[ένα θαυμάσιο Βίντεο που δε μπορούμε πλέον να μοιραστούμε εδώ… Ελπίζω να το δείτε στο youtube! Αξίζει όντως!!!]



They dumped her body into the molten light
Floated to the surface and it did not ignite
She rose up slowly and walked to the shore
She stood up on the bank and whispered
I’ll find you and I’ll kill you
I’ll find you and I’ll kill you
I’ll find you and I’ll kill you

They ran back into town and hid in the church
They explained their situation and they feared for the worst
The priest told the brothers that she could not be killed
She flew out of the stone cold ground and
She’ll find you and she’ll kill you
She’ll find you and she’ll kill you
She’ll find you and she’ll kill you

Oh oh oh oh…

There was a knock at that door that shook through their hearts
She blew it right open and put it apart
She shot a string of flame from the center of her chest
As she watched their bodies burn she whispered
I found you and I killed you
I found you and I killed you
I found you and I killed you

Ο Κόσμος είναι ακατανόητος όπως και να χει. Είναι παράδοξο αυτό το μουσικό-βίντεο το οποίο ο Καναδός Καλλιτέχνης Chad VanGaalen τραγούδησε και σχεδίασε! Έχει μια δύναμη και μια αδυναμία, τόσο στο σχέδιο όσο και αλλού, που αξίζει να σταθεί κανείς να την παρατηρήσει.

Με μια απαλή και παραιτημένη φωνή τραγουδά έναν ύμνο οργής εκδίκησης και τιμωρίας. Νομίζω πως παρόλο που ο νέος κόσμος είναι φυλακισμένος (και δη ο Αγγλοσαξωνικός) σε μια αδιέξοδη θεωρία του κακού αυτό το κομμάτι τοποθετείται πολύ εύστοχα. Ζητά αυτήν την τιμωρία αλλά ένα κομμάτι του δεν την αγκαλιάζει με την τυφλή απόλαυση του Χόλλιγουντ. Μιλά για την αδικία και την παρουσιάζει σ’ όλη της την βαρβαρότητα και απερισκεψία αλλά κάπου κρατά μια “πισινή”.

Θα μπορούσαμε να πούμε πως η βία και το κακό, αντίθετα μ’όσα βλέπουμε γύρω, είναι το τέλος μιας ιστορίας κι όχι η αρχή.

Αν η Αμερική κατάφερε να καταλύσει την διεθνή νομιμότητα να σκοτώσει και να σπείρει το μίσος είναι διότι υιοθετεί μια κοντόφθαλμη ερμηνεία του κακού. Αν εμείς περνάμε την ζωή μας γκρινιάζοντας, αδρανείς ένας από τους πολλούς λόγους είναι πως δε μελετάμε τους πολύπλοκους μηχανισμούς που κάνουν την ελπίδα να φθήνει και νομίζουμε πως φταίνε “κάποιοι” άλλοι “κάπου” αλλού.

Είναι αξιοσημείωτο πως ο Ιερέας λέει την αλήθεια στους κακούς και έχει μια κάποια σοφία αλλά σ’ αυτήν δεν υπάρχει ούτε συγνώμη ούτε τίποτ’ αλλο παρά η αποδοχή πως όσοι πεθαίνουν δεν μπορούν να σκοτωθούν και όσα έγιναν δε μπορούν να ξεγίνουν(!).
Οι μάσκες που φορούν οι”κακοί” σαν πρόσωπα κάνουν την τίμωρία πιό αποδεκτή, πιο εύκολη κι αυτό είναι ένα παλιό κόλπο, αυτοί δεν είναι άνθρωποι ακριβώς άρα.. οκ.
Η Δαιμονοποίηση είναι το απαραίτητο όπλο όλων των δημαγωγών και ενεύθυνων. Η απόλυτα αρνητική κριτική ισοπεδώνει την κριτική σκέψη, οδηγεί στην μουγκή και βλακώδη αγανάκτηση, αποτελεί την δικαιολογία για να δικαιολογήσουμε, συνειδητά ή ασυνείδητα, την δικιά μας δυσκολία.

Αν θυμηθεί κανείς την απεικόνιση στις ζωγραφιές του Ιερώνυμου Μπος και αλλού, συχνά έχουμε να κάνουμε με τερατόμορφους ανθρώπους, με ανθρώπους οντολογικά κακούς που είναι άσχετοι με μας. Παράλληλα, αξίζει να θυμηθεί κανείς τους εικονογραφικούς τύπους της ανατολής όπου αντίθετα ο Ιούδας είναι απλώς.. προφίλ. Δείτε εδώ ένα παράδειγμα.
Είναι ο μόνος που δεν έχει ολόκληρο πρόσωπο κι αυτό είναι όλο. Δεν έχει ούτε γκριμάτσες ούτε τίποτ’ άλλο υπερβολικό, είναι όπως εγώ και εσείς.

Το μισό πρόσωπο κάποιου σήμαινε πως ήταν μισός πως είχε χάσει τον εαυτό του αλλά του έμενε ακόμα η δυνατότητα να ξαναστρέψει το πρόσωπο του προς εμάς προς το έξω από αυτόν. Τα ζητήματα αυτά δεν είναι καινούρια. Έχουν απασχολήσει την ανθρωπότητα εδώ και αιώνες. Υπάρχει κακός άνθρωπος; Δεν αποκλείεται, αλλά..

Υπάρχει θλίψη σ’αυτό τον κύκλο δικαίου και αδίκου, υπάρχει ένα απίστευτο κενό και αγωνία στην αδυναμία να αιτιολογηθεί το κακό ο πόνος και η φθορά. Ο σύγχρονος άνθρωπος προσπαθεί να το καταλάβει αλλά δυσκολεύεται να το επιτύχει χωρίς να πέσει σε “Θρησκευτικά” ή “Ηθικά” μονοπάτια(σημειώνω πως, κατά την αίσθηση μου, η πολιτική εμπεριέχει στην ουσία και τα μεν και τα δε).
Ο Κόσμος δεν έχει νόημα μ’αυτούς τους όρους και παρόλαυτά εμείς πρέπει να ζήσουμε.

Οι πράξεις μπορούν να κριθούν, οι άνθρωποι δύσκολα..

Advertisements