια ποιότητα βασανιστικά μετέωρη και ερεθιστική. Μια τελετή, ενίοτε από φάρσες φτιαγμένη, που θυμίζει την αίσθηση της ζωής, ρευστής, πυκνής, πηγαίας, ανακόλουθης.
Υπάρχει σ’αυτό το χορό κάτι σκοτεινό και συνάμα γιορτινό. Υπάρχει μαζί η χαρά της μεταμόρφωσης και η μετουσίωση της μνήμης… σε κάτι άλλο, πολύ κοντινό, όσο μια σκέψη δική μας, πολύ μακρινό, όσο ένα σύννεφο που περνά στον ορίζοντα
και το νόημα του το σβήνει το ίδιο το ταξίδι του.

Δε ζητάω από αυτά τα έργα να μου οργανώσουν την εικόνα που έχω για τον κόσμο. Να φωτίσουν το μέλλον, δε περιμένω. Μου αρκεί το θάμπωμα που έχουν και δίνουν. Η αγωνία τους που απλώς εμφανίζεται και φεύγει.
Δε τους ζητώ να ξεπερνούν τα ψευτοδιλήμματα του ηλίθιου αναπτυγμένου πολιτισμού μας.
Αυτό που έχουν μου αρκεί.
Η ωμή ζωτικότητα.
Η δίψα και το
φίλεργο
κέφι.

Ένα τραγούδι που έγινε επιτυχία λόγω του τολμηρού του βίντεο. Γυμνά κορίτσια αυτάρεσκα περπατούν στο πραγματικό Παρίσι και τραγουδούν στίχους εξοργιστικούς και αποκαλυπτικά ευθείς. Το βασικό θέμα είναι τα “θέλω” τους. Τα “θέλω” τους αφορούν ΣΕΞ, ΑΓΑΘΑ, και ΔΟΞΑ-ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ. Για όσους δε ξέρουν Γαλλικά ή ακόμα καλύτερα την Γαλλική πραγματικότητα η μετάφραση τα λόγια τα κάνει κάπως αφηρημένα και δεν αποδίδει την ειρωνία, τον σαρκασμό, την τσαχπινιά και την χυδαιότητα του ύφους, το τσουχτερό χιούμορ και τις πολύ συγκεκριμένες αναφορές στην μιντιακή καθημερινότητα, σε σταρ, δημοσιογράφους κλπ.
Ο κόσμος που περιγράφουν είναι γνώριμος. Δε μπορούμε όμως να πούμε πως αυτό είναι μια κριτική ματιά… Οι μοντέλες παραμένουν μοντέλες. Το σώμα τους δεν είναι γυμνό μέσα στη γυμνότητα του. Είναι ένα νέο σώμα, που προκαλεί πόθο κι έτσι διατηρεί την ισχύ του. Δεν είναι ακριβώς εύθραυστο ή ευάλωτο, ταυτόχρονα φέρνει μιαν έπαρση κι ένα ύφος αυτάρεσκο και ένα βάδισμα πασαρέλας τυποποιημένο σε σημείο ώστε να γίνεται στολή. Από την μία δείχνουν την γύμνια ενός κόσμου και την ίδια στιγμή τον αναπαράγουν και τον ενισχύουν κι αποδυκνύουν πόσο η γύμνια είναι, φευ, ανέφικτη πια. Κοροϊδεύουν με συγκεκριμένες αναφορές το μηντιακό σύστημα του θεάματος στη Γαλλία αλλά με κανέναν τρόπο δεν υποδεικνύουν κάτι έξω από αυτό, είναι πολύ πιθανό πως αυτοί που αναφέρουν είναι ή έγιναν φίλοι τους μετά. Αυτή η δήθεν κριτική είναι το τελευταίο αποκούμπι ενός κόσμου που λέει φωναχτά πως είναι αηδιασμένος με τον εαυτό του και γι’ αυτό έχει το δικαίωμα να παραμένει αηδιαστικός. Το σύστημα, έχει γραφεί, μισεί πλέον τον εαυτό του, αυτοσαρκάζεται κι έτσι μοιάζει ακόμα πιο άτρωτο, μοιάζει η απελπισία του να το τονώνει, και συνεχίζει απελπισμένα ο κόσμος με πλήρη επίγνωση, χωρίς διάθεση να αλλάξει, χωρίς πρόθεση να κινηθεί προς την (αποτολμώ αυτή τη θέση) πραγματική του επιθυμία για άλλο φως, για άλλες χαρές.
Αυτές οι “άλλες” αισθήσεις μοιάζουν πλέον άγευστες, ανύπαρκτες, μυστικές-μυστικιστικές, ύποπτες. Ποιος τις έχει ανάγκη; Κυριαρχεί η τελείως αφομοιωμένη ιδέα πως “στην κόλαση έχει χαβαλέ!”
Αυτός ο χυλός από “αλήθειες” που τελικά έχουν εγκαταλείψει την επιθυμία για “μια αλήθεια” που να ενώνει τα πράγματα είναι χαρακτηριστικό αυτού που ονομάστηκε καλώς ή κακώς μετα-μοντέρνο. Αυτή η αλήθεια που ποτέ δεν “βρίσκεται” είναι αντικείμενο σκληρής κριτικής διότι από κάτω κρύβει κάποιον ολοκληρωτισμό. Το μεταμοντέρνο σε αυτό το κομμάτι παρουσιάζεται και είναι απελευθερωτικό. Δεν παλεύει για μια περιεκτική πιο πολύπλοκη αλήθεια αλλά προσπερνά την αλήθεια συνολικά. Εδώ θέλει να κάνουμε όμως μια διάκριση, άλλο η διάφορες ολοκληρωτικές φωνές που είπαν, πονηρά, πως εκπροσωπούν και κατέχουν αυτήν την αλήθεια κι άλλο η επιθυμία γι’ αυτήν, μια επιθυμία που τελικά ούτε ξεριζώνεται ούτε κατασκευάζεται, είναι άλλωστε η άλλη πλευρά της επιθυμίας για έναν καλύτερο κόσμο. Όποιος φιλοδοξεί να την ξεριζώσει επειδή θέλει να καλυτερέψει τον κόσμο μοιάζει να ξεριζώνει την ίδια την βάση του εγχειρήματος του.

