You are currently browsing the tag archive for the ‘Βία’ tag.

Το Μάρτιο του 2008 ο Randy Peters, ένα εννεάχρονο αγόρι από το Σικάγο ανέβασε το πρώτο μέρος του animation: Octocat. Έδωσε ηλικία 13 χρόνων για να μη του σβήσουν τον λογαριασμό οι διαχειριστές του YOUTUBE.

Πρόκειται για την Ιστορία ενός γατιού με οκτώ πόδια που ψάχνει τους γονείς του. Ο Octocat περπατά σ’έναν κόσμο γεμάτο χρώματα και γρίφους. Η άτσαλη ομορφιά της εικόνας ασκεί μιαν απαράμιλλη γοητεία. Ένα παράλογο χιούμορ ανατρέπει ανεπαίσθητα τον εαυτό του συνεχώς και ένας διαρκής ρυθμός οδηγεί τα πράγματα χωρίς να σταματά πουθενά. Η αυτόματη γραφή, η ροή των συνειρμών που έχουν ΚΑΙ τα παιδιά όταν φτιάχνουν τους κόσμους τους, αγκαλιάζει τα αισθήματα ακέραια αλλά δε μένει πουθενά, συνεχίζει, ρέει ακάθεκτη, γεμάτη αίματα και γέλια, για πάντα.. Υπάρχει Μυστήριο, Οργή, Αγωνία και Μελαγχολία σε αμείωτη, παράφορη ένταση, μαζί με διαρκές, υπόγειο, χιούμορ. Ζητά τους γονείς του. Τι σημαίνει αυτό; Η ένταση και η εμμονή του αιτήματος έτσι απομονωμένου γίνεται φιλοσοφική.

Η επιτυχία ήταν άμεση, τεράστια και μη αναμενόμενη, το πρώτο μέρος έφτασε τις 100.000 επισκέψεις σε δύο μέρες. Όλοι περίμεναν το επόμενο. Στο πέμπτο και τελευταίο μέρος έγινε μια ανατροπή.. το παιδικό σχέδιο μετατρέπεται σε τρισδιάστατο animation! Πως; Σok!!! Τι έγινε;

Το παιδί πίσω από το Octocat ήταν τελικά ο 23χρονος σχεδιαστής David OReilly… Θα πει έπειτα πως το Octocat ήταν ένα προσωπικό στοίχημα. Ήθελε να ελέγξει και να στηρίξει την πεποίθηση του πως: Το κοινό δε χρειάζεται καθωσπρέπει εντυπωσιακά καλοφτιαγμένα σχέδια και γραφικά για να εμπλακεί σε μια ιστορία. Το κοινό χαίρεται να παρακολουθεί και το πιο κακότεχνο, άτσαλο, κακοδουλεμένο στον ήχο και στο Ντουμπλάζ  κατασκεύασμα όλων των εποχών και μπορεί να γελάσει και να κλάψει όπως και με τα κινούμενα σχέδια των μεγάλων στούντιο.
“audiences don’t need polished, slick animation to find a story engaging. They are happy to follow the worst animated, worst designed and worst dubbed film of all time, and still laugh and cry and do all the things you do watching a so-called “high end” film. Its amazing, I’ve never been so excited about independent animation.”
Ο Γιάννης Τσαρούχης είπε κάτι απολύτως σχετικό. Δε το θυμάμαι επακριβώς αλλά ήταν κάτι του στυλ: Το μεγαλύτερο μάθημα της “Μοντέρνας” Τέχνης είναι πως οποιοσδήποτε μπορεί να αποδώσει ένα θέμα άσχετα από την τεχνική και τις ικανότητες του, αρκεί να έχει μια πραγματική συγκίνηση. Το κέντρο βάρους βρίσκεται αλλού λοιπόν, κάπου στον άνθρωπο, στο στίγμα που διαπερνά αυτά που κάνουμε κι όχι σ’αυτά που κάνουμε καθ’αυτά.

Το OCTOCAT ήταν μια μεγάλη επιτυχία. (Υπάρχουν αρκετά σχετικά άρθρα, ο ίδιος ο OReilly προτείνει αυτό) Έκτοτε, όμως, δε σταμάτησε να συνθέτει, να διασκεδάζει και να υπερασπίζεται τα εξαιρετικά και κάποτε εξαιρετικά δύσκολα έργα του. Η δουλειά του είναι ταυτόχρονα Ζωγραφική, Βίντεο, Ποίηση, Πειραματικός Κινηματογράφος. Όπως και να χει αυτά δεν έχουν σημασία..
Κι αν μιλά συχνά για νεωτερισμό τελικά φαίνεται πως αυτός είναι ο τρόπος του να ψάξει μια περιοχή όπου μπορεί να αναπνεύσει και να πει, ή μάλλον κάνει, αυτά που του φαίνονται αναγκαία, ευχάριστα, προφανή. Η Μοντέρνα εμμονή στον νεωτερισμό, που σήμερα ακόμα επιβιώνει, ευθύνεται για πολλές επηρμένες κουταμάρες. Εδώ έχουμε κάτι άλλο.

Καλή δουλειά λοιπόν σε οποιονδήποτε θέλει να πιάσει ένα μολύβι, μια κιθάρα, ένα ακαταλαβίστικο 3d πρόγραμμα, ένα οτιδήποτε απ’όσα απαρτίζουν αυτόν τον κόσμο!

