Έρχεται το Σαββατοκύριακο. Λένε θα χιονίσει στην Ομόνοια αύριο, εν τούτοις η μέρα ήταν πολύ φιλόξενη. Την μισή την πέρασε μπροστά στον υπολογιστή. Τώρα έχει νυχτώσει και δε ξέρει τι έκανε όλη μέρα. Γράφει και διαβάζει. Η πληροφορία είναι τόση πολύ που αυτοακυρώνεται. Αναπαράγεται μέσα στον εαυτό της με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Το μεγάλο θέμα της εποχής που έρχεται και έχει ήδη έρθει, είναι η πληροφορία. Όσα συμβαίνουν δεν υπερβαίνουν όσα έχουμε φανταστεί, υπερβαίνουν όσα μπορούμε να φανταστούμε. Δεν μπορούμε να συνθέσουμε όλο αυτό το πολτό και έτσι ο κόσμος μοιάζει εξ’ ορισμου άπιαστος, φευγαλέος, φουγκώδης, μισός, χαώδης. Έχουμε πάλι ανάγκη νέων ορισμών, όποτε υπάρχει αδιέξοδο, κάποια διάκριση πρέπει να γίνει για να ανοίξει το πεδίο ξανά. Νομίζω λοιπόν, πως πρέπει να κάνουμε την διάκριση της γνώσης από την πληροφορία. Τι σημαίνει όμως γνώση; Η πληροφορία είναι ποσοτικοποιήσιμη ενώ η γνώση όχι. Έτσι φαίνεται. Η γνώση φέρεται από ζωντανούς οργανισμούς η οποίοι την παράγουν σε πραγματικό χρόνο. Η γνώση και η παρουσία είναι αλληλένδετα στοιχεία. Η γραφή και η τυπογραφία έχει αφαιρέσει αυτή την εφήμερη διάσταση στην γνώση, έχει μάλλιστα υποβαθμίσει την σημασία της φυσικής παρουσίας! Τώρα ξανά είναι απαραίτητη η παρουσία ενός προσώπου για να υπάρχει νόημα. Όταν δε κάτι εμφανίζεται ως αυτούσιο μοιάζει ύποπτο (βλ. πολιτικό, τηλεοπτικό, ακαδημαικό, λόγο). Όλα υπάρχουν και πεθαίνουν μαζί μας, κάποιος τα κουβαλά, κι αν τα καταλαβαίνουμε σήμερα είναι γιατί κάποτε, κάποιος, κάπου, ανάπνεε.

Advertisements