You are currently browsing the tag archive for the ‘Αρχιτεκτονική’ tag.

http://www.vimeo.com/8569187”


Μια κριτική ματιά στις εξελίξεις που μας προτείνει η τεχνολογία από τον νέο μου φίλο: τον Keiichi Matsuda. Οι Εφαρμογές της επαυξημένης πραγματικότητας ανοίγουν την πόρτα για κινδύνους που, εν πρώτοις, δε μπορούμε να φανταστούμε. Μήπως μειώνεται ο Προσωπικός χώρος ακόμα περισσότερο; Μήπως ανοίγει η πόρτα να μπει ακόμα και στο μυαλό η σφαίρα της οικονομίας; Και της κατανάλωσης; Μήπως ανοίγει ο δρόμος εμφύτευσης λογικών που είναι προβληματικές; (βλ. επικίνδυνες) Αν ο χώρος της αντίληψης δυναμοποιηθεί από την τεχνολογία μήπως ανοίγει η πόρτα να εισάγει η αγορά ακόμα πιο βαθιά μέσα στον νου, ανάγκες που δεν χρειαζόμαστε; Αυτό άλλωστε είναι ένα από τα βασικά όπλα της διαφήμισης, η ανάγκη. Η κατασκευασμένη ανάγκη.
Εδώ οι αρχιτέκτονες με τους Σχεδιαστές και τους ποιητές έχουν να σκεφτούν και να δράσουν. Όλη η επιφάνεια του κόσμου θα ανήκει κάποια μέρα στις επιχειρήσεις, διότι αυτές κινούν την έρευνα και την βιομηχανία. Θα μπουν μέσα στο μυαλό μας. Ίσως. Θα υπαγορεύουν τον ρυθμό της σκέψης. Για λόγους ευκολίας πολλοί θα γίνουν απλοί παρατηρητές της ζωής τους.

Για μια ακόμα φορά τίθεται το αίτημα για κάποιο όριο στην εξέλιξη των πράγμάτων. Διότι, πολύ απλά, η σύσταση της προσωπικότητας του σύγχρονου ανθρώπου αρχίζει να αποδομείται, με συνέπειες νοσηρές (οι άνθρωποι έχουν πλέον χαλασμένα μυαλά, παθαίνουν όλο και περισσότερες ψυχοπάθειες!) είτε με όρους κοινωνικούς. Δικαιοσύνης π.χ. Η πιο επικίνδυνη ρύπανση είναι η πληροφορία. Ο Johny Mnemonic στην ομώνυμη ταινία δε μπορεί να συνέξει όλη αυτή την πληροφορία μέσα στο μυαλό του. Ε, λοιπόν ούτε κι εγώ! Προσθέστε όλες αυτές τις πληροφορίες-παύλα-γνώσεις που θα πρέπει να φύγουν για να χωράν τα ονόματα και οι ιδιότητες των καταναλωτικών αγαθών…

 Που σταματά η τεχνολογία, η αγορά, το εμπόριο; Εκεί που ξεκινά ο άνθρωπος; Είναι αυτά ασυμβίβαστα; Όσο πάει και περισσότερο δυστυχώς. Χρειάζονται καλλιτέχνες και στοχαστές, ποιητές και μαστροχαλαστές, χρειάζονται άνθρωποι να πάρουν την τεχνολογία και να την προσαρμόσουν, να την κάνουν δικαιότερη, να την “μετρήσουν” πάνω στο σώμα και τον νου τους και μετά να μιλήσουν, να προτείνουν.

Το πρώτο βήμα, πάντως, είναι η κατανόηση του προβλήματος κι αυτό καλλιεργεί η δουλειά του φίλου Matsuda! Έχει μια κριτική στάση χωρίς να στερείται οπτικού ενδιαφέροντος και γοητείας. Το πείραμα είναι απολύτως επιτυχημένο, είναι ενδιαφέρον και ευχάριστο, είναι εύγλωττο αλλά δεν αισθητικοποιεί το πρόβλημα ώστε να πέσει στην παγίδα. Το αποτέλεσμα είναι σαφώς αποπνικτικό και το θέμα σαφές(αν και καμμία εικόνα δεν είναι σαφής χωρίς αναφορές. Άλλη ιστορία αυτή). Καλή Συνέχεια. Δε ξέρω όταν διαβάζετε εσείς αυτό το σχόλιο πως είναι αλλά όταν το έγραφα, έξω ο ήλιος, έκανε γιορτή! Τώρα που το γράφω. Ας βάλω κάτι από το σώμα, τον χώρο του και την χρονικότητα του, σ’ αυτόν το χώρο. Τώρα που μιλάμε για την νοσταλγία και την σχετικότητα. Την νοσταλγία του σώματος έναντι των ιδεών και των συσκευών τους. Ναι λοιπόν έξω τα φωτόνια τσουβαλιάζονται σπάταλα πάνω στα πάντα!