Προσωπικά θεωρώ τη συζήτηση γύρω από τον όρο “μεταμοντέρνο” σκέτη ζαλάδα αλλά έχει κάποια σημασία. Είναι σημάδι μιας φάσης του μοντερνισμού ο οποίος πλέον καταστρέφει τον ίδιο του τον εαυτό. Αν ο όρος βοηθά να καταλάβουμε αυτή τη νέα φάση έχει καλώς. Αν κατασκευάζει μιαν δήθεν άλλη περιοχή και εμποδίζει μια κριτική συνειδητοποίηση του αδιεξόδου που γεννήθηκε πολύ καιρό πριν, τότε, ο όρος αυτός είναι στάχτη στα μάτια μας.

Ένα άλλο θέμα που κραυγάζει και δε μπορούμε να αγνοήσουμε τελείως είναι η αναπαράσταση της δήθεν, θηλυκής σκέψης (εδώ γελάμε ή κλαίμε αναλόγως) όπως αυτή (αυτο)παρουσιάζεται. Σε όσα αυτοσαρκαστικά και αυθαδέστατα λένε αυτές οι ωραίες και νέες γυναίκες (και μόνον γυναίκες), εμφανίζεται από πίσω ένας ολόκληρος κόσμος εσωτερικών χαοτικών μονολόγων και επιθυμιών που ανοίγονται στο ανεξέλεγκτο, χωρίς συστολή κι αναστολές. Μονολόγων κατά τεκμήριο πολύ τρομακτικών, πολύ ευαίσθητων, πολύ οτιδήποτε. Έχει σημασία να θυμηθούμε πως όλο το Φροϋδικό πείραμα ξεκινά, όπως  αναφέρει ο ίδιος,  όταν ο Σιγισμούνδος Φρόυδ άρχισε να ακούει τις γυναίκες, έτσι διέκρινε πως αυτό που θεωρούσαμε ως αρρώστια, το παραλήρημα,  ήταν μια προσπάθεια για ίαση, ήταν το πιο φωτεινό σημάδι ενός σκοταδιού απωθημένου. Αλλά το θέμα δε σταματά εδώ. Υπάρχουν πολλά που λέγονται, κοινοί τόποι που ενώ μοιάζει να είναι “προοδευτικοί” και να παλεύουν ενάντια στην αδικία και το “κακό” τελικά περιορίζουν στενά τη συζήτηση, αποτελούν έκπτωση της.
Η διάχυτη επιπολαιότητα της κριτικής της “Πατριαρχίας” την οποία βρίσκουμε πλέον σχεδόν παντού, ανοίγει την πόρτα μιας συστηματικής θυματοποίησης των γυναικών και το αντίστοιχο αδιέξοδο της ενοχοποίησης των ανδρών. Πρόκειται για ευκολία που επειδή δείχνει κάποιον φταίχτη προσφέρει εύκολες βεβαιότητες. Κι ενώ αυτή η σκέψη έμοιαζε γερασμένο αντανακλαστικό της δεκαετίας του 60 με τόνους χίπικης εξιδανίκευσης του “φυσικού” της “φύσης” και της “αγάπης” τώρα έρχεται ξανά με νέα αμιγώς ηθικίστικη ορμή χωρίς χαϊμαλιά και χωρίς επιθυμία για έναν άλλο κόσμο, μόνο στεγνή κατηγορία. Αν ενδώσουμε στην κριτική της Πατριαρχίας ως αιτίας του κακού τότε υπονοούμε πως το πρόβλημα θα λυθεί με