Δείτε εδώ, πρόκειται για την συμβολή του σε ένα ομαδικό project που ονομάζεται psst. Εδώ ένα κείμενο του περί αισθητικής

Advertisements

Αυτές οι εικόνες έχουν την ποίηση και την δύναμη, την γοητεία, μιας φυσικής καταστροφής! Ενός Μεγάλου Σεισμού, μιας αγριεμένης Φωτιάς που τρώει τα βουνά και τα δάση, ενός Ηφαιστείου που ξύπνησε. Πόσο ωραίος είναι ο τρόμος, πόσο αληθινό να αισθάνεσαι ελάχιστος! Μανικό και το πλήθος και η Ιστορία.

Τέτοιες στιγμές αποκαλύπτεται ατόφια η ομορφιά και η έξαψη της Ταραγμένης Πόλης, της πόλης που ξεχειλίζει από προσμονή. Της Πόλης που βλέπει η οργή της να χτίζει έναν καλύτερο κόσμο. Τέτοιες στιγμές ορθώνεται αναντίρρητη η αίσθηση πως η Ιστορία γράφεται από σένα κι μαζί της έρχεται κι εκείνη η γλυκιά παθιασμένη σύγχυση που μοιάζει να ελευθερώνει από το κενό του είναι.

Υπάρχει όμως κάτι που δε πρέπει να ξεχνάμε. Η εικόνα αυτή είναι επίσης μια περιγραφή, ένα ακόμα καθρέφτισμα κι όχι το τέλος του ταξιδιού όπως νομίζουν κάποιοι επαναστατίσκοι. Δε πρέπει η ένταση της εμπειρίας να μας παρασύρει. Κι αν έχει μεγάλες συγκινήσεις, και τι μ’αυτό; Η εικόνα αυτή διηγείται επίσης σε ένα άλλο επίπεδο την καθημερινή αλήθεια του ανθρώπου(τουλάχιστον) που στενάζει μέσα στον χώρο και τον χρόνο. Που πνίγεται μέσα στην αδυναμία της σχέσης και της δικαιοσύνης στην ίδια του την ζωή, ακόμα κι απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό.

Sadness to me is the happiest time
When a shining city rises from the ruins of my drunken mind
Those times when I’m silent and still as the earth,
The thunder of my roar is heard across the universe.

Mevlana Jalaleddin Rumi

Η προηγούμενη νύχτα θα φύγει σιγά σιγά μακριά κι όσα συμβαίνουν τώρα θα ξεχαστούν ή στην καλύτερη περίπτωση θα γίνουν ιστορίες που θα αφηγούμαστε. Το να πεθαίνεις στους δρόμους της Τεχεράνης αυτές τις μέρες έχει νόημα ξεχωριστό. Αυτές τις μέρες ζούμε την ελπίδα ενός γεγονότος που έχει μέγεθος συγκρίσιμο με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Τι πρέπει να κάνεις τέτοιες στιγμές αλήθεια; Αυτές τις μέρες τις έχω περάσει αγνοώντας τις εορταστικές εκδηλώσεις, κοιτώντας με όσα μέσα έχω προς την Ανατολή. Η Περσία(Ιράν) είναι πολύ κοντά μας. Τα κοινωνικά της χάσματα, η πολιτισμική της ιδιαιτερότητα, τα συμπλέγματα της και η θρησκευτικότητα της, μας αφορούν, είναι άξια προσοχής, μελέτης.

Η Ελπίδα ζει μέσα στην Νύχτα και η Πίστη στην Απουσία. Για να ζητάς κάτι πρέπει να το γνωρίζεις κι απ’ότι φαίνεται οι άνθρωποι γνωρίζουν περισσότερα απ’όσα έχουν ζήσει. Κουβαλάμε περισσότερη ιστορία απ’όση αντέχουμε (κοινωνική-εθνική-οικογενειακή). Κάποιες φορές δεν υπάρχει χώρος να έχεις την δική σου ιστορία, έναν χώρο πέρα από τις αφηγήσεις των άλλων κι έτσι η υποκρισία ή η αδιαφορία μοιάζει κάπου δικαιολογημένη. Σκέφτομαι όλους αυτούς, όλους εμάς που καλούμαστε να είμαστε δυνατοί κι όλους αυτούς που κάνουν σα να μη συμβαίνει τίποτα…

Ακούστε τις φωνές των Ανθρώπων που φωνάζουν μέσα στην νύχτα από ταράτσες και μπαλκόνια. Φαντάσματα. Φωνές σκέτες, χωρίς σώματα, αποκλειστικά πόθος, σκέτη επιθυμία. Η Νύχτα είναι το ηχείο της ελπίδας και του πόθου. Σ’ αυτό το σκοτάδι φωνάζουν είτε “Ο Θεός είναι Μεγάλος” είτε “Χουσεϊν! Ωωω, Χουσεϊν!” Και τα δυό αμφίσημα. Με πολιτικήθρησκευτική διάσταση.
Οι φωνές τους φωτίζουν, κρατάνε την νύχτα στις μύτες των ποδιών της, στέλνουν ένα ρίγος που δε μπορώ να ξεχάσω αυτές τις μέρες όταν πέφτω για ύπνο. Τι είναι ο πόθος;
Οι φωνές τους δεν αφήνουν την νύχτα να νυχτώσει.

ακολουθεί μια επιλογή από συνδέσμους για την ιστορία του Σύγχρονου Ιράν. Τα καταθέτω για όποιον θέλει να καταλάβει λίγο πιο βαθιά τον πολιτικό-ιστορικό-πολιτισμικό μηχανισμό που είναι στημένος εδώ και ΠΟΛΥ καιρό και οδηγεί τα πράγματα…
Read the rest of this entry »

Πες κάτι γι’ αυτό το τίποτα φίλε!

