“Σκύλος στον ωκεανό ” τίτλος αυτής της δοκιμής του Richard Forbes-Hamilton ενός εξαιρετικού νομίζω καλλιτέχνη που μάλλον θα ξαναδούμε στην συνέχεια..

Ένας σκύλος στον Ωκεανό. Κι αν κολυμπά μοιάζει να μένει ακίνητος, ένα κεφάλι ακίνητο σε μια θάλασσα χωρίς ακτή, κάτω από έναν ουρανό και μια θάλασσα πυκνόρευστη κι αδιαπέραστη. Καθώς το βλέμμα βυθίζεται βλέπουμε πως κάτω από την επιφάνεια ένα αόρατο σώμα παλεύει να μείνει στην επιφάνεια ή να προχωρήσει ή ποιός, ξέρει, άραγε, τι..
Υπάρχει ένα μείγμα αγωνίας και ηρεμίας, ματαιότητας και απόλυτης φυσικότητας καθώς τα χρώματα φεύγουν πάνω στις επιφάνειες, όπως φεύγουν οι μέρες και τα χρόνια, όπως φεύγουν και σπαταλιόνται οι ανθρώπινες ζωές και καθώς το ακέφαλο σώμα παλεύει να προχωρήσει, ξεκομμένο ή κρυφό, λευκό σα φάντασμα, στο βυθό. Το κεφάλι παραμένει εκεί όρθιο να οδηγεί κάτι που δε μπορεί να δει, κάτι άγνωστο και κρυφό. Εδώ το σώμα βρίσκεται στο εσωτερικό, είναι μια περιοχή που κανείς δε θα δει αν δε βυθιστεί, αν δε χάσει την ανάσα του..

Δε πρέπει να γελιόμαστε. Κανείς δεν ξέρει τι έχει συμβεί ακριβώς αυτές τις μέρες.. Το μόνο σίγουρο είναι πως κάτι άλλαξε οριστικά, μια γενιά αυτοπροσδιορίστηκε και ξεκίνησε να εκδηλώνεται μια σειρά γεγονότων με άγνωστο τέλος και διάρκεια.

Τώρα θα αρχίσουν κάποιοι να ξεθάβουν ιδεολογίες γεμάτες στεγανά. Ακούμε, ήδη, ερμηνείες που μιλούν μόνο για δομές και “καπιταλισμό”. Έχουν όμως τεράστια σημασία, παράλληλα, οι αλλαγές που δεν αλλάζουν τίποτα..
Αόρατες αλλαγές μέσα στην συνείδηση, αλλαγές που δεν χρειάζονται τις ηθικολογίες των πολιτικά ορθών.

Κάτι χτυπά μέσα στο σώμα, μια άγνωστη καρδιά. Η κρίση που ξεκινά δεν είναι μόνον μια κρίση δομών, δεν φταίει μόνον το σύστημα.. Ενώ πρέπει να παλέψει κανείς με τις δομές και για τις δομές εν τούτοις το πρόβλημα είναι η πτώση ενός ολόκληρου Πολιτισμού. Ενός πολιτισμού απολίτιστου και κακόνοου σήμερα, λαμπρού και ανθρωπιστικού κάποτε άλλοτε.
(προσθέτω, μια μέρα μετά, πως προσωπικά θεωρώ πως αυτός ο πολιτισμός ήδη από την Αναγέννηση, τουλάχιστον, είναι ακρωτηριασμένος. Δεν συμπαθώ τον Ανθρωπισμό αλλά αφήνω το ενδεχόμενο ανοικτό, έγιναν και γίνονται πολλά σωστά)

Η Ελευθερία και η Ευτυχία (ή μάλλον η ολοκλήρωση της ζωής όπως την καταλαβαίνει ο καθένας) όλα αυτά, τέλος πάντων, δεν ειναι μόνον δικαιώματα αλλά και αρετές και ευθύνη προσωπική. Το πρόβλημα είναι πολιτισμικό και το κακό με τους πολιτισμούς είναι πως αλλάζουν κι εξελίσσονται αργά και προσθετικά.
Θέλουν χρόνο, χρόνια, εποχές ολόκληρες..
Καλώς Όρισε λοιπόν..

το site του Richard Forbes-Hamilton

Advertisements