Δουλεύω με την τεχνολογία σε σταθερή βάση, δεν έχω αμφιβολίες για την αξία και τη δυναμική της χρήσης τεχνολογικών μέσων στην (σύγχρονη) τέχνη. Ακόμα περισσότερο, δε, την θεωρώ κρίσιμη. Αν δεν προσλάβουμε την τεχνολογία ώστε να έχουμε κριτήρια ανθρώπινα (δηλ. καλλιτεχνικά δηλ. αντιφατικά δηλ. μη ποσοτικά) και προτάσεις και εμπειρίες που να την συνδέουν (την τεχνολογία) με μύχια ερωτήματα, με τις βαθύτερες ανάγκες του ανθρώπου ΤόΤε… η τεχνολογία θα παραμείνει ξένη, ανοίκεια, πρόξενος άγχους, αυτόματη.

Παράλληλα υπάρχει μια τάση να αντιμετωπίζεται ο Καλλιτέχνης σαν τεχνικός, καλό εν μέρει διότι για καιρό ταλαιπωριόμασταν με τον καλλιτέχνη “θεωρητικό” αλλά έχει κι αυτό τους κινδύνους του. Σήμερα οι αναλώσιμοι τεχνικοί καλλιτέχνες με αρκετά ομοιογενείς προβληματικές δεν παράγουν λόγο που να μιλά επαρκώς για την ζωή. Ζωή δεν ξέρω τι είναι, βέβαια. Ζωή είναι μια λέξη βολική που αγκαλιάζει και ορίζει πολλά και διαφορετικά πράγματα για τον καθένα. Ζωή είναι αυτό που αντιμάχεται τα έτοιμα νοήματα και τις ασφαλείς πρακτικές για να μπορέσει να προχωρήσει. Ζωή είναι αυτό για το οποίο αξίζει να θυσιάσεις την ζωή σου.

Νομίζω πως δε χρειαζόμαστε “Καλλιτέχνες” αλλά “Ποιητές”, χρειαζόμαστε αυτά τα περιττά πλάσματα που είναι “Δράστες” που “Ποιούν” “πράγματα” δηλαδή “ποιήματα”. Κάνουμε πολλά αλλά δεν έχουμε συναίσθηση, αυτά είναι απλώς θόρυβος κι ο θόρυβος είναι σημαντικός αλλά δεν αρκεί. Χρειαζόμαστε ανθρώπους που κάνουν πράγματα που τους κοστίζουν.

Το βίντεο που ακολουθεί έρχεται από μιαν άλλην εποχή. Έτσι νομίζω. Έχει όμως κάτι που θα μπορούσαμε σήμερα να μεταμορφώσουμε. Είναι κάπως μεγάλο. Δε βαριέσαι… είναι και η διάρκεια απαραίτητη για να αισθανθούμαι μερικά πράγματα. Το αφηγείται η Liv Ullmann η σύντροφος κάποτε και μεγάλη ερμηνεύτρια ταινιών του Bergman. Όλο αυτό μου έκανε κάτι, μου θύμισε πράγματα και σπαράγματα. Δε ξέρω για σας αλλά για πολλούς που ξέρω και για πολλούς που ακούω οι καιροί δεν είναι εύκολοι. Όσοι από μας είναι καλλιτέχνες κι όσοι άλλοι θέλουν πρέπει να χυθούμε μέσα στην κουταμάρα της τέχνης μας, να την ζήσουμε, να της ζητήσουμε λίγη παρηγοριά και λίγο ή πολύ θαύμα.

 

 

Advertisements