Είδα αυτό το βίντεο και μ’ άρεσε. Αγάπησα ένα κορίτσι. Όπως άνοιξα το πρωί τα μάτια. Όπως έκλεισα εχτές το φως και το δωμάτιο έγινε σκοτάδι. Όπως έκλεισα το τηλέφωνο κι έμεινα σιωπηλός. Όπως πέρασα τον δρόμο απέναντι. Όπως αποφάσισα ν’ αλλάξω την ζωή μου.


Η κιθαριστική φλυαρία δε μου λέει και πολλά, γενικώς, όμως αυτές οι εικόνες και το δικαίωμα στο στοιχειώδες είναι αυτό που πολλοί από μας χρειαζόμαστε. Αυτές τις μέρες. Κάτι σαν βιταμίνες μιας ζωής-εποχής που πρέπει να ξαναεφεύρει τον εαυτό της. Κάνοντας, λερώνοντας, παίζοντας.

Δεν έχω απάντηση αλλά υπάρχει αυτή η αίσθηση μιας διαθέσιμης αιωνιότητας για πειράματα, σοφιστείες, ανοησίες και επιπολαιότητες που πολύ την ζηλεύω και νομίζω απαραίτητη. Από την άλλη αυτή η επιπολαιότητα έχει αρχίσει να καταστρέφει τον πλανήτη ολόκληρο στον οποίο φερόμαστε σαν να έχει απεριόριστα αποθέματα. Και μεις οι ίδιοι ζούμε σαν να είμαστε αιώνιοι και δεν αναλαμβάνουμε ευθύνες. Τραυματίζουμε περισσότερα απ’ αυτά που μπορούμε να θεραπεύσουμε..

Δεν έχω απάντηση κι αυτή την στιγμή δε με νοιάζει. Παίζουμε με τα κομμάτια του κόσμου, τα φοράμε, τα μετακινούμε, καθόμαστε πάνω τους. Σ’αυτά ακουμπάμε όλη μας την ανοησία κι όλη μας την ελπίδα.
Ο κόσμος γίνεται κομμάτια για να τον καταλάβουμε.
Ο κόσμος γίνεται κομμάτια γιατί δεν τον καταλαβαίνουμε.
Τα κομμάτια αυτά, δεν είναι σαφές ποιά είναι η ζωή τους, ποιό το νόημα τους,
αν έχουν ή αν τους το δίνει μόνο το βλέμμα.
Αν ίσχυε ότι το δίνει το βλέμμα, αποκλειστικά, τότε το βλέμμα δεν θα είχε πια κανένα νόημα..

Δεν έχω απάντηση. Όσο ξένο μοιάζει ξαφνικά ένα ποτήρι ή ένας φίλος, μια ερωμένη κι ένας εραστής τόσο ξένο μπορεί να μοιάζει το ίδιο μας το σώμα.

Δεν έχω απάντηση αλλά θα βγω στο δρόμο και θα κάνω ότι μπορώ με τα κομμάτια του LEGO, με τα μικρά κομμάτια που φτιάχνουν τα μεγαλύτερα, με τις λέξεις, με τα πίξελ, με την σκόνη.
Κομμάτια του κόσμου είμαστε και μεις και είμαστε κομμάτια και υπάρχουν πολλοί τρόποι να μείνουμε βουβοί κι όπως και το αντίθετο, υπάρχουν πολλοί τρόποι να τρέξουμε μέσα στους χώρους που φτιάχνουν τα κτήρια, τα βουνά και όλα τα άλλα πράγματα.
Έχει ξαναγραφτεί εδώ πως από τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά των κινούμενων εικόνων είναι πως πράγματα νεκρά γίνονται ζωντανά ή μάλλον μιλάνε για την ζωή και είναι σημαντικό να διατηρείται αυτή η μνήμη του νεκρού, του ξερού πριν από λίγο σχεδίου στο χαρτί, της πλαστελίνης, των LEGO ή ακόμα καλύτερα των πίξελ σε μια οθόνη κλπ
Μπορεί κάτι χωρίς πνοή να δώσει πνοή; Μπορεί σ’ενα ποτήρι να χωρέσει η θάλασσα; Μπορεί να χωρέσει στο νου η πολυπλοκότητα του;

Ακολουθούν οι στοίχοι του τραγουδιού..

Fell in love with a girl
fell in love once and almost completely
she’s in love with the world
but sometimes these feelings
can be so misleading
she turns and says “are you alright?”
I said “I must be fine cause my heart’s still beating”
She says “come and kiss me by the riverside, bobby says it’s fine he don’t consider it cheating”

Red hair with a curl
mellow roll for the flavor
and the eyes for peeping
can’t keep away from the girl
these two sides of my brain
need to have a meeting
can’t think of anything to do
my left brain knows that
all love is fleeting
she’s just looking for something new
and I said it once before
but it bears repeating

Advertisements