Ο Μπουκόφσκι είναι ένας περίεργος τύπος.
Τα πεζογραφήματα του συνήθως δε μου αρέσουν. Και λίγα λέω.
Τα ποιήματα του, όμως, έχουν λάμψεις πολύτιμες.
Έχουν ανοίγματα που ακινητοποιούν με την αμεσότητα και με την ευτέλεια των υλικών τους.
Είναι γεμάτα κοινούς τόπους και υπεραπλουστεύσεις που αντί να προδίδουν δυναμώνουν τον Λόγο.
Είναι γεμάτα κατανόηση και επιθυμία να γίνει ο κόσμος κι ο εαυτός κατανοήσιμος.
Με το τίποτα καταφέρνει την ποίηση και δίνει αέρα, γεννά χώρο, δίνει δύναμη.

Τα ποιήματα του δείχνουν στο βάθος να κρύβει λέξεις για να μη χαθεί η σκέψη μέσα στην σκέψη.
Οι λέξεις είναι σαν κτήρια και το ένα κρύβει το άλλο. Κάπου κάτι μένει μισό, κάτι κρατά ακόμα την αντίφαση ωμή, ανεπεξέργαστη, πριν γίνει “ύφος”.
Το ύφος των πεζών του πλακώνει τα κείμενα αλλά στα ποιήματα μοιάζει πιο εγκαταλελειμένος, αφόρητα ανθρώπινος.
Ας δούμε άλλο ένα..

Οι λέξεις είναι το σώμα της σκέψης. Χωρίς λέξεις δε μπορούμε να σκεφτούμε, να αισθανθούμε τον Λόγο των άλλων. Μέσα από τις λέξεις και πέρα από αυτές. Η σκέψη χρειάζεται και τις εικόνες βέβαια αλλά αυτά τα δύο στοιχεία αλληλοσυμπληρώνονται, ο νους χρειάζεται και τα δύο του πόδια για να τρέξει προς την κατανόηση.

Δεν είναι η ποσότητα ούτε η πολυπλοκότητα αλλά η ποιότητα τους που μας ζωντανεύει. Η ποιότητα της προσοχής και της συνείδησης αυτού που γράφει-μιλάει κι αυτού που διαβάζει-ακούει. Όπως η σημασία της προσοχής μας, όταν ακούμε ένα πουλί έξω από το παράθυρο ή ένα παιδί που παίζει και λέει αρλούμπες.

Μη παίζουμε με τις λέξεις. Δηλαδή ας παίξουμε με τις λέξεις με τον πιο ακραίο τρόπο.
Αν η πολιτική και η δημοσιογραφία λειαίνουν τον Λόγο και σιγά σιγά μοιάζει να πεθαίνει, δε μπορούμε να κάνουμε κάτι να το σταματήσουμε. Δε μπορούμε να γκρινιάζουμε, να λέμε μόνον “όχι”. Αυτό που πρέπει να γίνεται είναι να παράγουμε τα παραδείγματα μας. Να μιλήσουμε αυτές τις λέξεις όσο πιο σωστά μπορούμε, με έννοια και τρυφερότητα για την αλήθεια. Να δουλέψουμε τις λέξεις χωρίς να τις λυπόμαστε. Να μείνουμε ψύχραιμοι όταν οι αντιφάσεις τους μας κάνουν να αισθανόμαστε συντριπτικά θνητοί. Χωρίς αλήθεια.

Ένας “Δικτυακός Θώκος” για τον βροντερό γεροξούρη της Αμερικανικής Ποίησης εδώ.
και
ένας ακόμα.. (αρκετοί σύνδεσμοι δε λειτουργούν αλλά υπάρχει πολύ υλικό..)

Ένα “εισαγωγικό” άρθρο για τον ποιητή εδώ

Τα ποιήματα ακολουθούν:
Read the rest of this entry »

(Δευτερη Σημείωση.. για λόγους που δε μας αφορούν το βίντεο αυτό δε μπορεί να παίξει πλέον!
Κατά καιρούς το αποκαθιστώ αλλά ξανασταματά. Νομίζω πως δε μπορούμε να το δούμε στην “δική μας χώρα”… Οπότε ΙΣΩΣ μπορείτε να το δείτε στο YOUTUBE… κάτι τέτοιες στιγμές οι τίτλοι των τραγουδιών σε βγάζουν από τον κόπο… άλλα οκ.. να μαστε καλά 😉 )


(Σ.Σ. Με αυτό το βίντεο γέλασα)

Τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων στην περιοχή του κέντρου έχουν ταράξει πολλούς από μας. Θα τάραζαν περισσότερους αν ξέραν τι συμβαίνει στους γύρω δρόμους την ώρα που γράφω. Κάποιοι κυνηγούν με λοστούς και μαχαίρια “ξένους”.. Η ρητορική του μίσους έχει ψηλώσει πολύ και μαγειρεύει ανοησία μίσος και θάνατο. Η ζωή δεν αξίζει έτσι..
Δε συνηθίζω να γράφω αναρτήσεις με πολύ επίκαιρες αναφορές αλλά νομίζω πως η κατάσταση στην οποία αναφέρομαι δεν έχει τίποτα καινούριο, δεν είναι κάτι ειδικό η δίψα για αυτοκαταστροφή. Ότι γράφω απόψε θα έχει ισχύ και αύριο..

Ο Λάο Τσε λέει στην αρχή του Τάο τε Κίνγκ “ο οπαδός του σκληρού είναι οπαδός του θανάτου”…
Ο κύκλος της βίας είναι μια ακόμα “μηχανή”. Ένα ακόμα λογικό σχήμα που δε χωρά τον άνθρωπο. Τόσο λογικό που γίνεται παράλογο.

