Cleopatra. Ένα έργο του χορογράφου WAGNER SHWARTZ. από την Βραζιλία. Ένα πρόσωπο ερμηνεύει ένα τραγούδι. Πολύ γνωστό. Στην πιο γνωστή του ερμηνεία. Το ερμηνεύει με τα μάτια. Ενώ κουνά τα χείλη εν-νοεί τι “λέει”. Μας κρατά μαζί του. Με τα μάτια. Και συκώνεται όρθιο πάλι το “έργο”, το τραγούδι. Την πρώτη φορά που είδα ποτέ το πρόσωπο σου (The first time ever I saw your face). Ένα κάτι, που κάτι το διαπερνά και μιλά. Για την πρώτη φορά. Για το βλέμμα, για την γη και τον ουρανό. Για τους ανθρώπους που έζησαν και κανείς δεν τους θυμάται. Για την υπέρτατη δυναμη που αισθάνεται ο ελάχιστος άνθρωπος όταν τον φωτίζει ο έρωτας. Κι αυτό το πρόσωπο έχει στραβά δόντια κι έτσι γίνεται δικό μας και δεχόμαστε να μας μιλά για την ευτυχία των ανθρώπων που συναντήθηκαν. Ακόμα κι αν οι άνθρωποι δεν συναντιόνται ποτέ, εκτός αν συναντιόνται συνέχεια. Κι έτσι χάνονται μόλις βρεθούν για να μπορούν αδιάλειπτα να συναντιούνται οι άνθρωποι. Και να βλέπουν τότε πως ο άλλος είναι μακριά. Πόσο μακρινός είναι ο άλλος! Τα μάτια μας το λένε γεμάτα δίψα. Ας μιλήσουμε για τον έρωτα. Ότι πιο κουρασμένο. Το θέμα το πιο άδικοξοδεμένο. Ένα ακόμα τραγούδι ερωτικό. Αισθηματικό αλλά μ’επίγνωση του φωτός που δίνει το σκοτάδι. Είδα το πρόσωπο σου. Είδα. Πρόσωπο. Πρώτη φορά. Ακατανόητα πράγματα.

Τι είναι ένα πρόσωπο; τι το καθιστά σημαντικό; Γιατί διαρκώς επανερχόμαστε και δεν το χορταίνουμε; ίσως το γεγονός ότι δεν είναι κάτι, αλλά κάτι που διαρκώς αλλάζει. αυτό το πρόσωπο, σε αυτό το βίντεο, δεν υπάρχει πια, ενώ ο άνθρωπος αυτός κατά πάσα πιθανότητα ακόμα κάπου κάθεται και μιλά με φίλους του ή διαβάζει η κοιτά την οθόνη του κινητού του τηλεφωνου. ένα πρόσωπο είναι κάτι πέρα από αυτό που εκπροσωπεί και κάπου ένα αγόρι με γαλάζια μάτια ανακοινώνει πως θέλει να παντρευτεί ένα κορίτσι, που τελικά είναι η ανύπαρκτη επίπεδη χρωματιστή ηρωίδα ενός κινούμενου σχεδίου, κι ένα κορίτσι κάποτε αγάπησε τον “ΚΙΤ“, το θρυλικό αυτοκίνητο, του “Ιππότη της Ασφάλτου”. τι ερωτευόμαστε; τι αποκαλύπτει ένα πρόσωπο; μια παρουσία; έναν άνθρωπο; και τι είναι ένας άνθρωπος; κάτι που φεύγει και είναι εδώ, κάτι που μένει, κάτι περαστικό και θολό, κάτι που θα χαθεί. κάτι που είναι κι όταν δεν κάνει τίποτα, κάτι ανεξάντλητο και εντοπισμένο, κατι που ξεχειλίζει μέσα σου, κάτι που αναγνωρίζεις, κάτι που δεν είναι ποτέ τετελεσμένο, κάτι κρυφό που πιστεύεις πως είναι εκεί, μέσα και πίσω από το πρόσωπο, και το έχεις αρπάξει και σ’ έχει αρπάξει με την ομορφιά και την ορμή και την ησυχία και το εύρος του, στο νου. κάτι που πιστεύουμε. κι έτσι το ονομάζουμε πραγματικό. και ξανά η λάμψη του χάνεται και την ψάχνουμε αλλού, αλλά το πρόσωπο συκώνεται και γίνεται μεγάλο σαν εποχή σαν βουνο που χάθηκε σαν αστερισμός που έσβησαν τα σύννεφα, αόρατα απόψε. Πίστεψα στον έρωτα που ο έρωτας προσπαθεί να αποκαλύψει ξανά και ξανά, σαν άνθρωπος, σαν φύλλο που παίρνει ο άνεμος, σαν θυμωμένος σκύλος, σαν ψάρι που πεθαίνει και χοροπηδά στα βράχια. δε μπορείς να είσαι ερωτευμένος χωρίς μοναξιά. το σώμα και η παρουσία του παραμένει απρόσιτη. αυτό διαβλέπει ο έρωτας. γι’ αυτό αγκαλιαζόμαστε συνέχεια. αυτό είναι το πρόσωπο, σε στάσεις του