Είναι τρομακτικό πως δε μπορούμε να ζήσουμε χωρίς εικόνες. Ακόμα και οι τυφλοί δημιουργούν εικόνες στο νου για να αντιληφθούν τον κόσμο, για να σκεφτούν. Δε μπορούμε να ξεφύγουμε. Έχουμε εργαλεία να συνθέτουμε εικόνες, δυνατά. Ο τρόπος που βλέπουμε τον κόσμο φαίνεται από τον τρόπο που αναπαράγουμε (και εφευρίσκουμε) την εικόνα του. Η Εικόνα του κόσμου που έχουμε μπροστά μας μόλις ανοίξουμε τα μάτια είναι γεμάτη χάσματα τα οποία γεμίζει η μνήμη και η φαντασία. Η φαντασία και η μνήμη υποκαθιστούν αδιόρατα και διαρκώς η μία την άλλη. Η εικόνα του κόσμου είναι κομματιασμένη και διάσπαρτη πάνω στον κόσμο. Ο κόσμος δεν υπάρχει ως τέτοιος, είναι σε κίνηση και η καθημερινή μας κίνηση σ’ αυτόν τον αλλάζει ακόμα κι αν η αλλαγή είναι η διατήριση του γιατί ο κόσμος δε νοιάζεται αν θα χαθεί. Μιλώ για ένα ποτήρι που πέφτει και πριν πέσει και σπάσει το πιάνουμε. Είναι πολύ σημαντική η εργασία με τις εικόνες, το ίδιο ζωτική με την αντίστοιχη μελέτη και καλλιέργια των λέξεων, χωρίς λέξεις δε μπορείς να σκεφτείς οπότε οι εργάτες των λέξεων είναι πολύτιμοι, το ίδιο και οι εργάτες των εικόνων. Συχνά αυτό υποδουλώνει τις εικόνες στο νόημα. Το νόημα είναι μια άλλη ιστορία πολύ αστεία. Το νόημα με τον ίδιο τρόπο που υπάρχει παντού, δεν υπάρχει πουθενά. Τίποτα δεν είναι καθαρό νόημα ακόμα και μια λέξη είναι γράμματα ή ήχοι. Δεν ξέρουμε ακριβώς τι λένε και τι γεννούν σαν αίσθηση, σαν παρουσία. Το νόημα χωρίς την ανοησία είναι χαμένο. Το νόημα χωρίς κενά δεν έχει νόημα. Η αλήθεια δεν μπορεί να ταυτίζεται με την διατύπωση του. Αυτά είναι κουταμάρες τις νεόπλουτης ευρωπαικής σκέψης, απομεινάρι της παιδικής της ηλικίας. Οι εικόνες κινούνται και έτσι φτιάχνουν ιστορίες. Ιστορίες;
Πρέπει να μιλήσω γι’ αυτές! Στο επόμενο..

Advertisements