Ένα Βίντεο βασισμένο σε ποίημα. Μια σπάνια περίπτωση όπου η σχέση της εικόνας με το κείμενο δε φτωχαίνει αλλά δυναμώνει.
Πως ξεχνιούνται τα πράγματα; Τι γίνεται αυτό που ήταν πριν μνήμη; Δε χάνεται όλο δια μιας. Όσα θυμόμαστε μας κάνουν τον κόσμο οικείο, είναι τα σημεία που πιανόμαστε καθώς πέφτουμε μέσα στο πηγάδι του χρόνου. Κι όπως προχωρά ο καιρός τόσο ξεχνιούνται πράγματα που κάποτε μοιάζαν ο πυρήνας της ίδιας μας της ζωής. Μα πως μπορέσαμε να ξεχάσουμε κάποια πρόσωπα και κάποιες στιγμές τόσο σημαντικές; Τα πράγματα σβήνουν από μέσα μας σαν κάτι να τα τρώει, σα τοπία που λειώνουν. Στο τόπο που αφήνουν πίσω τους ανοίγουν οι καινούριες μας υποθέσεις πανιά και φυτρώνουν τα καινούρια ενδεχόμενα.

Κάποιοι θυμούνται τις εποχές που τα περίπτερα πουλούσαν βιβλία ποίησης . Περιμέναμε το επόμενο βιβλίο του τάδε και του δείνα ποιητή.. Τώρα η ποίηση των γραπτών λέξεων έχει χάσει την θέση εκείνη. Δεν μας απασχολεί και δε μας ενθουσιάζει. Γράφουμε ποίηση με άλλους τρόπους, με εικόνες, με κατασκευές, με ήχους, με κτήρια.. .

Η ποίηση των λέξεων, όμως, είναι σημαντική. Διότι με λέξεις, εν πολλοίς, σκεπτόμαστε και η ποίηση έρχεται να ζωντανέψει τις λέξεις και να τους ξαναδώσει την δύναμη και τη σημασία τους. Οι λέξεις είναι μια πολύτιμη βοήθεια και μια τρομακτική κατάρα. Οι λέξεις είναι τρομερά εργαλεία στα χείλη των ανθρώπων. Είτε αυτό αφορά δύο ανθρώπους που ερωτεύονται ή δύο πολιτικές οντότητες που συγκρούονται για να πείσουν τους πολίτες. Η “Ποίηση”(των γραπτών λέξεων εννοώ..) δεν είναι μακριά από αυτούς που δεν την διαβάζουν, ποτίζει όλη την κοινωνία και χώνεται σιωπηλά παντού.
Αναπτύσει τρόπους σκέψεις πιο λεπτούς, πολύπλοκους και πιο εύστοχους, δύσκολους στην ανάλυση αλλά απαραίτητους για μια ζωή ολοκληρωμένη, για μια ζωή ζωντανή και μια πολιτεία δίκαιη.

Γιατί χάθηκαν οι Ποιητές; Χάθηκαν;
Κάποιοι χάθηκαν, σίγουρα, στο δρόμο. Πολύ λιγότερο στο πνεύμα και τις ταχύτητες της εποχής, με ποιητές που από το ’80 και μετά με τον χαρακτηρισμό “γενιά του ιδιωτικού οράματος” (κουρασμένοι, ίσως, από τα κοινωνικά των προηγούμενων) δε καταφέρνουν να ανοίξουν τον χώρο κι έτσι σιγά σιγά χάνουν την φόρα και την εμβέλεια τους για να τους καταπιεί η εποχή του ήχου και της εικόνας.
…για καιρό χαιδεμένοι μέσα στην τίμια απομόνωση τους.

Το βίντεο αυτό με έχει ενθουσιάσει και δε προλαβαίνω να αναφέρω όλες τις αφορμές που δίνει.
Ο ποιητής, Billy Collins, έχει αυτή την αγγλοσαξωνική απλότητα, στα όρια της πεζότητας, που ξεκουράζει και σε ανοίγει πριν το καταλάβεις..
Ένα βιογραφικό του Billy Collins
Θα επανέλθουμε..

Οι στίχοι:
Forgetfullness
The name of the author is the first to go followed obediently by the title, the plot, the heartbreaking conclusion, the entire novel which suddenly becomes one you have never read, never even heard of, as if, one by one, the memories you used to harbor decided to retire to the southern hemisphere of the brain, to a little fishing village where there are no phones. Long ago you kissed the names of the nine Muses goodbye and watched the quadratic equation pack its bag, and even now as you memorize the order of the planets, something else is slipping away, a state flower perhaps, the address of an uncle, the capital of Paraguay. Whatever it is you are struggling to remember, it is not poised on the tip of your tongue, not even lurking in some obscure corner of your spleen. It has floated away down a dark mythological river whose name begins with an L as far as you can recall, well on your own way to oblivion where you will join those who have even forgotten how to swim and how to ride a bicycle. No wonder you rise in the middle of the night to look up the date of a famous battle in a book on war. No wonder the moon in the window seems to have drifted out of a love poem that you used to know by heart.

Advertisements