Αγαπώ πολύ το θέμα του Σούπερμαν-Υπερανθρώπου. Είναι πολύ αντιφατικό… <strong>από</strong> την φασιστική του πλευρά και την λατρεία της αποτελεσματικότητας, όπου με αφέλεια το ύψιστο επίτευμα είναι η Δύναμη και η Αποτελεσματικότητα (πράγματα μετρήσιμα-δηλαδή ΠΟΛΥ επικίνδυνα) στην υπηρεσία μιας εύκολης Ηθικής, απόλυτα νόμιμης, χωρίς καμία φιλοσοφική αμφιβολία για το <em>είναι</em> του κόσμου,
<strong>μέχρι </strong>την πολύ ανθρώπινη, αγνή θα έλεγα, επιθυμία να πετάς, να βλέπεις μακριά και να ακούς ακόμα μακρύτερα και να τρυπάς ένα βουνό με μια μπουνιά για να περάσεις, ανοίγοντας έτσι δυο σπιθαμές τον χώρο και το χρόνο που σε πιέζουν και σε στραγγαλίζουν. Ο άνθρωπος κινείται σαν να μην είναι φυσικοί γι’ αυτόν ετούτοι οι περιορισμοί.

Το πιο σημαντικό όμως είναι για μένα αυτό το ακόμα πιο γενικό ηρωικό θέμα, το διάτρητο από παντού, το οποίο αντιλαμβάνεται ματαιότητα σε όλα και ξερογλύφεται για μια πράξη που μέσα στην προσφορά δίνει νόημα στην ζωή.Ο Ηρωισμός είναι γυαλιστερός αλλά εύκολα ξεφτίζει και παλιώνει δείχνωντας πόσο αστείος είναι. (δεκαετία του 80 κάποια παιδιά περί τα δώδεκα παίζουν σούπερμαν!)
Είναι ο ήρωας κοντά στην απελπισία(;) δε ξέρω αν η θυσία είναι και τι, έχω κάποιες υποψίες μόνο. Εμένα με συγκινεί πάντως. Πάντοτε!
Σε μια γιαπωνέζική ταινία έλεγε ο σε λίγο νεκρός συνομώτης σε μια γυναίκα που δεν ήθελε να πεθάνει: “Σε καταλαβαίνω όμως κατάλαβε και συ πως ένας άνδρας ψάχνει ΄πάντα έναν λόγο για να πεθάνει”.

Advertisements