You are currently browsing the tag archive for the ‘Αμερική’ tag.

*Η μετάφραση του ποιήματος είναι του ιστολόγου. Αυτή η ανάρτηση έγινε αρχικά τον Ιούλιο του 2011 χωρίς πολλά σχόλια με έμφαση στο ποίημα και το καθρέφτισμα του Ουίτμαν με έναν άλλο “δικό μας” εθνικό ποιητή τον Διονύσιο. Κάπου στο 2014 θέλησα να την ξαναγράψω και τελικά δεν τα κατάφερα με αποτέλεσμα να την αποσύρω. Σήμερα πρώτη μέρα του 2019, ξύπνησα κάπου γύρω στις 6:00 το πρωί με το πρώτο φως και θέλησα να την ξαναπιάσω. Η πρώτη εκδοχή, λιγότερο επεξηγηματική, ίσως ήταν καλύτερη… 

Supermarket in California

Σε σκέφτομαι απόψε Walt Whitman!

Σε σκέφτομαι γιατί περπατώ στα δρομάκια κάτω από τα δέντρα, με πονοκέφαλο, με μάτια ορθάνοιχτα, κοιτώντας την πανσέληνο.

Χωμένος στην πεινασμένη κούραση μου, μπήκα στο φωτισμένο με νέον σουπερμάρκετ φρούτων για να ψωνίσω εικόνες,

αναπολώντας τους μακροσκελείς καταλόγους των ποιημάτων σου!

Ροδάκινα! Και μισοσκόταδα! Ολόκληρες οικογένειες να ψωνίζουν μές στην νύχτα!

Ουρές γεμάτες συζύγους! Οι Γυναίκες στα αβοκάντο! Τα μωρά στις ντομάτες!

[και συ Γκαρθία Λόρκα τι γυρεύεις εκεί κάτω στα καρπούζια; ]

Σε είδα Walt Whitman, χωρίς παιδιά, μόνο, γεροκλέφτη να σκουντάς ανάμεσα στα κατεψυγμένα κρέατα, να κρυφοκοιτάς τα αγόρια του μανάβικου.

Σε άκουσα να τα ρωτάς ένα-ένα:

Ποιός σκότωσε τα χοιρινά παϊδάκια;

Μπανάνες… Πόσο;

Είσαι ο άγγελος μου;

Περιπλανιόμουν μέσα-έξω στις γυαλιστερές στοίβες από κονσέρβες ακολουθώντας σε, ακολουθούμενος μέσα στο μυαλό μου, από τον σεκιουριτά του καταστήματος.

Δρασκελίσαμε παρέα, κατηφορίζοντας τους διάπλατους διαδρόμους, με τα κεφάλια μας αγκινάρες μοναχικές, σε γεύσεις ευφάνταστες, αποκτώντας κάθε κατεψυγμένη νοστιμιά χωρίς να περάσουμε ποτέ από το ταμείο.

Που πηγαίνουμε Walt Whitman;
Οι πόρτες κλείνουν σε μια ώρα.

Ποιο δρόμο δείχνει απόψε η γενειάδα σου;
(Χαϊδεύω το βιβλίο σου, ονειρεύομαι την οδύσσεια μας στο σουπερμάρκετ κι αισθάνομαι παράλογος)

Θα περπατήσουμε έτσι όλη νύχτα;

Σε δρόμους μοναχικούς;

Τα δέντρα προσθέτουν στις σκιές σκιές, τα φώτα  στα σπίτια σβήνουν, θα μείνουμε μονάχοι!

Θα συνεχίσουμε να παραπλανιόμαστε αναζητώντας την χαμένη Αμερική της Αγάπης;

Προσπερνώντας μπλε αμάξια στις λεωφόρους, μέχρι να φτάσουμε σπίτι, στη σιωπηλή μας καλύβα;

Αχ, αγαπημένε πατέρα, γκριζότριχε, μοναχικέ γερο-δάσκαλε του κουράγιου, ποιάν Αμερική είχες στον νου όταν ο Χάροντας άφησε το κουπί

και κατέβηκες στην καπνισμένη ακτή

και έμεινες να βλέπεις την βάρκα

να απομακρύνεται

να χάνεται στα μαύρα νερά της Λήθης;