Είναι πολλοί αυτοί που διαλέγουν τέτοιους μικρόψυχους τρόπους, κακία ντυμένη ιδέες και ασυνείδητα αδούλευτα πάθη.
Είμαι λοιπόν αρκετά οργισμένος κι εγώ αλλά δε θέλω να ενδώσω σ’ αυτό.
Σε λίγο θα έχει τελειώσει αυτή η κωμωδία, για να ξαναρχίσει αργότερα. Μέχρι τότε έχω την ελπίδα να δω τον ήλιο να σηκώνεται, να ανακαλύψω τον εαυτό μου να αγαπά κάτι, οτιδήποτε, να δεχτώ όσα αντέχω να δεχτώ κι αν είναι δυνατό να μείνω μέσα στην κραυγαλέα σιωπή αλύγιστος. Στην τελική δεν έχει νόημα που τα γράφω όλα αυτά. Γι’ αυτό και τα γράφω.

Θυμάμαι τον Γιάννη Τσαρούχη όταν μιλούσε πικραμένα για την κοινωνία που διαλέγει την μοίρα της και την κατάντια της.. Αν η Ελλάδα αποφασίσει να αυτοκαταργηθεί; Αν ο πλανήτης πάρει τελικά αυτή την απόφαση; Δεν είμαστε μακριά..

Τι πρέπει να κάνει ο κάθε εγώ σε τέτοιες συγκυρίες;
Δεν υπάρχει γενική απάντηση. Έτρεξα στους δρόμους και τώρα επιστρέφω στο εργαστήριο. Είναι απαραίτητο. Ο καιρός περνά και δεν έχω διαυγή νου. Δε βλέπω την “ερώτηση”. Τρέχω πίσω από τις μέρες. Μου συμβαίνει όλο και πιο σπάνια ο βαθύς φιλοσοφικός πόνος. Δε τυφλώνομαι από τίποτα. Κάτι δε πάει καλά λοιπόν. Χάνω από τα μάτια μου το γλυκό τεράστιο αδιέξοδο της αγάπης. Αυτά δηλαδή για τα οποία μας χλευάζουν οι κυνικοί και οι δυνατοί. Από όλους έχουμε πολλούς…

Τι πρέπει να κάνει ο κάθε εγώ σε τέτοιες συγκυρίες;
Να κάνει και λίγο χιούμορ ίσως; Έστω πικρό;

Τα “λόγια” του τραγουδιού ακολουθούν:
Read the rest of this entry »

Από που για που; Ποιοί είναι όλοι αυτοί; Πόσο ακριβά πληρώνει κανείς την επιλογή του ή την αδυναμία του να γίνει όπως οι άλλοι; Φεύγουμε σε κάποιο περιθώριο των διαδρομών αυτού του κόσμου. Η φωνή μας σηκώνεται σε ένα δάσος μακρινό, σα δέντρο που ίσως κάποτε δώσει σκιά σε κάποιο περαστικό.
Ας το κάνουμε με κέφι όμως! Ας το κάνουμε χωρίς περιττό θρήνο όπως οι Subtle. Με λίγη τρέλα και παίζοντας με το παράλογο αναγνωρίζοντάς το, είναι και δικό μας συστατικό ευτυχώς. Σ’αυτό το τρελό και άδικο κόσμο που είμαστε αυτή τη στιγμή ας παίξουμε το παιχνίδι που μπορούμε.

Πηγαίνοντας στον κόσμο μέσα, το πρόσωπο γίνεται πρόσωπο μετά από πολλά χιλιόμετρα. Για να πει ένα “Ναι” πρέπει να πει πολλά “Όχι”.
Ο Καιρός μας είναι παράξενος. Με θόρυβο και λύσσα γιορτάζουμε τις μέρες μας, ηλεκτρισμένοι. Λυώνοντας ότι μπορεί να λυώσει. Στη σύγχιση μας φαίνεται να λέμε πως αν μείνει κάτι θα είναι είτε η ίδια η αλήθεια είτε η απελπισία μας γυμνή. Κι αυτό μοιάζει ειλικρινές.

Οι άνθρωποι τρώνε ο ένας τον άλλο. Η Νύχτα μοιάζει να μην ξεκίνησε ποτέ. Γεννήθηκες μέσα της και τρέχεις. Το πρωί δεν είναι πρωί και η Νύχτα δεν είναι υπό συζήτηση, η Νύχτα είναι η μόνη αλήθεια και οι καλές προθέσεις δε μπορούν να ειπωθούν δημοσίως. Το “καλό” είναι πλέον τόσο ύποπτο όση και η υποκρισία και η οκνηρία που συστηματικά κρύβονται πίσω του. Κι αν δε θέλεις κι αν δε μπορείς, η μόνη λύση είναι να τρέξεις. Όσο πιο γρήγορα μπορείς.

Κάποτε διαλέγουμε την Νύχτα, την θλίψη και τις ιστορίες που μιλούν σκοτεινές λέξεις. Πληρώνουμε να δούμε ταινίες που θα μας γεμίσουν τρόμο κι όνειρα αγωνίας. Παίζουμε ποιός θα τρομάξει τον άλλο στις άκρες των γκρεμών και στα μπαλκόνια. Ο φόβος μοιάζει σαν εγγύηση πως ζούμε.

