ένας νεαρός ασιάτης κάπου μακριά… Τέτοιες δουλειές μπορείτε να βρείτε σχεδόν παντού πλέον.
Μπορεί κανείς να διακρίνει την σχέση με την δουλειά του Ξενάκη και της γενιάς εκείνης. Εδώ έχουμε την ανάποδη τάση, δε ζωγραφίζουμε μουσική αλλά ζωγραφίζουμε με την μουσική. Υπάρχουν βέβαια πολλές διαφορές.. Στα σημερινά μεικτά περιβάλλοντα θέλουμε την εμπειρία να την προσλαμβάνουμε συνολικά. Όλες οι αισθήσεις συμμετέχουν ενώ παλιά πολλοί δεν είδαν ποτέ τα σχέδια π.χ. του Ligetti (με πολύ πλαστικότητα εκτελεσμένα!) του Feldman ή του Ξενάκη. Μόνο άκουσαν εκείνη την απόκοσμη μουσική..
Σήμερα όλα αυτά συνθέτουν μια ολοκληρωμένη εμπειρία.
Προσωπικά αγαπώ αυτή την ηχητική σκόνη, τον παλμό που δημιουργεί εικόνες και σώματα και βλέπω έτσι το ανθρώπινο σώμα (και την σκέψη ακόμα) σαν κύμματα και ταλαντώσεις, ατομα, μαγνητικά πεδία, σωματίδια τυχαία και έννοιες στο νου σα συστοιχίες από κύμματα και φορτία στον εγκέφαλο και στους ιστούς και σπίθες και υγρά που χύνονται και όγκοι που ανοίγουν και κλείνουν και τείνουν και συρρικνώνονται και σβήνουν μέσα στο χώρο κάποια στιγμή αλλά η τάση τους απλώνεται παντού.
Μια πέτρα δεν είναι πέτρινη.

Advertisements