Μητριαρχία; Διότι αυτή η σκέψη πρυτανεύει στην πρώιμη φάση αυτής της σκέψης, πως βρέθηκε το “καλό” και εντοπίστηκε το “κακό”… Είμαστε στον προθάλαμο του ολοκληρωτισμού ήδη. Διότι το “κακό” παραμένει διαρκώς απροσδιόριστο και μπορεί να αναδυθεί παντού και γι’ αυτό όποιος παλεύει για κάτι καλύτερο μιλά με προσοχή, χωρίς βεβαιότητες. Αν είμαστε σίγουροι πως δεν είναι το θέμα η πατριαρχία αλλά οι δομές εξουσίας, τότε να ξεκαθαρίσουμε αν είναι όλες οι δομές εξουσίας που είναι κακές. Και τελικά, ποιό σύστημα δεν έχει σχέσεις εξουσίας;
Αυτά, η σύγχρονη πολιτική σκέψη, τα ξεχνά εύκολα και τελικά δεν έχει να απαντήσει ουσιαστικά στα περισσότερα προβλήματα διότι απλούστατα δεν το χρειάζεται. Έχει λύσει το πρόβλημα της. Φασίστες, φαλοκράτες, ρατσιστές δίνουν μιαν ηθική ασφάλεια, μια σιγουριά πως είναι από την μεριά του καλού κι αυτή η ωραία κατάσταση είναι καλύτερη (πιο σταθερή πιο σίγουρη, ήδη παρούσα) από κάθε αγώνα για κάποιον -πραγματικά- καλύτερο κόσμο.

Εδώ θα προσθέσω κάτι ακόμα…  Το λεγόμενο “Σύστημα” είναι μια έννοια ελλιπής και παραπλανητική. Κατά βάθος μεταφέρει το βάρος της επιλογής από τα πρόσωπα, αποκλειστικά, στις δομές. Στην πράξη αυτό καθιστά τη σκέψη μας μονοκόμματη και τυφλή. Μπορούμε χωρίς να κοιταχτούμε στο καθρέφτη να μιλήσουμε για όλα. Μπορούμε ακόμα να φτιάξουμε τρομοκρατική οργάνωση, να σκοτώσουμε άλλους ανθρώπους, να γράψουμε και προκηρύξεις χοντροκοπιάς και ανοησίας. Ο πολιτικός λόγος για να μη πέσει στα δίχτυα της ψυχολογίας και της θρησκείας αντικειμενοποιεί τα πράγματα και τα αποξηραίνει. Το να φταίει το “Σύστημα” είναι μια βολική λύση αλλά διαχωρίζει τις δομές από τα όντα σαν να είναι αυθύπαρκτες. Τελικά δε καταφέρνει να συμπεριλάβει τον άνθρωπο. Το βάθος και το αίνιγμα του “κακού” δε περιγράφεται μόνο συστημικά. Το γιατί δε μπορούμε να έχουμε έναν δίκαιο κόσμο δεν έχει ούτε και θα απαντηθεί με την περιγραφή των μηχανισμών της κοινωνίας. Το βάθος του “κακού” και του εσφαλμένου δεν έχει τέλος. Είμαστε όλοι χρεώστες κάπου. Και οι Ποιητές και οι Συνδικαλιστές οφείλουν στο αίνιγμα της ζωής λίγη προσοχή, λίγη σεμνότητα. Κι αυτό δε θα τελειώσει ποτέ και με κανένα σύστημα.

