Σήμερα το φως έπνιξε την Πόλη. Στο μικρό μου μπαλκόνι το φως τυφλώνει. Ο άνεμος θυμίζει άλλα τοπία που μοιάζουν μακρινά. Είχα αποφασίσει να ανεβάσω εικόνες που μιλούν για την νύχτα και τώρα ταλαντεύομαι. Θέλω να γράψω για την πορεία στο σκοτάδι για την μυστήρια δύναμη που μας κρατά όρθιους όταν όλα μοιάζουν αντίξοα αντίθετα ανεξήγητα ανυπόστατα. Η δύναμη μας ριζώνει στο Παρελθόν και στο Μέλλον. Στο ένα η μνήμη και η εμπειρία στο άλλο η ελπίδα και εν τέλει η πίστη. Η πίστη πως θα ξυπνήσουμε ξανά αύριο πως ο κόσμος θα είναι ακόμα εκεί πως έχει νόημα να παλεύεις γι’ ακόμα μια μέρα.
Ακόμα έχω την θολούρα του Ήλιου στα μάτια. Δε μπορώ να την κρατήσω αλλά δε πειράζει.
Μας περιμένουν ακόμα σε κάθε γωνία σε κάθε ξύπνημα το φως, ο άνεμος, η αίσθηση πως όλα είναι πηγαία, χωρίς προσπάθεια..

Το κομμάτι είναι της Colleen (Cécile Schott)
Το site της καλλιτέχνιδος εδώ
για την Colleen στη wikipedia εδώ

Advertisements