Ο Κόσμος αλλάζει και η Εικόνα του το ίδιο. Κάπου φοβόμαστε κάπου όμως ανυπομονούμε τα πράγματα να προχωρήσουν, εν ανάγκη να γίνουν όλα Στάχτη, Τσιμέντο και Τίποτα. Η Ιστορία, το Σώμα, Ο Λόγος, οι Εικόνες και η Φαντασία, ο Χώρος και ο Χρόνος δεν είναι αρκετά μεγάλα για να χωρέσει ο Άνθρωπος. Ίσως κάποια σχέση έχει αυτό με το “κατ’Εικόνα Θεού” το θρυλούμενο του Ανθρώπου. Ακόμα κι αν έχει χάσει την παλιά του φιλοδοξία να γίνει Θεός και θέλει απλώς να ικανοποιεί τις επιθυμίες του (να είναι ευτυχισμένος) τελικά κατά βάθος ακολουθούν πολλοί το παλιό σενάριο το οποίο κάποιες φορές είναι πιο επικίνδυνο…

Advertisements