Όταν είδα αυτό το Βίντεο θέλησα αμέσως να το προσθέσω εδώ. Πριν χρόνια ανακάλυψα πόσο συχνά φωτογράφιζα κοριτσάκια να τρέχουν. Δεν είχα καμία ερμηνεία, καμία εξήγηση αρχικά. Με τον καιρό είδα πως αυτό με συγκινούσε και με τις ώριμες γυναίκες, πως αυτό είχε πάντα για μένα την αίσθηση μιας αποκάλυψης. Όταν τις έβλεπα να τρέχουν μάθαινα τόσα πολλά γι’ αυτές, σαν να ήταν γυμνές. Είναι πιθανό το ένα να μην είχε σχέση με το άλλο. Τα μικρά κορίτσια και η συγκίνηση μου για τις γυναίκες που έτρεχαν, σε ανύποπτο χρόνο, για να προλάβουν ένα τραίνο ή για να παίξουν. Ήταν κι αυτό ένα από τα δώρα της φωτογραφίας. Από εκείνα που δεν μοιράζεσαι ποτέ διότι δεν χρειαζεται, από τα μυστικά που δεν κρύβεις από κανέναν και τα ομολογείς με αδιόρατα χαμόγελα κάθε μέρα αλλά δεν τα ξέρεις ούτε εσύ. Τέτοιες ποιότητες τις αναδυκνύει η φωτογραφία. Επειδή όλα γίνονται στιγμιαία πριν τα καταλάβεις η φωτογραφία μπορεί να σου μάθει για πράγματα που αγαπάς ή φοβάσαι ή απλώς σε έλκουν και δε το ξέρεις. Συχνά οι φωτογραφίες λένε περισσότερα απ’ όσο φανταζόμαστε, μπορούν να σε οδηγήσουν να καταλάβεις και να θυμηθείς πράγματα που έγιναν πριν καιρό. Έχουμε ζήσει περισσότερο απ’ όσο νομίζουμε.

Αυτό το χέρι που εκτείνεται δεν είναι για να αγγίξει το φακό ή κάποιον γνωστό.
Πρόκειται για όλα τα χέρια που κάποτε προσπάθησαν να ακουμπήσουν το βλέμμα του άλλου πάνω τους.

Η χαρά αυτού του προσώπου ξανά και ξανά ξεχειλίζει από την εικόνα. Αυτό το πρόσωπο ανταποδίδει στο βλέμμα την σημασία του, την δυνατότητα του να δίνει δύναμη και χαρά ή τα αντίθέτα τους. Με το βλέμμα μας ποτίζουμε τον κόσμο. Είναι δύσκολο αλλά αξίζει να κοιτά κανείς με όλη του την δύναμη.

Ο Ταγκάκι Μασακάτσου είναι ένα ιδαιτερο φαινόμενο, εικαστικός και μουσικός γεννημένος το 1979
Εγκατάσταση στη byblos art gallery Βερόνα 2005

προσωπικό Site εδώ
Θα επανέλθω βέβαια…

Advertisements