Allen Ginsberg 1956

Read the rest of this entry »

Από που για που; Ποιοί είναι όλοι αυτοί; Πόσο ακριβά πληρώνει κανείς την επιλογή του ή την αδυναμία του να γίνει όπως οι άλλοι; Φεύγουμε σε κάποιο περιθώριο των διαδρομών αυτού του κόσμου. Η φωνή μας σηκώνεται σε ένα δάσος μακρινό, σα δέντρο που ίσως κάποτε δώσει σκιά σε κάποιο περαστικό.
Ας το κάνουμε με κέφι όμως! Ας το κάνουμε χωρίς περιττό θρήνο όπως οι Subtle. Με λίγη τρέλα και παίζοντας με το παράλογο αναγνωρίζοντάς το, είναι και δικό μας συστατικό ευτυχώς. Σ’αυτό το τρελό και άδικο κόσμο που είμαστε αυτή τη στιγμή ας παίξουμε το παιχνίδι που μπορούμε.

Πηγαίνοντας στον κόσμο μέσα, το πρόσωπο γίνεται πρόσωπο μετά από πολλά χιλιόμετρα. Για να πει ένα “Ναι” πρέπει να πει πολλά “Όχι”.
Ο Καιρός μας είναι παράξενος. Με θόρυβο και λύσσα γιορτάζουμε τις μέρες μας, ηλεκτρισμένοι. Λυώνοντας ότι μπορεί να λυώσει. Στη σύγχιση μας φαίνεται να λέμε πως αν μείνει κάτι θα είναι είτε η ίδια η αλήθεια είτε η απελπισία μας γυμνή. Κι αυτό μοιάζει ειλικρινές.

Οι άνθρωποι τρώνε ο ένας τον άλλο. Η Νύχτα μοιάζει να μην ξεκίνησε ποτέ. Γεννήθηκες μέσα της και τρέχεις. Το πρωί δεν είναι πρωί και η Νύχτα δεν είναι υπό συζήτηση, η Νύχτα είναι η μόνη αλήθεια και οι καλές προθέσεις δε μπορούν να ειπωθούν δημοσίως. Το “καλό” είναι πλέον τόσο ύποπτο όση και η υποκρισία και η οκνηρία που συστηματικά κρύβονται πίσω του. Κι αν δε θέλεις κι αν δε μπορείς, η μόνη λύση είναι να τρέξεις. Όσο πιο γρήγορα μπορείς.

Κάποτε διαλέγουμε την Νύχτα, την θλίψη και τις ιστορίες που μιλούν σκοτεινές λέξεις. Πληρώνουμε να δούμε ταινίες που θα μας γεμίσουν τρόμο κι όνειρα αγωνίας. Παίζουμε ποιός θα τρομάξει τον άλλο στις άκρες των γκρεμών και στα μπαλκόνια. Ο φόβος μοιάζει σαν εγγύηση πως ζούμε.

Κάπου όμως όλοι οι φόβοι αθροίζονται, γίνονται ένα και χάνονται στο βάθος. Δεν μιλάμε πλέον για το φόβο κάποιου συγκεκριμένου πράγματος, των σκύλων, της αρρώστιας, της ηλεκτροπληξίας, της μοναξιάς κ.τ.λ. Κάπου οι φόβοι μαζεύουν τόσο πολύ που τα διάφορα “γιατί” σβήνουν και μένει μόνο ο φόβος, μόνος, διπλά ανεξήγητος και διπλά απελπιστικός, άπιαστος, πανταχού παρόν.
Και τότε..

Οι Subtle είναι ένα τρελούτσικο τσούρμο, μετα-hip-hop, avant-hop με ατμοσφαιρική μουσική και στίχους αμερικάνικου σουρεαλισμού με πολιτικές ροκ αποχρώσεις και αγάπη για το παράδοξο και το παιχνίδι. Έχουν κάνει μια σειρά από καταπληκτικά μουσικά βίντεο σε συνεργασία τους SSSR, μια κολλεκτίβα (νορβηγο-ιαπωνική(!!!) όπως λένε) η οποία κάνει θαύματα.

Η σελίδα των SSSR στο Myspace εδώ

Η σελίδα των Subtle στο Myspace εδώ.