Advertisements


(το βίντεο παίζει σε “λούπα” δύο φορές τις ίδιες εικόνες)

Το Βίντεο που βλέπετε είναι παραγωγή του Fame Festival που οργανώνεται σε μια μικρή υποβαθμισμένη πόλη της Ιταλίας, την Grottaglie από το STUDIOCROMIE. Το STUDIOCROMIE είναι μια μικρή επιχείρηση κάποιου Angelo Milano που εκδίδει βιβλία και χαρακτικά κι αγκαλιάζει καλλιτέχνες των πόλεων.
Ο τίτλος του Festival: FAME, είναι ένα λογοπαίγνιο. Αναφέρεται ταυτόχρονα στην “Αγγλική” ΔΟΞΑ και την “Ιταλική” ΠΕΙΝΑ που γράφονται με τον ίδιο τρόπο. Πρόκειται για ένα φεστιβάλ που οργανώνεται απέναντι στην αδιαφορία των πολιτικών και των γενεών που νέμονται τα πράγματα εαυτιστικά. Ένα φεστιβάλ που στρέφεται προς την υποβαθμισμένη πόλη, στους τοίχους του κόσμου που από ερείπιο γίνεται καθρέφτης να δει κανείς τέρατα και θαύματα. Σ’αυτό τον καθρέφτη μπορεί κανείς να δει την επιθυμία κάποιων να ζήσουν μια ζωή ζωντανή. Κι αυτό σημαίνει να αφήσουν όλες τις ερωτήσεις, χωρίς λουριά, να ραπίζουν τον νου. Σημαίνει να επιτραπούν όλα τα ενδεχόμενα, να ανοίξει έστω για λίγο το πλαίσιο της σκέψης και της αίσθησης σε όσα πιθανώς δε περιέχει κι ας τα έχει ανάγκη. Σ’αυτά τα πολύτιμα κι αναγκαία ανήκει βέβαια κι ο φόβος κι ο τρόμος.
Το φεστιβάλ τοποθετείται δυναμικά χωρίς να ζητά βοήθειες, χωρίς να χάνει χρόνο γκρινιάζοντας. Δίνει στην Πόλη, στο σώμα της κοινής μας ζωής, το φως και την προσοχή, την δυνατότητα του.

Το βίντεο είναι ωραίο και γεμάτο αφορμές. Όλα αυτά συμβαίνουν σε ένα κουρασμένο κομμάτι της πόλης, σε μια της ρυτίδα, σε κάποια γωνία της μάλλον κρυφή. Εκεί γράφεται ένα έξαλλο ποίημα με εικόνες.

Τι είναι το παιχνίδι;
Το ζητούμε και με ανακούφιση το υποδεχόμαστε όποτε μπορούμε.

Εδώ ένα κτήριο, μια αυλή, ξύλα και πέτρες, σκουπίδια των γύρω δρόμων, γίνονται τα playmobil με τα οποία ένα μικρό παραλήρημα ξεσπάει για να μας θυμίσει μια ποιότητα βασανιστικά μετέωρη και ερεθιστική. Μια τελετή, ενίοτε από φάρσες φτιαγμένη, που θυμίζει την αίσθηση της ζωής, ρευστής, πυκνής, πηγαίας, ανακόλουθης.
Υπάρχει σ’αυτό το χορό κάτι σκοτεινό και συνάμα γιορτινό. Υπάρχει μαζί η χαρά της μεταμόρφωσης και η μετουσίωση της μνήμης… σε κάτι άλλο, πολύ κοντινό, όσο μια σκέψη δική μας, πολύ μακρινό, όσο ένα σύννεφο που περνά στον ορίζοντα
και το νόημα του το σβήνει το ίδιο το ταξίδι του.