μετρό, ανάμεσα στα σεντόνια, στις οθόνες αυτού του κόσμου και στα τραγούδια του. φωνές που ακούμε. αυτό είναι το πρόσωπο, αυτό είναι το οικείο σημείο του κόσμου, αυτό είναι το σπίτι και η θαλπωρή, η ελπίδα να υπάρξεις, κι ο τρόμος πως θα χάσεις, το πρόσωπο, πράγμα σπουδαίο νομίζω. κοιτάξαμε τον κόσμο και χαθήκαμε μέσα του ξανά και ξανά. ο τρόμος και η προσμονή, η χαρά και η φρίκη, η ανία και η υλικότητα του χρόνου όταν δε συμβαίνει κάτι και αναδύεται σε ραντεβού σε στάσεις λεοφωρείου σκοπιές σε περιόδους πολιτικής αβεβαιότητας σε καιρούς που κάτι κρίνεται κι ανοίγει. κοιτάξαμε τον κόσμο και θέλαμε να δούμε το φως του. αλλά η πίστη μας σ’ αυτό, από πριν, μοιάζει με ψέμμα, ποιο το θεμέλιο ατής της απόφασης; μια φωνή λέει πως δεν πρέπει να πιστεύεις σε αυτό το φως. παραχαράσσεις το βλέμμα σου, είσαι τυφλός, αλλά δεν υπάρχει βλέμμα χωρίς πίστη, δεν υπάρχει βλέμμα που δεν είναι τυφλό, ούτε λέξεις χωρίς το παρελθόν που σου τις έδωσε, δεν υπάρχει θέα του κόσμου χωρίς προβολές και επιθυμίες και ελπίδες και φόβους. δε μπορώ να πω τι είναι αυτό που πιστεύει μέσα μου. αν μιλά για κάτι που ξέρει ή για κάτι που ελπίζει ή για κάτι που το διευκολύνει ή για κάτι που του έβαλαν μπροστά του σε μιαν αρχαία στιγμή που ξέχασε. ξέρω όμως πως προχωρά μέσα στους δρόμους κάθε μέρα και ανοίγει τα μάτια του το πρωί. ξέρω πως χτυπά η καρδιά του και δεν ξέρω γιατί. ξέρω πως δε μπορώ να αρνηθώ αυτήν την φωνή που διαρκώς αρπάζει τις φωτιές του κόσμου και τις κάνει δικές της. και κοιτά τους τοίχους με μάτια ορθάνοικτα περιμένοντας κάτι που δεν χρειάζεται να έρθει για να το πιστέψει. αν μπορούμε να βαδίσουμε μέσα στο δωμάτιο είναι γιατί πιστεύουμε. και είναι αυτή μια ζωτική διάσταση του ανθρώπινου που αν χαθεί πεθαίνουμε. αμέσως. σαν να μη χτυπά η καρδιά σα να μην ανασαίνει ο πνεύμωνας, κι όπως δεν τα βλέπουμε αυτά, και δεν τα ακούμε που χτυπιούνται και μεταβολίζουν τα υλικά του κόσμου και τα κάνουν ζωή δική μας, έτσι δεν βλέπουμε πόσο πιστεύουμε σε όσα προδίδουμε όλες τις μέρες της ζωής μας. κι όσο κι αν μοιάζει δίκαιο δε μπορούμε να μη πιστεύουμε στα φώτα του έρωτα και στην οικειότητα των προσώπων, και στην μάχη της Ιστορίας. αυτό πάλι είναι μια επιλογή και δεν μπορούμε να διαλέξουμε μονο τον φόβο. μόνο τον θάνατο. μόνο την απουσία. κι αυτό μια απόφαση είναι από μια περιοχή πληρότητας και βεβαιότητας, ένα σημείο ασφάλειας, οικείο και συμπαγές. μέσα στον κόσμο τα σημεία της οικειότητας είναι τα πρόσωπα, τα σημεία που μπορούμε να απευθυνθούμε, να διαπραγματευτούμε, όσα μπορούμε να αλλάξουμε, οι πέτρες και τα χώματα δεν αλλάζουν βλέμμα όταν σε κοιτούν, αλλάζουν με τον έρχομο του ήλιου και με την βροχή με το πέρασμα των εποχών αλλά δεν, δεν, δεν έχουμε αυτόν τον χρόνο για μέτρο της καρδιάς, η καρδιά μας δεν τον ακούει, θέλουμε ένα πρόσωπο, για μας, ένα πρόσωπο, ένα τίποτα που συκώνει το βλέμμα του στα σύννεφα και κοιτάζει τους ανθρώπους όλους ίδιους όλους μοναδικούς, εκεί βρίσκεται το θαύμα και ο τρόμος, εκεί διαρκεί η στιγμή, εκεί ο χρόνος έχει πραγματοποιηθεί ολάκερος. άνοιξε το παράθυρο ο ήλιος έξω γιορτάζει ενώ πεθαίνουμε ήσυχα μέσα στο ανέλπιστο της ζωής.

Advertisements