Κάπου όμως όλοι οι φόβοι αθροίζονται, γίνονται ένα και χάνονται στο βάθος. Δεν μιλάμε πλέον για το φόβο κάποιου συγκεκριμένου πράγματος, των σκύλων, της αρρώστιας, της ηλεκτροπληξίας, της μοναξιάς κ.τ.λ. Κάπου οι φόβοι μαζεύουν τόσο πολύ που τα διάφορα “γιατί” σβήνουν και μένει μόνο ο φόβος, μόνος, διπλά ανεξήγητος και διπλά απελπιστικός, άπιαστος, πανταχού παρόν.
Και τότε..

Οι Subtle είναι ένα τρελούτσικο τσούρμο, μετα-hip-hop, avant-hop με ατμοσφαιρική μουσική και στίχους αμερικάνικου σουρεαλισμού με πολιτικές ροκ αποχρώσεις και αγάπη για το παράδοξο και το παιχνίδι. Έχουν κάνει μια σειρά από καταπληκτικά μουσικά βίντεο σε συνεργασία τους SSSR, μια κολλεκτίβα (νορβηγο-ιαπωνική(!!!) όπως λένε) η οποία κάνει θαύματα.

Η σελίδα των SSSR στο Myspace εδώ

Η σελίδα των Subtle στο Myspace εδώ.

η ακόλουθη σημείωση αφορά τον τίτλο του τραγουδιού και είναι στο youtube account της εταιρίας που τους “παράγει”..

PS. It is widely believed that the title of this vide ‘F.K.O.’ stands for ‘F**k Kelly Osborne’.

Οι στίχοι ακολουθούν:
Read the rest of this entry »

Το επόμενο παράδειγμα μαχητικού επικοινωνιακού βίντεο. Θέμα:Ο Μεγάλος Αδελφός. Ένα βίντεο που καταδεικνύει τους κινδύνους και τα ψέμματα της πολιτικής της επιτήρησης που προωθούν οι κυβερνήσεις του “αναπτυγμένου” κόσμου με δικαιολογία την τρομοκρατία. Το πως το όλο σύστημα αντιμετωπίζει όλο τον πλήθυσμό ως υπόπτους και περιορίζει σιγά σιγά τα περιθώρια της ιδιωτικής μας ζωής, αποφασίζει πριν από μας για μας, αποφασίζει τι θα αποφασίζει χωρίς να έχουμε το δικαίωμα της επιλογής. Η έννοια της “ασφάλειας” είναι προβληματική, διάτρητη άρα επικίνδυνη. Ευνοεί οποιονδήποτε πονηρό συνδιασμό παραβίασης την ελευθερίας με όρους(τι άλλο;) “νομιμότητας.

Ο David Scharf υπογράφει τα πάντα εκτός από την φωνή.
Σ’αυτή την σελλίδα μπορείτε να το δείτε σε μεγαλύτερη ανάλυση ή ακόμα να το κατεβάσετε.
Το βίντεο-υπόδειγμα αυτό, όπως κι όλα τ’ άλλα έχει τα αδύνατα του σημεία. Η διάρκεια του είναι μεγάλη και οι πληροφορίες πολλές, τα τρία λεπτά είναι συχνά το όριο. Εφ’όσον το όχημα αυτών των βίντεο είναι το δίκτυο πρέπει η οθόνη να μην έχει πολλά στοιχεία γιατί οι θεατές τις περισσότερες φορές (π.χ. εδώ) θα το δουν σε μικρό μέγεθος οπότε η εικόνα δεν θα είναι καθαρή, το νόημα θα χάνει σε σαφήνεια.. και η σαφήνεια είναι το παν σε τέτοιες περιπτώσεις.. Η Σχέση του ήχου με την εικόνα είναι το πιο ευαίσθητο σημείο. Δε πρέπει οι ωραίες εικόνες να σε κάνουν να χάνεις το νόημα.. Προφανές στην θεωρία αλλά καθόλου προφανές στην πράξη..

Το τέλος είναι προκλητικό και ξεκάθαρο:
ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΠΩΣ ΟΣΟΙ ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ ΝΑ ΑΝΤΑΛΛΑΞΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕ ΠΑΡΟΔΙΚΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΔΕΝ ΑΞΙΖΟΥΝ ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΜΙΑ ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΘΑ ΧΑΣΟΥΝ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΥΟ!

(Αυτό δεν είναι ένα ποστ. Το μπλογκ αυτό δε συνηθίζει να αναφέρεται σε καθαρά πολιτικά θέματα. Η παρούσα ανάρτηση, όπως και αυτή που ακολουθεί αμέσως μετά, θα παραμείνει αναρτημένη στην επικεφαλλίδα του μπλογκ για όσο χρειαστεί. Μετά ίσως εξαφανιστούν και οι δύο.. )

Χαίρετε!

Όσο κι αν αυτό σας μοιάζει άκαιρο. Η άγονη θλίψη αποτελεί πολυτέλεια αυτές τις ώρες.

Γράφω αυτές τις γραμμές αισθανόμενος πως πρέπει ήρεμα και με σεβασμό στον άνθρωπο να συμβάλλω θετικά, σε μια πραγματικότητα εκτός ελέγχου. Πολλοί από μας αισθάνονται παντελώς εξοστρακισμένοι από τα γεγονότα. Το κείμενο είναι μια συμβολή στην προσπάθεια όλων να δούμε καθαρά μέσα από την γενική ακαταστασία.

Κατά την γνώμη μου πρέπει να κατασταθεί σαφές πως:

1.Ο ΑΔΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΑΛΛΑ Η ΑΦΟΡΜΗ.