Δε ζητάω από αυτά τα έργα να μου οργανώσουν την εικόνα που έχω για τον κόσμο. Να φωτίσουν το μέλλον, δε περιμένω. Μου αρκεί το θάμπωμα που έχουν και δίνουν. Η αγωνία τους που απλώς εμφανίζεται και φεύγει.
Δε τους ζητώ να ξεπερνούν τα ψευτοδιλήμματα του ηλίθιου αναπτυγμένου πολιτισμού μας.
Αυτό που έχουν μου αρκεί.
Η ωμή ζωτικότητα.
Η δίψα και το
φίλεργο
κέφι.

Εκεί που η Πόλη επιβάλλεται, εμείς επιβάλλεται να την ξανασκεφτούμε ενεργά. Κι εκεί που σταματά η αρχιτεκτονική, μπορούμε εμείς να ξεκινήσουμε να χτίζουμε το νόημα του χώρου.

Αν δει κανείς το δέρμα της Πόλης σα μιαν ακατάβλητη συνέχεια που μπορούμε να παίξουμε και να ζήσουμε, τότε, εκεί που νομίζαμε το τέλος αποκαλύπτεται μια αρχή. Μπορεί να μοιάζει μικρό ένα σχέδιο, ένα χάραγμα, ένα αυτοκόλλητο και μια λέξη που αφήνουμε στους τοίχους στην άσφαλτο πάνω, στις διαφημίσεις, στα αυτοκίνητα και στις μπλούζες μας. Είναι όμως μέρος μιας τεράστιας χειρονομίας που ακόμα δεν έχουμε αναλάβει. Είτε γιατί μας λείπει η όρεξη είτε γιατί μας λείπει η απελπισία. Η Αθήνα είναι κοιμισμένη κι αργοκίνητη. Ταυτόχρονα, όμως οι δυνατότητες της είναι τρομακτικές.

Οι προβολές δεν είναι ένα “θαύμα” της τεχνολογίας, είναι ένα βασικό στοιχειώδες όργανο κατανόησης και οικείωσης του κόσμου. Δεν είναι οι “προβολές” αιτία μόνο απάτης και αποξένωσης από την “πραγματικότητα” του “Άλλου”. Τα πράγματα φαίνονται επειδή τους έχουμε ρίξει πάνω τους κάποια μνήμη κάποια οικεία και κατανοητά στοιχεία. Αυτό το πρώτο κομμάτι που προβάλουμε πάνω στην επιφάνεια των πράγμάτων είναι που στη συνέχεια επιτρέπει την αναγνώριση και την συζήτηση με τα πράγματα. Εξ’ου κι ο Πλάτωνας (και πριν από αυτόν ο Εμπεδοκλής και μετά απ’ αυτούς ο Ευκλείδης) έλεγε πως βλέπουμε διότι μέσα από το μάτι βγαίνει μια ακτίνα, ένα πρώτο θείο φως. Η αντανάκλαση αυτου του Θείου πυρός επιστρέφει στο μάτι κι επιτρέπει τον σχηματισμό εκεί της εικόνας.
Read the rest of this entry »

Κάποιος κάπου πάνω στην γη..
Οι λέξεις σα δέρμα του κόσμου. Οι λέξεις περίγραμμα των σκέψεων και δωμάτια και δρόμοι ολόκληροι γεμάτοι από τον εαυτό τους.

