une mission ephemere – piotr kamler & bernard parmegiani ένα μικρό αριστούργημα (1993)

Το βάρος, το συναίσθημα (αλλά και το νόημα) που φορτώνει στα έργα και στις ημέρες, τις ανθρώπινες, ο χρόνος δεν αφορά μόνο στις εικόνες του “πραγματικού”. Ακόμα και οι αφηρημένες(ή ψηφιακές) εικόνες με το καιρό αποκτούν πατίνα, κάτι θυμίζουν. Το παραπάνω Βίντεο είναι μια τέτοια περίπτωση, δεν είναι άλλωστε ακραία αφαιρετικό, έχει στοιχεία αναπαραστατικά, ουρανούς και σύννεφα και σαφώς ανθρωπόμορφα στοιχεία.
Είναι πιθανό, όπως και να χει, εικόνες αφηρημένες, “καθαρές” από προσωπικές αφηγήσεις και χειρονομίες, να σκλαβώνονται λιγότερο από την νοσταλγία και το παρελθόν, να τείνουν να αφορούν αποκλειστικά το παρόν.
Ένα παρόν αφαιρετικό βέβαια, καθαρό σα σκέψη.

Αυτή η καθαρότητα μοιάζει συχνά απάνθρωπη αλλά έχει την λειτουργία της. Οι τόσο αφηρημένες μορφές και φόρμες αναζητούν νέες αισθήσεις, νέες ανθρώπινες καταστάσεις, νέους χώρους που γεννιούντια όχι από τις μετακινήσεις αλλά με την άσκηση και την καλλιέργεια των αισθήσεων. Κι ενώ κάποιοι θεωρούν αυτές τις δουλειές εγκεφαλικές είναι ότι πιο σωματικό υπάρχει, ότι πιο προσανατολισμένο στην καθαρή αίσθηση του σώματος, χωρίς σκέψη, χωρίς μνήμη, χωρίς νοήματα (αν είναι δυνατόν!), μόνο καθαρό σώμα στο εδώ και εδώ και εδώ και τώρα..

Advertisements