η ακόλουθη σημείωση αφορά τον τίτλο του τραγουδιού και είναι στο youtube account της εταιρίας που τους “παράγει”..

PS. It is widely believed that the title of this vide ‘F.K.O.’ stands for ‘F**k Kelly Osborne’.

Οι στίχοι ακολουθούν:
Read the rest of this entry »

What Barry Says με την φωνή του Barry McNamara. Ένα βίντεο που αποτελεί πλέον αναφορά στον πόλεμο μέσω εικόνων-πληροφορίας. Μια χειροβομβίδα από πίξελς και λέξεις, από μια μικρή ομάδα-εταιρία, την σκηνοθεσία υπογράφει ο Simon Robson. Η διαρκής κίνηση στον τρισδιάστατο χώρο τελικά τον εξαφανίζει δίνοντας εξαιρετική ένταση στις εικόνες. Το μόνο που υπάρχει είναι η πληροφορία, εικόνες πολεμικού υλικού νούμερα και λέξεις, εικόνες-σημεία και μια φωνή που βομβαρδίζει σταθερά. Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό.

Το βίντεο είχε μεγάλη επιρροή, πολλά βίντεο με “πολεμικό” χαρακτήρα έχουν γίνει έκτοτε. Θα ανεβούν κάποια ακόμα αργότερα. Μπορεί οι εικόνες να μην έχουν το άμεσο (βλέπε μετρήσιμο) αποτέλεσμα μιας μπουνιάς ή μιας σπρωξιάς ή μιας βόμβας ακόμα, εντούτοις το βάθος και ορίζοντας στον οποίο επιδρούν είναι όχι μόνον ουσιαστικός αλλά πλέον απαραίτητος.
Το βίντεο αυτό καθ’αυτό έχει παλιώσει λίγο, για πολλούς τότε φαινόταν συνομωσιολογικό (σήμερα όμως;), για άλλους δε δίνει καινούριες πληροφορίες το θέμα είναι γνωστό καταγεγραμμένο ήδη από τον Πρώτο Μεγάλο Πόλεμο.. Τέλος πάντων πρόκειται για ένα εξαιρετικό Βίντεο, γεμάτο ιδέες που κάνουν την δραματική αίσθηση να βοηθά τους θεατές να σκεφτούν εκ νέου, να εξετάσουν και να συνδέσουν όσα σαν υπνωτισμένοι έχουν αποδεχτεί.

Ο λόγος που ανέβηκε δεν είναι το θέμα του μόνο αλλά η δύναμη του και όσα θα μπορούσε να εμπνεύσει νέου τύπου αντιδράσεις σε μια κοινωνία αποκλεισμένη επικοινωνιακά από τα Κατεστημένα ΜΜΕ.

Read the rest of this entry »

Ο Δημιουργός του πρώτου Mickey Mouse.. Γνωστός στους φίλους του για το παλαβό του χιούμορ..
Ένα π-ο-λ-ύ παράξενο-ανησυχητικό καρτούν.
Ένας κόσμος πολύ εύθραυστος και βία παράλογη. Σαν το κακό να υπάρχει από μόνο του από μιαν άλλη ρίζα μακρινή..  χωρίς κανένα καταμερισμό της ευθύνης στην κοινωνία. Μπορεί κανείς αν θέλει να σκεφτεί πολλά για τον Πολιτισμό της Αμερικής για τις εκτελέσεις των κακών, για τις διάφορες θεωρίες όπου γονίδια εξηγούν την ομοφυλοφιλία και την οικιακή βία και οτιδήποτε δεν χωρά στην παιδαριώδη ηθική της “κοινωνίας” κι ακόμα περισσότερα λιγότερο “κοινωνικά” σαν να έχουμε να κάνουμε με έναν εφιάλτη ή με μιαν εγκατάλειψη της εξήγησης, μια γραφή ονειρική. Σε κάθε περίπτωση το “κείμενο” αυτής της ταινίας είναι πυκνό και γοητευτικό, διανύει μεγάλες αποστάσεις και φτάνει σε σημεία που όλοι “γνωρίζουμε”.

Ub Iwerks στην Wikipedia. Ένα μάλλον χαμένο κομμάτι της ιστορίας των κινουμένων σχεδίων.  Ένας κρίκος..