Δεν ξέρω με ποιό τρόπο βρίσκουμε τις απαντήσεις, ακόμα περισσότερο τις ερωτήσεις. Οι ερωτήσεις είναι ένα είδος απάντησης σε κάποιο ερώτημα που ενδεχομένως έχει περισσότερο ενδιαφέρον.
Κάτι ψάχνει κάτι…

Δεν ξέρω, επίσης, αν πρέπει να γράφω σχόλια που να προτείνουν αναγνώσεις. Κάποιες φορές όμως συμβαίνει. Πίσω από όλα τα ερωτήματα λένε πως βρίσκονται το θέματα του Θανάτου και του Έρωτα, πίσω όμως κι από αυτά βρίσκεται το ένα ερώτημα του Όντως (του Είναι, αν Είναι και τι Είναι και γιατί και Ποιός και αν πρέπει τώρα να το θέσουμε αυτό κλπ). Σαν διαρκής βόμβος στο αυτί από μια άφαντη πολιτεία, σαν οχλοβοή, μια τεράστια συζήτηση που ακούγεται δίπλα κι όμως γίνεται μες το κεφάλι μας και συμμετέχουμε, ένα συνέδριο στο οποίο συμμετέχει όλη η Ανθρωπότητα κι ο Μπλερ κι ο Παπούα με όλα του τα φτερά κι ο γιαπωνέζος με το βρακάκι μαθήτριας στην τσαντούλα του όλο έξαψη κι ο τελευταίος Τεξανός ακόμα.

Advertisements