Μα τι γίνεται με τους νεκρούς; Όλοι τους διεκδικούν όπως τους αρέσει..
Θεωρώ χυδαία την πρόσκληση σε μίσος να την θεωρεί κανείς σαν “προσφορά” στον νεκρό. Υπάρχει μια προβολή της βλακείας των “ζωντανών” πάνω σ’ όσους έφυγαν.
Ήθελα συχνά να περπατούσα τον κόσμο σα νεκρός. Όταν κάθομαι στο λεοφωρείο να μην παίρνω την θέση κανενός, η χαρά μου να μην κοστίζει σε κανένα, να μη σκοτώνεται καμμιά ντομάτα και κανένα αρνί για να ζήσω, να μην έχω τίποτα να αρπάξω από τους άλλους (συναισθηματικά ή “πραγματικά”), να μη τρέχω να γεμίσω το κενό με “αισθήματα” και ιδέες. Να κοιτάω και να βλέπω.

Advertisements