2.ΑΝ ΑΠΟΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΝΟΛΗ (πολιτική οικονομική και πολιτισμική) ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΤΟΤΕ ΦΥΤΕΥΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΠΟΡΟ ΤΩΝ ΜΕΛΛΟΥΜΕΝΩΝ ΤΑΡΑΧΩΝ. (για πόσο ακόμα θα παριστάνουμε τους κουφούς;)

3.Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΡΓΑΝΟ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ. (Δεν είναι η αστυνομία που πρέπει να αλλάξει αλλά ένα ολόκληρο σύστημα αξιών)

4.ΓΙΑ ΟΣΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΦΤΑΙΜΕ ΟΛΟΙ. (Όχι εξίσου βεβαίως.. αλλά έχουμε μερίδιο ευθύνης, για όσα κάναμε και για όσα δεν κάναμε.)

5.ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΧΘΡΙΚΟ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΗ. (Το κράτος με την οικονομική του πολιτική, ασύδωτο και αυτοπροστατευόμενο έχει φέρει τους πολίτες σε απελπισία)

6.ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΙΝΟΥΝΤΑΙ ΑΡΠΑΧΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΑ. ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΙ. Το πλήθος κατέστρεψε κατά προτίμηση αυτές, δεν είναι τυχαίο, το ξέρουμε όλοι, συμβολικά και ουσιαστικά το μήνυμα είναι σαφές.

7.ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΕΤΣΙ, “Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ”.

8.Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΕΧΕΙ ΠΑΙΞΕΙ ΝΟΣΗΡΟ ΡΟΛΟ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ.(Παίζοντας με τα πλέον ευτελή ένστικτα των πολιτών. Αφόρητα αρνητική και ανεξέλεγκτη κατέληξε μια ακατάσχετη κοπρολαγνεία. Απέδειξε πλέον πως δε μπορεί να αυτοελέγχεται)

9.ΠΡΕΠΕΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΝΑ ΠΑΡΑΔΕΧΤΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΑΠΟΔΕΙΞΟΥΝ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΕΜΠΡΑΚΤΑ  ΟΤΙ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΔΕΙΧΤΕΙ ΑΝΕΝΤΙΜΟΙ ΚΑΙ ΛΙΓΟΙ. (Αυτό θα εκτόνωνε στην ουσία την κρίση, μια πραγματική ουσιαστική κίνηση όσων ευθύνονται)

10.Η ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕ ΤΡΟΠΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΚΙ ΟΧΙ ΜΕ ΔΗΜΑΓΩΓΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ή ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ. (αυτο που μας λείπει είναι η ελπίδα κι όχι η βία. Η κατάσταση των τελευταίων ημερών αποκαλύπτει μάλλον παρά γεννά την βία, αποκαλύπτει μια βία που δεν είχαμε το θάρρος να αντιμετωπίσουμε)

μερικά πιο αναλυτικά πιο κάτω..
Read the rest of this entry »

[ένα θαυμάσιο Βίντεο που δε μπορούμε πλέον να μοιραστούμε εδώ… Ελπίζω να το δείτε στο youtube! Αξίζει όντως!!!]



They dumped her body into the molten light
Floated to the surface and it did not ignite
She rose up slowly and walked to the shore
She stood up on the bank and whispered
I’ll find you and I’ll kill you
I’ll find you and I’ll kill you
I’ll find you and I’ll kill you

They ran back into town and hid in the church
They explained their situation and they feared for the worst
The priest told the brothers that she could not be killed
She flew out of the stone cold ground and
She’ll find you and she’ll kill you
She’ll find you and she’ll kill you
She’ll find you and she’ll kill you

Oh oh oh oh…

There was a knock at that door that shook through their hearts
She blew it right open and put it apart
She shot a string of flame from the center of her chest
As she watched their bodies burn she whispered
I found you and I killed you
I found you and I killed you
I found you and I killed you

Ο Κόσμος είναι ακατανόητος όπως και να χει. Είναι παράδοξο αυτό το μουσικό-βίντεο το οποίο ο Καναδός Καλλιτέχνης Chad VanGaalen τραγούδησε και σχεδίασε! Έχει μια δύναμη και μια αδυναμία, τόσο στο σχέδιο όσο και αλλού, που αξίζει να σταθεί κανείς να την παρατηρήσει.

Με μια απαλή και παραιτημένη φωνή τραγουδά έναν ύμνο οργής εκδίκησης και τιμωρίας. Νομίζω πως παρόλο που ο νέος κόσμος είναι φυλακισμένος (και δη ο Αγγλοσαξωνικός) σε μια αδιέξοδη θεωρία του κακού αυτό το κομμάτι τοποθετείται πολύ εύστοχα. Ζητά αυτήν την τιμωρία αλλά ένα κομμάτι του δεν την αγκαλιάζει με την τυφλή απόλαυση του Χόλλιγουντ. Μιλά για την αδικία και την παρουσιάζει σ’ όλη της την βαρβαρότητα και απερισκεψία αλλά κάπου κρατά μια “πισινή”.

Θα μπορούσαμε να πούμε πως η βία και το κακό, αντίθετα μ’όσα βλέπουμε γύρω, είναι το τέλος μιας ιστορίας κι όχι η αρχή.

Αν η Αμερική κατάφερε να καταλύσει την διεθνή νομιμότητα να σκοτώσει και να σπείρει το μίσος είναι διότι υιοθετεί μια κοντόφθαλμη ερμηνεία του κακού. Αν εμείς περνάμε την ζωή μας γκρινιάζοντας, αδρανείς ένας από τους πολλούς λόγους είναι πως δε μελετάμε τους πολύπλοκους μηχανισμούς που κάνουν την ελπίδα να φθήνει και νομίζουμε πως φταίνε “κάποιοι” άλλοι “κάπου” αλλού.

