Ρωτώντας τι είναι ένα συντριβάνι.

Γκρεμίζοντας τον κόσμο με φώς και με ήχους.

Ψελίζοντας την ελπίδα με πρώτη ύλη την αγωνία.

Βίντεο από ένα live στο τέλος ενός εργαστηρίου ψηφιακών εφαρμογών, το καλοκαίρι του 2008, με έμφαση στο Mapping. Η γωνιά κάποιου άγνωστου κήπου λειτουργεί ως τεράστια μεταφορά. Για την αφθονία. Γι’αυτό που ξεπηδά από άγνωστο τόπο. Γι’ αυτό που συνέβαινε πριν έρθουμε. Γι’ αυτό που κατάγεται περισσότερο από το τίποτα παρά από το κάτι.

[Φευγαλέο και ευθαρσώς “ποιητικό” αυτό το κομμάτι έχει γίνει με την τεχνική του mapping. Mapping λένε όσοι έρχονται από την Urban σκηνή κάποιες εφαρμογές που θυμίζουν άλλες ανάλογες της augmented reality(έχουμε ξαναμιλήσει γι’ αυτά. π.χ. ΕΔΩ). Πρόκειται πάλι για προβολές που γίνονται σε τρισδιάστατους “πραγματικούς” χωρους και τους ντύνουν.

Ο όρος “augmented reality” είναι ακαδημαϊκής προέλευσης και για πολλούς φαντάζει φαντασμένος και περιοριστικός. Για το mapping η σύγχιση του πραγματικού με το υπολογιστικό-εικονικό(virtual) δεν είναι κεντρικό θέμα. Το θέμα δεν είναι το πραγματικό αλλά το παιχνίδι, οι αισθήσεις και μια ζωτικότητα χωρίς περιορισμούς θεωρητικούς. Ο όρος mapping έχει να κάνει με τις τεχνικές που χρησιμοποιούμε με τα προγράμματα τρισδιάστατου σχεδιασμού για να ντύσουμε με υφές τους όγκους που δημιουργούμε στην οθόνη του υπολογιστή, αφορά στον χρωματισμό-επένδυση των τρισδιάστατων μοντέλων. Το mapping είναι ένα ανάλογο σε πραγματικούς χώρους του Texture mapping που χρησιμοποιείται στα σχεδιαστικά περιβάλλοντα των υπολογιστών, για π.χ. βιντεοπαιχνίδια ή αρχιτεκτονικά σχέδια. ]

Το σκοτάδι της αρχής της performance είναι σαν μια προσπάθεια να ξεκινήσουμε από την αρχή, από το τίποτα, από κάπου, από τον ύπνο. Να ξεκινήσουμε. Το σκοτάδι φαντάζει σαν η πλέον τίμια αρχή. Ο ήχος μοιάζει συχνά σαν ανάσα. Είμαστε όλοι οι θεατές μέσα στο σώμα του χρόνου. Είμαστε το σώμα του χώρου, εμείς, και ανοίγουμε τα μάτια μας.

Το συντριβάνι. Ας φανερωθεί, αυτό το σχεδόν-κάτι που ποτίζει, που ζωντανεύει, που σπρώχνει τα πράγματα και ξεχειλίζει, που δεν εντοπίζεται κάπου, που είναι η ίδια η δυνατότητα του πραγματικού να αλλάζει και να φωτίζεται ξαφνικά. Αυτή η δυνατότητα η αμφίβολη. Ειδικά μέρες που συντρίβονται οι μύθοι της προόδου και της ευημερίας. Ειδικά στον κόσμο που θέλοντας να μη πει ψέμματα είναι πλέον δύσπιστος κι αμήχανος έναντι του είναι. Στον κόσμο που θεωρεί πιο εύκολη την αυτοκατάργηση από τον ενθουσιασμό. Δε ταυτίζομαι προσωπικά, αλλά βρίσκω ένα κομμάτι αυτής της τάσης ειλικρινές και συμπορεύομαι κρατώντας συνήθως την όποια απόκλιση μου για μένα.

Μέσα στην ατμόσφαιρα ξαφνικά ένα τετράγωνο του πραγματικού επιπλέει κι αποκαλύπτει. Αυτό το τετράγωνο είναι το βλέμμα. Το βλέμμα που παραμένει ένα αίνιγμα, η πηγή του.
Τι κοιτάς; Ρωτάμε ο ένας τον άλλο…
Το τετράγωνο αυτό είναι σημάδι της επιθυμίας που δηλώνει το βλέμμα. Της επιθυμίας για συνάντηση, ζωή, θάνατο, αλήθεια
και άλλες άγνωστες λέξεις.

Κάποια στιγμή το βλέμμα μας παίρνει το σχήμα του συντριβανιού. Το βλέμμα γίνεται σύντριβάνι ή όλα όσα φαίνονται πηγάζουν. Περιμένουμε από το συντριβάνι να μιλήσει. Τα φυλλώματα πίσω αρχίζουν να γίνονται ένας χάρτης, μια αποτύπωση του κόσμου. Περιμένουμε από το συντριβάνι να μιλήσει.
Σ’ όλη την επιφάνεια των πραγμάτων, σε κάθε σπιθαμή του κόσμου, εκκρεμεί η φανέρωση αυτής της δυνατότητας.
Όλα ξεχειλίζουν.
Ένα χέρι,
ένα ποτήρι νερό,
μια τυχαία πέτρα,
οι λέξεις ενός βιβλίου
και το τοπίο όλο ξαφνικά.
 

Εδώ το site του καλλιτέχνη Aaron Inker (allias Nicholas Ferrara)

Advertisements