Θα μπορούσε να φανταστεί κανείς τρόπους να αλλάξει τον χώρο τον κοινό και να του δώσει νέες διαστάσεις ή
ακόμα καλύτερα να του αποδώσει τις διαστάσεις που ήδη έχει αλλά δεν φαίνονται πάντοτε.
Να φτιάξει μια κατασκευή που αναδεικνύει το φως την ζέστη ή τον άνεμο που κατέχει τον χώρο και μας αγκαλιάζει π.χ.
Ή πάλι να θυμίζει πως άνθρωποι ζούσαν εδώ και το απλό αγόγγυστο παράδειγμα τους μπορεί να μας βοηθήσει να μη πνιγόμαστε στην απελπισία. Χρόνος δεν υπάρχει για την ανάγκη, δε σταματά και δε ξεκινά.
Το έργο αυτό και γενικά η δουλειά της Janet Echelman ικανοποιεί τα δύο αυτά παραδείγματα. Το “γλυπτό” τρέμει στο πέρασμα του ανέμου και κάνει τον άνεμο ορατό ενώ με έναν τρόπο απλό αλλά και παράδοξο βγάζοντας τα δίκτυα στην στεριά εκτός του ότι θυμίζει τους ψαράδες του Ωκεανού (Πορτογαλλία γαρ) προκαλεί ένα παιχνίδι κλίμακας όπου ο περαστικός είναι το ψάρι (στην θάλλασσα της Ιστορίας;) ή απλώς το βλέμμα του ένα ψάρι που πιάνεται στα δίκτυα της τέχνης κι ανοίγει στο κενό, έξω από αυτό που ήταν προ ολίγου η σκέψη του, το ψευτοπαρόν του.
Ας ξοδέψουμε την ζωή μας για τέτοιες ανοησίες λοιπόν. Ας ξοδέψουμε λεφτά. Ας ξοδέψουμε, τώρα που δεν έχουμε.

το site της καλλιτέχνιδος

Οι Σουηδοί minilogue. Από το δίσκο animals.

Φανταστικά πλάσματα μέσα στον “πραγματικό” κόσμο. Στις γωνίες και στις άκρες του δρόμου, στο μέγεθος ενός φυστικιού ή στα ανοίγματα του αστικού χώρου μεγάλα σα κτήρια, και μεγαλύτερα, σα συνοικίες. Μα και βέβαια! Οι ιδέες δεν έχουν μέγεθος. Είναι ταυτόχρονα όλα τα δυνατά μεγέθη και χωράνε παντού και χωράνε τα πάντα.

Οι εικόνες και οι ιδέες είναι δύο όψεις του ιδίου νομίσματος.
Η χρήση της λέξης “νόμισμα” δεν είναι τυχαία.
Είμαστε φυλακισμένοι μέσα στις εικόνες(ιδέες) του κόσμου που έχουμε φτιάξει.
Νομίζουμε πως αυτός είναι ο κόσμος.
Όμως ο κόσμος αν υπάρχει δε χωρά στην αντίληψη μας.

Οι εικόνες από τα μικρά αυτά πλασματάκια παρουσιάζονται μέσα σε εικόνες του πραγματικού. Πρόκειται για ένα θέμα που συχνά το βλέπουμε, είναι ενδιαφέρον και εντυπωσιακό. Οι εικόνες όμως είναι εικόνες και στην πραγματικότητα η πραγματικότητα είναι εξ’ ίσου φανταστική και οι ιδέες είναι εξ’ ίσου πραγματικές.
Τώρα γιατί τα λέω όλα αυτά;

Αν τα πάντα είναι φανταστικά τότε τα τα πάντα αλλάζουν όταν σταματήσουν οι δικαιολογίες. Ο κόσμος κάποιες στιγμές είναι εύπλαστος όσο μια σκέψη, όσο ένας αριθμός. Ένα ποίημα, μια μολυβιά, μια φωτογραφία και μια σκέψη μπορούν να σκοτώσουν. Το κάνουν κάθε μέρα.

Η πραγματικότητα που ζούμε σα ξένη περιμένει να την φανταστούμε διαφορετικά. Δεν έχουμε καμμία δικαιολογία για την αδράνεια μας, για το ότι δε καθόμαστε, να φανταστούμε έστω, τον κόσμο λιγότερο άσχημο άχαρο και άδικο, περισσότερο φωτεινό γενναιόδωρο δίκαιο. Κάνουμε μόνο διαπιστώσεις. Κατηγορούμε και ορίζουμε.
Σταματάμε εκεί που πρέπει να ξεκινήσουμε.

Μεταξύ άλλων πρέπει να φανταστούμε καινούρια κτήρια καινούριες πλατείες και γωνίες στις διαδρομές που κάνουμε κάθε μέρα. Αυτό το βίντεο μου φαίνεται σαν ένα σχόλιο στην αρχιτεκτονική και την πολεοδομία. Έχουμε ανάγκη ένα τρόπο που να μην εξηγεί την δυσκολία μας μόνο επιρρίπτοντας ευθύνες στους άλλους, στο σύστημα ή ακόμα στην εποχή και την ιστορική συγκυρία. Έναν τρόπο που να οδηγεί στα ανοίγματα και στις ρωγμές αυτής της “πραγματικότητας”.

