Δείτε το κενό λευκό χαρτί που κυκλώνει τους μικρούς αυτούς γίγαντες. Ο Κόσμος ξεκινά γύρω τους κι ανοίγει κι απλώνεται στο άγνωστο, άγραφο χαρτί που περιμένει να γράψουμε. Για τα παιδιά όπως φαίνεται ο κόσμος και η Ιστορία του, δεν έχουν συντελεστεί ακόμα. Η βλακεία τους δεν έχει όρια :-).  Η κουταμάρα τους είναι ότι την κάνει καθείς.
Μοιάζει με χαρά κι ελευθερία, με γιορτή.
Μοιάζει, επίσης, με άγνοια-αδιαφορία όσων συμβαίνουν την ίδια στιγμή στον κόσμο, αδιαφορία διπλά σκληρή, επικύνδινη και τραγική.

Κατά μίαν έννοια όμως όλη η γη, όλα όσα κυνηγούν οι πονηροί και οι αθώοι, οι δίκαιοι και οι άρπαγες, όλα αποκτούν νόημα επειδή υπάρχει αυτή η περιοχή της ανθρώπινης εμπειρίας ή ξεκομμένη απ’ όλα, η οποία εντέλει ενώνει τα πράγματα. Αυτή η στιγμή η τόσο απλή όσο η γεύση του ψωμιού και η μυρωδιά ενός ρούχου.

Αυτές τις μέρες ακούμε πολύ συχνά να μιλάνε για τα “παιδιά” και για τους “νέους” με τρόπο που ενοχλεί. Δεν πρέπει να υπερβάλλουμε την διαφορά μας από τα παιδιά, όλοι έχουμε μερίδιο στην Σοφία και την Βλακεία, στην σκληρότητα και την καλοσύνη. Γενικά φαίνεται πως συμπληρώνουμε και χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλο.

Η Zoya Kireeva κοίταξε πολύ, κάποια πράγματα που λέει είναι στα όρια των λέξεων, είναι καθαρή αίσθηση του χρόνου και της στιγμής.
Η πυκνότητα της εικόνας είναι τέτοια ώστε κάποτε το τι συμβαίνει δεν έχει πολύ σημασία, το σημαντικό είναι περισσότερο αυτή η ατμόσφαιρα, αυτό το παρόν που δε συκώνει αντίρηση, η αμεσότητα που ξεχειλίζει. Ένα παιδί κοιτά τον κόσμο.

Αυτή η αίσθηση γεμίζει με νοσταλγία κάποιους και με πείσμα κάποιους άλλους, όσους σκέφτονται πως αυτό το βλέμμα δεν έχει χαθεί για πάντα.

Υπάρχει σ’ αυτή την μικρή “ιστορία” μια αίσθηση σώματος μακρινή, πρώτη, ξεχασμένη, σιωπηλή. Υπάρχει αγωνία και οργή, υπάρχει ανάγκη της παρουσίας του άλλου, της αναγνώρισης. Η αδικία πάντα ακατανόητη και γι’ αυτό διπλά οδηνηρή. Οι οικείοι χώροι είναι απέραντοι. Η τόλμη και το παιχνίδι έχουν στενή σχέση, θρέφονται αμοιβαία. Αυτό όμως που θυμήθηκα, περισσότερο απ’ όλα είναι η εξοικείωση με την άγνοια, προπαντώς αυτή.
Η Εξοικίωση με το γεγονός ότι “δεν ξέρω τι γίνεται”, τι σκέφτονται οι μεγάλοι και οι άλλοι, τι υπάρχει πέρα από τους τοίχους, πέρα από το σήμερα. Κι αυτή η εξοικείωση είναι καρπός μιας πίστης, είναι σημάδι της εμπιστοσύνης. Περπατάω και δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία τι θα γίνει, στον κόσμο αυτό τον μεγάλο θα βρεθεί μια λύση.

Σε περιόδους κρίσης, όμως, τα παιδιά γίνονται πρόωρα σοφά και μιλούν και πράττουν αταίριαστα
και οι “μεγάλοι”, με τη σειρά τους, τα βάζουν όλα κάτω να τα δουν από την αρχή.
Και θέλει προσοχή να μη χάσουμε εκείνη την πρώτη αίσθηση, την άχρονη που είναι εξόχως
πραγματική, που τα παιδιά κι ο έρωτας υπερασπίζονται ερήμην, χωρίς προσπάθεια.
Θέλει προσοχή, εκείνη την στιγμή, που μέσα στην συγκυρία σφίγγουμε
τα δόντια και βιαζόμαστε και ξεχνάμε, και ξεχνάμε πως δεν ξέρουμε.
Θέλει πίστη για να μπορέσεις να αντέξεις την αβέβαιη πραγματικότητα
που μένει ξεκοιλιασμένη και παρόλο τον πόνο της δε δέχεται
εύκολα τις υπεραπλουστεύσεις σου. Εκεί θέλει αποφασιστικότητα,
πίστη πως η ελπίδα δεν είναι ψέμα
και επίγνωση πως οι υπολογισμοί μας δεν αντέχουν στο χρόνο αν δεν υπάρχει
όρεξη παιδική να φανταστείς τον κόσμο.

Advertisements