Baby baby baby

Je veux des plans sur la commode
Je veux Tellier sur mon iPod
Je veux l’amex black de ta mère
Je veux la voiture de ton père

Je veux sortir avec tes potes
Je mettrai ma plus belle culotte
Je veux une session un peu hot
Je veux bien que tu regardes mais pas que tu pelotes

Baby baby baby

Je veux être dans le top de justice
La main gaspard sur ma cuisse
Je veux compter même sans les doigts
Je veux les tiens au bon endroit

Je veux pas prendre les escaliers
Tiens c’est parfait tu vas me porter
Je veux que moi sur les photos
Et je veux poser pour St-Lau

Je veux des enfants surdoués
Et je veux que mon chien soit diplôme
Je veux ta téte sur un plateau
Je veux la mienne chez Denisot

Baby baby baby

Je veux pas de cake je veux de la coke
Je veux pas de Kate je veux Ethan Hawk
Je veux sauter d’une grand échelle
Toi tu te démerdes pour l’arc en ciel

Je veux des glaces choco vanille
Je veux tes boules a la myrtille
Je veux danser comme Vanessa
Je veux voir son mec a Ibiza

Je veux dormir quand tu te réveilles
Et je veux le même t-shirt que Yelle
Je veux rentrer dans tout mes jeans
Et je veux que tu me rinces avec ta prime

Je veux des glaçons dans mon verre
Faire une soufflette a ta grand-mère
J’ai vu ton ex tu sais la sotte
Dis lui que j’ai retrouve ses bottes

Je veux pas de noyau dans ma cerise
Je veux que tu redresses la tour de Pise
Je veux jouir dans une 2 chevaux
Et je vais le faire derrière ton dos

Μια αγγλική μετάφραση με hyperlinks(!) εδώ

Και το BONUS!!! Μια ακόμα πιο χυδαία εκδοχή! Για την προώθηση ενός Βίντεο παιχνιδιού…
Ο Βόθρος δεν έχει όρια! Και το λέω αυτό χωρίς υποκριτικές καταδίκες. Τα βλέπω όλα αυτά και παράλληλα με την όποια κριτική απόσταση μου φαίνονται πιο εύστοχα και ειλικρινή και επικίνδυνα από πολλές φιλανθρωπικές ψευτιές που κυκλοφορούν!
Όλα αυτά δείχνουν πως η κριτική έχει φτάσει στα όρια της και πρέπει να κάνουμε στην ζωή μας πράξη τα όσα αναζητούμε. Χαίρετε!

Εκεί που η Πόλη επιβάλλεται, εμείς επιβάλλεται να την ξανασκεφτούμε ενεργά. Κι εκεί που σταματά η αρχιτεκτονική, μπορούμε εμείς να ξεκινήσουμε να χτίζουμε το νόημα του χώρου.

Αν δει κανείς το δέρμα της Πόλης σα μιαν ακατάβλητη συνέχεια που μπορούμε να παίξουμε και να ζήσουμε, τότε, εκεί που νομίζαμε το τέλος αποκαλύπτεται μια αρχή. Μπορεί να μοιάζει μικρό ένα σχέδιο, ένα χάραγμα, ένα αυτοκόλλητο και μια λέξη που αφήνουμε στους τοίχους στην άσφαλτο πάνω, στις διαφημίσεις, στα αυτοκίνητα και στις μπλούζες μας. Είναι όμως μέρος μιας τεράστιας χειρονομίας που ακόμα δεν έχουμε αναλάβει. Είτε γιατί μας λείπει η όρεξη είτε γιατί μας λείπει η απελπισία. Η Αθήνα είναι κοιμισμένη κι αργοκίνητη. Ταυτόχρονα, όμως οι δυνατότητες της είναι τρομακτικές.