Είναι αξιοσημείωτο πως ο Ιερέας λέει την αλήθεια στους κακούς και έχει μια κάποια σοφία αλλά σ’ αυτήν δεν υπάρχει ούτε συγνώμη ούτε τίποτ’ αλλο παρά η αποδοχή πως όσοι πεθαίνουν δεν μπορούν να σκοτωθούν και όσα έγιναν δε μπορούν να ξεγίνουν(!).
Οι μάσκες που φορούν οι”κακοί” σαν πρόσωπα κάνουν την τίμωρία πιό αποδεκτή, πιο εύκολη κι αυτό είναι ένα παλιό κόλπο, αυτοί δεν είναι άνθρωποι ακριβώς άρα.. οκ.
Η Δαιμονοποίηση είναι το απαραίτητο όπλο όλων των δημαγωγών και ενεύθυνων. Η απόλυτα αρνητική κριτική ισοπεδώνει την κριτική σκέψη, οδηγεί στην μουγκή και βλακώδη αγανάκτηση, αποτελεί την δικαιολογία για να δικαιολογήσουμε, συνειδητά ή ασυνείδητα, την δικιά μας δυσκολία.

Αν θυμηθεί κανείς την απεικόνιση στις ζωγραφιές του Ιερώνυμου Μπος και αλλού, συχνά έχουμε να κάνουμε με τερατόμορφους ανθρώπους, με ανθρώπους οντολογικά κακούς που είναι άσχετοι με μας. Παράλληλα, αξίζει να θυμηθεί κανείς τους εικονογραφικούς τύπους της ανατολής όπου αντίθετα ο Ιούδας είναι απλώς.. προφίλ. Δείτε εδώ ένα παράδειγμα.
Είναι ο μόνος που δεν έχει ολόκληρο πρόσωπο κι αυτό είναι όλο. Δεν έχει ούτε γκριμάτσες ούτε τίποτ’ άλλο υπερβολικό, είναι όπως εγώ και εσείς.

Το μισό πρόσωπο κάποιου σήμαινε πως ήταν μισός πως είχε χάσει τον εαυτό του αλλά του έμενε ακόμα η δυνατότητα να ξαναστρέψει το πρόσωπο του προς εμάς προς το έξω από αυτόν. Τα ζητήματα αυτά δεν είναι καινούρια. Έχουν απασχολήσει την ανθρωπότητα εδώ και αιώνες. Υπάρχει κακός άνθρωπος; Δεν αποκλείεται, αλλά..

Υπάρχει θλίψη σ’αυτό τον κύκλο δικαίου και αδίκου, υπάρχει ένα απίστευτο κενό και αγωνία στην αδυναμία να αιτιολογηθεί το κακό ο πόνος και η φθορά. Ο σύγχρονος άνθρωπος προσπαθεί να το καταλάβει αλλά δυσκολεύεται να το επιτύχει χωρίς να πέσει σε “Θρησκευτικά” ή “Ηθικά” μονοπάτια(σημειώνω πως, κατά την αίσθηση μου, η πολιτική εμπεριέχει στην ουσία και τα μεν και τα δε).
Ο Κόσμος δεν έχει νόημα μ’αυτούς τους όρους και παρόλαυτά εμείς πρέπει να ζήσουμε.

Οι πράξεις μπορούν να κριθούν, οι άνθρωποι δύσκολα..

Το σκέφτηκα πολύ πριν ανεβάσω αυτό το δείγμα. Ο David Firth είναι ένα από τα πιο παράξενα και νοσηρά θαύματα του χώρου της κινούμενης εικόνας. Αυτό είναι από τα πιο υγιή καρτούν που έχει φτιάξει ποτέ.. Βασισμένο σε όνειρα του..

Στο http://www.fat-pie.com/ θα δείτε δουλειά και σχόλια και άλλα πολλά.

Η γνωστότερη σειρά του είναι το αηδιαστικό και απελπιστικό και ανυπόφορο Salad Fingers..
Για να καταλάβετε δείτε αυτό ή αυτό, η ευρηματικότητα και η δημιουργικότητα του είναι εντυπωσιακή.. Τον έχω παρακολουθήσει προσπαθώντας να τον καταλάβω ενώ με ενοχλεί και με συγκινεί ταυτόχρονα. Ομολογώ πως τις περισσότερες από τις μικρές του ταινίες δεν μπορώ να τις δω ολόκληρες.

Τι τον ωθεί; Το γέλιο του είναι πικρό και η ορμή του νεανική, συγκρούεται με έναν κόσμο έτοιμο, τελειωμένο και βλακώδη. Όμως μια αποκλειστικά “κοινωνική” ανάγνωση αποτελεί κουταμάρα, τα ζητούμενα του είναι συχνά φιλοσοφικά.

Στις ιστορίες του David Filth υπάρχουν ξεσπάσματα ωμής βίας παράλογης και δεινά ενδεχόμενα που υπονοούνται. Μαζί με την αγωνία υπάρχει το κακό σαν κάτι αδιανόητο κι ανεξήγητο. Ο πόνος επίσης μοιάζει παράλογος και παρούσιάζεται σπαραχτικά.