το site των minilogue
στη wikipedia

Δείτε τι έστησε φέτος στο Δημαρχείο της Χάγης εδώ

και στο Youtube:

Ίσως δεν είναι τόσο σαφές από την αρχή του Βίντεο.. Με προβολές πάνω στο κτήριο δημιουργείται η αίσθηση πως οι τοίχοι κινούνται και γεννιούνται τρύπες και όγκοι και άλλα..

Έχω ξαναγράψει για το μυστήριο της επιφάνειας, την απόλυτη έκταση της πάνω στον κόσμο, πως αγκαλιάζει χωρίς εξαίρεση τον κόσμο, τα φαινόμενα, τα σώματα, ακόμα, δε και τις έννοιες. Παίζοντας με τις επιφάνειες της επιφάνειας γεννιέται μια αίσθηση ελευθερίας, μια σχετικότητα που είναι πιο κοντά στην αλήθεια. Η επίγνωση της σχετικότητας της επιφάνειας επιτρέπει να φανταστούμε έναν κόσμο εκ νέου, πιο δυναμικά, να παίξουμε μαζί του. Όχι σαν κατασκευαστές οφθαλμαπάτης, αλλά σαν παίκτες των εννοιών, σαν συμμέτοχοι στα παιχνιδια που παίζει στους ανθρώπους το μυαλό..

Αν έχετε καλή σύνδεση τότε κοιτάξτε εδώ

Augmented Reality στην Wikipedia
Pablo Valbuena

Θα επανέλθουμε..

όλα γίνονται ένα και το μόνο που μένει είναι μια μάζα από γεωμετρικούς όγκους και η ανάγκη να τρέξεις. Κάτι τέτοιο διηγείται το “παρκούρ“. Εδώ όμως υπάρχει κάτι ακόμα, κάτι περισσότερο από ένα σχόλιο για την πόλη (και τον χώρο γενικά), για την ανάγκη να τρέξεις και να αφεθείς στα εμπόδια σαν να μην υπάρχουν. Είναι και το βλέμμα του άνδρα και της γυναίκας και η αδυναμία να προλάβεις να ζήσεις όσα έζησες και η αμφιβολία ότι υπήρξαν αφού δεν τα θυμάται κανείς και η πτώση που δίνει την ευκαιρία να δεις τον εαυτό σου ξανά.
Η μέθη της πορείας δεν είναι αποκλειστικότητα όσων τρέχουν στις ταράτσες.
Κι αν χαθεί ο κόσμος είναι που δεν υπήρξε ποτέ. Είμαι μπροστά στο είναι του κόσμου και το δικό μου και χάνω τις λέξεις μου και εκτός από την “αγρίαν χαράν” του Παπαδιαμάντη γεννιέται μια απόσταση ένας χώρος άλλος από τον ιστορικό και τον κοινωνικό, ένας χώρος που είμαι υπεύθυνος εγώ, χωρίς δικαιολογίες, μόνο πόθο, η ζωή να είναι ζωή.
Η μέθη της πορείας δεν είναι προνόμιο όσων τρέχουν στις ταράτσες. Έχω και γω σ’αυτή την πόλη την αίσθηση αυτή συχνά, σ’έναν πλανήτη πάνω που όλα μοιάζουν να τρέμουν και να χάνονται προχωρώ και βλέπω τα πάντα σαν ένα σημείο, μιαν απάντηση.


Το 1958 το “Hλεκτρονικό ποίημα” ακούγονταν κάπως παράξενα. Το εγχείρημα ήταν φιλόδοξο και αποτελεί ένα μοναδικό προηγούμενο για την ιστορία της τέχνης…
στοιχεία, στα αγγλικά, για το εγχείρημα εδώ
Και Varèse
Ξενάκης
Le Corbusier

Volume
Μια εγκατάσταση στο Victoria and Albert Museum τελος 2006-αρχές 2007. Έχει κι αυτό το ενδιαφέρον του…