Οι προβολές δεν είναι ένα “θαύμα” της τεχνολογίας, είναι ένα βασικό στοιχειώδες όργανο κατανόησης και οικείωσης του κόσμου. Δεν είναι οι “προβολές” αιτία μόνο απάτης και αποξένωσης από την “πραγματικότητα” του “Άλλου”. Τα πράγματα φαίνονται επειδή τους έχουμε ρίξει πάνω τους κάποια μνήμη κάποια οικεία και κατανοητά στοιχεία. Αυτό το πρώτο κομμάτι που προβάλουμε πάνω στην επιφάνεια των πράγμάτων είναι που στη συνέχεια επιτρέπει την αναγνώριση και την συζήτηση με τα πράγματα. Εξ’ου κι ο Πλάτωνας (και πριν από αυτόν ο Εμπεδοκλής και μετά απ’ αυτούς ο Ευκλείδης) έλεγε πως βλέπουμε διότι μέσα από το μάτι βγαίνει μια ακτίνα, ένα πρώτο θείο φως. Η αντανάκλαση αυτου του Θείου πυρός επιστρέφει στο μάτι κι επιτρέπει τον σχηματισμό εκεί της εικόνας.
Read the rest of this entry »

Πες κάτι γι’ αυτό το τίποτα φίλε!

Ο Μπουκόφσκι είναι ένας περίεργος τύπος.
Τα πεζογραφήματα του συνήθως δε μου αρέσουν. Και λίγα λέω.
Τα ποιήματα του, όμως, έχουν λάμψεις πολύτιμες.
Έχουν ανοίγματα που ακινητοποιούν με την αμεσότητα και με την ευτέλεια των υλικών τους.
Είναι γεμάτα κοινούς τόπους και υπεραπλουστεύσεις που αντί να προδίδουν δυναμώνουν τον Λόγο.
Είναι γεμάτα κατανόηση και επιθυμία να γίνει ο κόσμος κι ο εαυτός κατανοήσιμος.
Με το τίποτα καταφέρνει την ποίηση και δίνει αέρα, γεννά χώρο, δίνει δύναμη.

Τα ποιήματα του δείχνουν στο βάθος να κρύβει λέξεις για να μη χαθεί η σκέψη μέσα στην σκέψη.
Οι λέξεις είναι σαν κτήρια και το ένα κρύβει το άλλο. Κάπου κάτι μένει μισό, κάτι κρατά ακόμα την αντίφαση ωμή, ανεπεξέργαστη, πριν γίνει “ύφος”.
Το ύφος των πεζών του πλακώνει τα κείμενα αλλά στα ποιήματα μοιάζει πιο εγκαταλελειμένος, αφόρητα ανθρώπινος.
Ας δούμε άλλο ένα..

Οι λέξεις είναι το σώμα της σκέψης. Χωρίς λέξεις δε μπορούμε να σκεφτούμε, να αισθανθούμε τον Λόγο των άλλων. Μέσα από τις λέξεις και πέρα από αυτές. Η σκέψη χρειάζεται και τις εικόνες βέβαια αλλά αυτά τα δύο στοιχεία αλληλοσυμπληρώνονται, ο νους χρειάζεται και τα δύο του πόδια για να τρέξει προς την κατανόηση.

Δεν είναι η ποσότητα ούτε η πολυπλοκότητα αλλά η ποιότητα τους που μας ζωντανεύει. Η ποιότητα της προσοχής και της συνείδησης αυτού που γράφει-μιλάει κι αυτού που διαβάζει-ακούει. Όπως η σημασία της προσοχής μας, όταν ακούμε ένα πουλί έξω από το παράθυρο ή ένα παιδί που παίζει και λέει αρλούμπες.