Αυτό το κακό το αντιμετωπίζει με χιούμορ και το γιορτάζει σε βαθμό που αρχίζει όλο αυτό να γίνεται προβληματικό, να γίνεται στυλ και εξυπνάδα. Παράλληλα υπάρχει μια νοσταλγία για κάτι όμορφο που κάποτε υπήρξε και δεν υπάρχει πια και δεν θα γυρίσει ποτέ. Όσο για την αφηγηματική γραμμή.. ποιά γραμμή δηλαδή; Η αφήγηση πάει κι έρχεται όπως να ναι.

Σ’ όλη του την δουλειά υπάρχει ένα βαθύ στρες. Όχι το αστικό στρες αυτό που προκαλεί ο σύγχρονος τρόπος ζωής. Υπάρχει και το άλλο στρες το λεγόμενο, ατυχώς μάλλον, μεταφυσικό ή υπαρξιακό ή φιλοσοφικό. Αυτό το στρες το γνωρίζει η ανθρωπότητα από πάντα. Τα ερωτήματα τα υπαρξιακά και κοσμολογικά απασχολούν όλους τους ανθρώπους. Όσοι δεν τα θέτουν ανοικτά είναι εκτεθειμένοι, σ’ αυτά τα ερωτήματα, ακόμα περισσότερο μια που ασυνείδητα τους επιτίθενται οποτεδήποτε και χωρίς οι ίδιοι να το διακρίνουν. Αυτό είναι συχνά ένα κλειδί κατανόησης του κόσμου και της εποχής μας.

Ο Christy Karacas έχει κάνει τρεις ταινίες και παίζει κιθάρα στους… “Cheeseburger”!!!
Το “Barfight”είναι κι αυτό μια γιορτή του παραλογισμου της βίας. Οκ. Με τον Stephen Warbick. Εξαιρετικό στην κατηγορία του!
Όσο δεν έχουμε άλλες λύσεις και προτάσεις το μόνο που μας μένει είναι κυνικές παρωδίες. Μοιάζει κουραστικά εύκολο αλλά έχει την αξία του.. Δεν μπορώ να αρνηθώ την έκπληξη και την χαρά της διαρκούς ανατροπής..

Ο Δημιουργός του πρώτου Mickey Mouse.. Γνωστός στους φίλους του για το παλαβό του χιούμορ..
Ένα π-ο-λ-ύ παράξενο-ανησυχητικό καρτούν.
Ένας κόσμος πολύ εύθραυστος και βία παράλογη. Σαν το κακό να υπάρχει από μόνο του από μιαν άλλη ρίζα μακρινή..  χωρίς κανένα καταμερισμό της ευθύνης στην κοινωνία. Μπορεί κανείς αν θέλει να σκεφτεί πολλά για τον Πολιτισμό της Αμερικής για τις εκτελέσεις των κακών, για τις διάφορες θεωρίες όπου γονίδια εξηγούν την ομοφυλοφιλία και την οικιακή βία και οτιδήποτε δεν χωρά στην παιδαριώδη ηθική της “κοινωνίας” κι ακόμα περισσότερα λιγότερο “κοινωνικά” σαν να έχουμε να κάνουμε με έναν εφιάλτη ή με μιαν εγκατάλειψη της εξήγησης, μια γραφή ονειρική. Σε κάθε περίπτωση το “κείμενο” αυτής της ταινίας είναι πυκνό και γοητευτικό, διανύει μεγάλες αποστάσεις και φτάνει σε σημεία που όλοι “γνωρίζουμε”.

Ub Iwerks στην Wikipedia. Ένα μάλλον χαμένο κομμάτι της ιστορίας των κινουμένων σχεδίων.  Ένας κρίκος..

Οι βραβευμένοι αδελφοί Lauenstein από το παρελθόν. Ένα ιστορικό πλέον βίντεο..
Υπάρχει πάντα αυτή η απορροία απέναντι στην ανθρώπινη μοίρα, την ανθρώπινη κίνηση και επιθυμία, ένα τεράστιο τρομακτικό “γιατί;” που κάπου νοσταλγεί την ανυπαρξία, το μη-είναι, το μη-όλη αυτή η βλακεία κι ο πόνος.
Η Ισορροποία μοιάζει φοβερή ανοησία σ’έναν κόσμο χωρίς νόημα, νομίζω πως το (ψυχολογικού τύπου) αίτημα για ισορροποία είναι τόσο θλιβερό και κακό, τόσο παραπλανητικό, που τρομάζει. Οι ζωές μας είναι αδηφάγες ακόμα κι όταν δε φαίνεται, είναι δομημένες και πλασμένες από τον πόνο, την βία και την αδικία που τις προστατεύουν κάπου μακριά, κάπου δίπλα. Δε ξέρουμε ποιοί είμαστε στο μηχανισμό της Ιστορίας. Κάποιοι βομβαρδίζονται και κάποιοι ζουν άθλιες ζωές για να έχουμε εμείς να απολαμβάνουμε.. Τέλος πάντων το animation αυτό δε μιλά μόνο για την κοινωνία.. μιλά για την τρομερή μοναξιά του ανθρώπου που έχει σαν στόχο της ζωής του να ικανοποιεί τις επιθυμίες του κι αυτό είναι το πρόταγμα της ζωής του. Ο στόχος του. Το εργαλείο να πλησιάσει την “ευτυχία”.
Κι όμως.. το αδιέξοδο είναι συντριπτικό.
Προσέξτε την εξαιρετική δουλειά στον ήχο(!) συγκρίνεται με την αντίστοιχη στην εικόνα σε βάθος, διακριτικότητα και δύναμη, η μεγαλύτερη της αρετή είναι πως υπάρχουν στοιχεία που μπορούν να σου διαφύγουν τελείως..

Το site τους εδώ