Το ένα pixel γίνεται πολλά. Τα βλέπω επι σκηνής, να εμφανίζονται, χοντροκομένα. Φτωχά ορατά, χωρίς καμία προσπάθεια η εικόνα να αναπαριστά κάτι “πραγματικό” χωρις ψευδαίσθηση (βλέπε 3D), χωρίς αυτοσκοπό την μίμηση. Μη κάνοντας κάτι περισσότερο από το να είναι εκεί. Το πίξελ..
Ωραίο και απατηλό, πράμμα, αφαίρεση, αίνιγμα. Όριο που χάνεται στο βάθος όσο το πλησιάζεις, ελάχιστο της ύλης της εικόνας, μικρότατο της εικονικής ιδέας κι απειροστό της μορφής…
To άγγιγμα του πρώτου πινέλου. Σαν υλικό.

Να λοιπόν το σημείο. Η αρχή. Ύλη χωρίς ύλη και κλάσμα της γραμμής, της γραμμής που φτιάχνει τα επίπεδα που φτιάχνουν του όγκους που φτιάχνουν όσα θυμόμαστε που συνθέτουν όσα αναγνωρίζουμε!

Advertisements