Θα μπορούσε να φανταστεί κανείς τρόπους να αλλάξει τον χώρο τον κοινό και να του δώσει νέες διαστάσεις ή
ακόμα καλύτερα να του αποδώσει τις διαστάσεις που ήδη έχει αλλά δεν φαίνονται πάντοτε.
Να φτιάξει μια κατασκευή που αναδεικνύει το φως την ζέστη ή τον άνεμο που κατέχει τον χώρο και μας αγκαλιάζει π.χ.
Ή πάλι να θυμίζει πως άνθρωποι ζούσαν εδώ και το απλό αγόγγυστο παράδειγμα τους μπορεί να μας βοηθήσει να μη πνιγόμαστε στην απελπισία. Χρόνος δεν υπάρχει για την ανάγκη, δε σταματά και δε ξεκινά.
Το έργο αυτό και γενικά η δουλειά της Janet Echelman ικανοποιεί τα δύο αυτά παραδείγματα. Το “γλυπτό” τρέμει στο πέρασμα του ανέμου και κάνει τον άνεμο ορατό ενώ με έναν τρόπο απλό αλλά και παράδοξο βγάζοντας τα δίκτυα στην στεριά εκτός του ότι θυμίζει τους ψαράδες του Ωκεανού (Πορτογαλλία γαρ) προκαλεί ένα παιχνίδι κλίμακας όπου ο περαστικός είναι το ψάρι (στην θάλλασσα της Ιστορίας;) ή απλώς το βλέμμα του ένα ψάρι που πιάνεται στα δίκτυα της τέχνης κι ανοίγει στο κενό, έξω από αυτό που ήταν προ ολίγου η σκέψη του, το ψευτοπαρόν του.
Ας ξοδέψουμε την ζωή μας για τέτοιες ανοησίες λοιπόν. Ας ξοδέψουμε λεφτά. Ας ξοδέψουμε, τώρα που δεν έχουμε.

το site της καλλιτέχνιδος

Advertisements