Δείτε το πρώτα αν δεν το έχετε δει…
(Είναι ένα από τα κλασσικά “ιστορικά” πλέον κομμάτια του youtube)

Πάντα με παρασύρει η ιστορία μιας αγορίστικής φιλίας, το παιχνίδι της πάλης που παίζουν τα κουτάβια και τα γατιά, το γέλιο όταν πέφτεις κάτω και η επίθυμιά να περνάς μέσα από τοίχους και να πετάς.

Το πιο σημαντικό όμως για μένα είναι αλλού.
Η Ταινία ξαναφτιάχνει και μεταμορφώνει μια βαρετή πραγματικότητα, την σηκώνει με την αφέλεια και την όρεξη που δικαιούνται όλοι οι άνθρωποι.
Όσες φορές το βλέπω η προσοχή μου πέφτει στους χώρους που όλα συμβαίνουν.
Στις βαρετές και θλιμμένες παιδικές χαρές όταν δεν έχει παιδιά, στα μεγάλα πάρκα που περιμένουν τον Ήλιο και στις απέραντες ώρες ανοίας που αργά ή γρήγοραμας πλακώνουν. Αυτήν την ευλογημένη κατάρα του τίποτα την ζούμε και την κάνουμε κάτι και την ξαναβρίσκουμε αλλού.
Η ανία βοηθά να δούμε πως ότι βλέπουμε δεν το βλέπουμε.
Δεν κάνουν την αξία της ζωής ο θόρυβος και το καινούριο και η καταναλωση αισθήσεων.
Όπως Χρόνος είναι αυτο που συμβαίνει όταν δεν συμβαίνει τίποτα έτσι και η ζωή γυμνώνεται και εμφανίζεται κάπως όταν τίποτα δεν την κρύβει, όταν μένει μόνο η αναπνοή.
Ίσως τελικά τρέχουμε συνεχώς να ζήσουμε (όπως λέμε) για να μη καταλάβουμε πως ζούμε…

(Ένα άρθρο που δίνει κάποιο ιστορικό
http://www.wickedlocal.com/medford/archive/x401729696
και μια αναφορά-ποστ στον αγαπητό Allu Fun Marx (με κάποια εξυπνακίστικα σχόλια άσχετων είναι αλήθεια)
http://afmarx.wordpress.com/2007/01/14/tony-vs-paul/)

Advertisements