Μη παίζουμε με τις λέξεις. Δηλαδή ας παίξουμε με τις λέξεις με τον πιο ακραίο τρόπο.
Αν η πολιτική και η δημοσιογραφία λειαίνουν τον Λόγο και σιγά σιγά μοιάζει να πεθαίνει, δε μπορούμε να κάνουμε κάτι να το σταματήσουμε. Δε μπορούμε να γκρινιάζουμε, να λέμε μόνον “όχι”. Αυτό που πρέπει να γίνεται είναι να παράγουμε τα παραδείγματα μας. Να μιλήσουμε αυτές τις λέξεις όσο πιο σωστά μπορούμε, με έννοια και τρυφερότητα για την αλήθεια. Να δουλέψουμε τις λέξεις χωρίς να τις λυπόμαστε. Να μείνουμε ψύχραιμοι όταν οι αντιφάσεις τους μας κάνουν να αισθανόμαστε συντριπτικά θνητοί. Χωρίς αλήθεια.

Ένας “Δικτυακός Θώκος” για τον βροντερό γεροξούρη της Αμερικανικής Ποίησης εδώ.
και
ένας ακόμα.. (αρκετοί σύνδεσμοι δε λειτουργούν αλλά υπάρχει πολύ υλικό..)

Ένα “εισαγωγικό” άρθρο για τον ποιητή εδώ

Τα ποιήματα ακολουθούν:
Read the rest of this entry »

(Δευτερη Σημείωση.. για λόγους που δε μας αφορούν το βίντεο αυτό δε μπορεί να παίξει πλέον!
Κατά καιρούς το αποκαθιστώ αλλά ξανασταματά. Νομίζω πως δε μπορούμε να το δούμε στην “δική μας χώρα”… Οπότε ΙΣΩΣ μπορείτε να το δείτε στο YOUTUBE… κάτι τέτοιες στιγμές οι τίτλοι των τραγουδιών σε βγάζουν από τον κόπο… άλλα οκ.. να μαστε καλά 😉 )


(Σ.Σ. Με αυτό το βίντεο γέλασα)

Τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων στην περιοχή του κέντρου έχουν ταράξει πολλούς από μας. Θα τάραζαν περισσότερους αν ξέραν τι συμβαίνει στους γύρω δρόμους την ώρα που γράφω. Κάποιοι κυνηγούν με λοστούς και μαχαίρια “ξένους”.. Η ρητορική του μίσους έχει ψηλώσει πολύ και μαγειρεύει ανοησία μίσος και θάνατο. Η ζωή δεν αξίζει έτσι..
Δε συνηθίζω να γράφω αναρτήσεις με πολύ επίκαιρες αναφορές αλλά νομίζω πως η κατάσταση στην οποία αναφέρομαι δεν έχει τίποτα καινούριο, δεν είναι κάτι ειδικό η δίψα για αυτοκαταστροφή. Ότι γράφω απόψε θα έχει ισχύ και αύριο..

Ο Λάο Τσε λέει στην αρχή του Τάο τε Κίνγκ “ο οπαδός του σκληρού είναι οπαδός του θανάτου”…
Ο κύκλος της βίας είναι μια ακόμα “μηχανή”. Ένα ακόμα λογικό σχήμα που δε χωρά τον άνθρωπο. Τόσο λογικό που γίνεται παράλογο.

Είναι πολλοί αυτοί που διαλέγουν τέτοιους μικρόψυχους τρόπους, κακία ντυμένη ιδέες και ασυνείδητα αδούλευτα πάθη.
Είμαι λοιπόν αρκετά οργισμένος κι εγώ αλλά δε θέλω να ενδώσω σ’ αυτό.
Σε λίγο θα έχει τελειώσει αυτή η κωμωδία, για να ξαναρχίσει αργότερα. Μέχρι τότε έχω την ελπίδα να δω τον ήλιο να σηκώνεται, να ανακαλύψω τον εαυτό μου να αγαπά κάτι, οτιδήποτε, να δεχτώ όσα αντέχω να δεχτώ κι αν είναι δυνατό να μείνω μέσα στην κραυγαλέα σιωπή αλύγιστος. Στην τελική δεν έχει νόημα που τα γράφω όλα αυτά. Γι’ αυτό και τα γράφω.

Θυμάμαι τον Γιάννη Τσαρούχη όταν μιλούσε πικραμένα για την κοινωνία που διαλέγει την μοίρα της και την κατάντια της.. Αν η Ελλάδα αποφασίσει να αυτοκαταργηθεί; Αν ο πλανήτης πάρει τελικά αυτή την απόφαση; Δεν είμαστε μακριά..

Τι πρέπει να κάνει ο κάθε εγώ σε τέτοιες συγκυρίες;
Δεν υπάρχει γενική απάντηση. Έτρεξα στους δρόμους και τώρα επιστρέφω στο εργαστήριο. Είναι απαραίτητο. Ο καιρός περνά και δεν έχω διαυγή νου. Δε βλέπω την “ερώτηση”. Τρέχω πίσω από τις μέρες. Μου συμβαίνει όλο και πιο σπάνια ο βαθύς φιλοσοφικός πόνος. Δε τυφλώνομαι από τίποτα. Κάτι δε πάει καλά λοιπόν. Χάνω από τα μάτια μου το γλυκό τεράστιο αδιέξοδο της αγάπης. Αυτά δηλαδή για τα οποία μας χλευάζουν οι κυνικοί και οι δυνατοί. Από όλους έχουμε πολλούς…

Τι πρέπει να κάνει ο κάθε εγώ σε τέτοιες συγκυρίες;
Να κάνει και λίγο χιούμορ ίσως; Έστω πικρό;

Τα “λόγια” του τραγουδιού ακολουθούν:
Read the rest of this entry »

Τα πράγματα είναι κάπου εκεί.

Γεμίζουν μόλις τα κοιτάξουμε. Η απουσία είναι γεμάτη και πυκνή. Αν μείνεις εκεί, κάπου, τα πράγματα σηκώνονται, γίνονται τεράστια, για το καλό και για το κακό.
Ο χώρος δεν είναι συνεχής, ένας τηλεφωνικός θάλαμος είναι συνέχεια πολλών άλλων χώρων που δεν φαίνονται,
είναι μια ανοιχτή υπόσχεση τόσο ανοιχτή που χάνει το νόημα της,
είναι ακίνητος.

Ένας τηλεφωνικός θάλαμος μοιάζει να είναι στο κέντρο ενός αόρατου κύκλου. Ένα κέντρο που ενώ κλείνει και συγκεντρώνει τον χώρο, ενώ περιορίζει τοπικά, ταυτόχρονα, ανοίγει σε αναρίθμητα δωμάτια και ανθρώπους. Μέσα από καλώδια, κύματα μαγνητικά και πιθανές συνομιλίες.
Άλλα τοπία γεμάτα φως και σπίτια γεμάτα παιδιά και αποθήκες και γραφεία και άνθρωποι που μαλώνουν κι άλλοι που τρώνε και πίνουν και συσκευές μουγκές χωρίς ανθρώπους ακίνητες, έτοιμες. Είναι ιλιγγιώδες. Όλη η γη σχεδόν φτάνει σ’αυτό το σημείο, το οποίο έτσι γίνεται τελικά αόρατο, απροσδιόριστο, άγνωστο.
Ποιό είναι το “τέλος” της επικοινωνίας;

Η τρέλα των Ιαπώνων και η βαθιά τους πληγή είναι σα να ποτίζει τον κόσμο με μια ασίγαστη επιθυμία για ζωή. Με μια πελώρια ανάγκη για νόημα χωρίς νόημα. Το πάθος και η τόλμη τους είναι σχεδόν αστεία. Η επιμονή τους μας οδηγεί σε περιοχές χωρίς λέξεις, σε μια “Ιαπωνική Απορία” σε ένα γοητευτικό κενό που κάτι ξεκλειδώνει. Η γοητεία αυτή βέβαια είναι αμφίσημη και απαιτεί προσοχή..
Ποιός είναι ο dokugyunyu;
Δείτε κι αυτό από τον ίδιο..

Σχετικές αναρτήσεις:
Monsters (!_!)/ Τα Τέρατα!!! (Η Βουδιστική Ευαισθησία- Η Συστημικές αναλύσεις- Η Ποίηση του Τέλους- Η Νοσταλγία κλπ κλπ)

Ε, δε μπόρεσα τελικά να μη το βάλω αν και παρόλη την απίστευτη δουλειά στις εικόνες και στο κείμενο, η διάρκεια και η πυκνότητα της πληροφορίας είναι υπερβολική, σε σημείο που κουράζεσαι. Το βρίσκω σίγουρα απολαυστικό αλλά όχι απολύτως πετυχημένο. Δράστης ο Jonathan Jarvis, το βίντεο αποτελεί μέρος σπουδαστικών του εργασιών. Θέμα η προσπάθεια αξιοποίησης των νέων μέσων για την κατανόηση του όλο και πολυπλοκότερου κι ακατανόητου κόσμου.

Το θέμα της ροής της πληροφορίας είναι το πιο λεπτό αυτή την στιγμή. Υπάρχει φοβερός έλεγχος τις πληροφορίας, ειδικά στην Ελλάδα.. κι αυτό είναι ασφυκτικά αισθητό. Από την άλλη λίγοι κάνουν κινήσεις πέρα από την καταδίκη των Μ.Μ.Ε. που να αίρουν αυτόν τον αποκλεισμό. Κι όμως..

Αυτό που ονομάζουμε “πραγματικό” είναι η συνάντηση του μυαλού μας με τα πράγματα, το “πραγματικό” δεν υπάρχει από μόνο του, μέσα στο νου γίνεται η σύνθεση-ονομάζονται τα πράγματα-αναγνωρίζεται η λειτουργία τους. Αν θέλουμε να δράσουμε δημιουργικά (αλλάξουμε;) μέσα στον κόσμο ή έστω να τον καταλάβουμε πρέπει συνειδητά να πάρουμε πρωτοβουλίες που αφορούν στην ροή της πληροφορίας.
Ένα τέτοιο βίντεο θα μπορούσε να αποκαταστήσει-θεραπεύσει-ακυρώσει (πείτε κι εσείς μερικά) ώρες και μέρες και μήνες τηλεθέασης..

Το site του Jonathan Jarvis εδώ

Ένα μεγάλο και σοβαρό βίντεο που χτυπάει στο ψαχνό..
Δείχνει με υποδειγματικά “απλό” τρόπο τους μηχανισμούς που καταστρέφουν τον πλανήτη.
Απευθύνεται σε Αμερικάνους οπότε κάπου κάπου χάνει λίγο σε δύναμη. Αυτό όχι γιατί εμείς είμαστε έξυπνοι αλλά γιατί αναφέρει βιωματικά στοιχεία κατά βάση που στην Ευρώπη και την Ελλάδα χτυπάνε λιγότερο κέντρο. Το βίντεο είναι υποδειγματικό, ανθρώπινο, χωρίς την λαγνεία της γκρίνιας και της καταστροφής, σε βοηθά να δεις πως λειτουργεί ένα τόσο πολύπλοκο σύστημα όπως το κύκλωμα των παγκόσμιων μηχανισμών παραγωγής και κατανάλωσης. Δεν υπάρχουν εικόνες του πραγματικού μόνο σχέδια απλά και ελαφρά με πολύ κενό χώρο και λευκό φόντο. Το αποτέλεσμα δεν είναι καθόλου βαρύ κι έτσι.. αντέχεις να το δεις ολόκληρο! Καθόλου μουσική αγωνίας, ή εικόνες από παιδάκια που κλαίνε ή από ερήμους ή βασανισμούς, εκρήξεις και πτώματα, τίποτα απ’όλα αυτά. Μόνο σχέδια κι ένας άνθρωπος που μιλά και χειρονομεί. Ο Χαρακτήρας λοιπόν που κάνει αυτήν την “ταινία” να λειτουργεί είναι ο αφηγητής (η Annie Leonard) το υπόλοιπο εξελίσσεται (για το ασύλληπτο-τεράστιο χρονικό διάστημα των 21 λεπτών!) με σαφήνεια και χωρίς κόλπα σαν μια ήρεμη συζήτηση που προσπαθεί να μην υποτιμά τον θεατή. Αντί να γιορτάζει την καταστροφή προτρέπει στην αλλαγή με όρους γόνιμους, θετικούς. Δεν έχει καμμία σχέση με το lifestyle της απελπισμένης μαγκιάς. Δίνει έμφαση στην κατανόηση και μάλλιστα στην κατανόηση της μεγάλης εικόνας.. Του πλαισίου. Συνδέει πράγματα που μοιάζουν πλέον ξεκομένα. Πολλά είπα για κάτι που μιλά τόσο πολύ από μόνο του. Δείτε το.

Το site τους εδώ!