Ο Ζακ Λακάν έλεγε, όταν ξεκινούσε το εγχείρημα της Ευρωπαικής Ένωσης, πως η μανία να εξαφανιστούν τα σύνορα είναι επικύνδινη, τα σύνορα συχνά το μόνο που κάνουμε είναι να τα μπαζώνουμε, παραχώνονται μέσα στα μυαλά και ξαναβγαίνουν μετά στην επιφάνεια, αλλού, ανεξελεγκτα, μουγκά, α-νόητα. Ο τρόπος που αλλάζουμε τον κόσμο μας τις τελευταίες δεκαετίες χωρίς να τον έχουμε καταλάβει είναι απερίσκεπτος. Η καλπάζουσα απλοικότητα -για να μην το πούμε αλλιώς- των διαφόρων εθνικιστών εντείνεται από αυτή την επιπολαιότητα. Κάτι κυνδινεύει να χαθεί και ο φόβος γεννά βία και ασυνεννοησία. Αν μιλήσουμε για τους εγχώριους εθνικιστές, θέλουν να υπερασπιστούν κάποια ελληνική ταυτότητα την οποία θεωρούν σταθερή και πραγματική, ακίνητη και ελέγξιμη όσο μια πατάτα ένα απολίθωμα ή ένας καναπές. Αν ένας πολιτισμός είναι κάτι δυναμικό, μια αναζήτηση απαντήσεων μέσα στα πλαίσια της ιστορίας οι εγχώριοι εθνικιστές και στην αισθητική τους και στη σκέψη τους είναι ακίνητοι σαν να υπάρχουν ήδη στην ολοκληρομένη τους μορφή! Πόσο, όμως, μπορεί να τους καταδικάσει μονομερώς κάποιος; Οι μεν κάνουν μια φυγή προς τα μπρος (Αγορά-Παγκοσμιοποίηση-Πρόοδος ) και οι δε μια φυγή προς τα πίσω (Αρχαία Ελλάδα-Βυζάντιο-η Ελλάδα των Παππούδων και των Γιαγιάδων μας όλο ζεστασιά και ανθρωπιά)!

Όσοι δε θέλουν ο κύκλος της βίας και της κουταμάρας να παρασύρει τα πάντα στο πέρασμα του πρέπει να σπύρουν αργά και σταθερά σοβαρές έννοιες που να μην εξουθενώνουν αλλά να ανοίγουν πόρτες. Αυτές οι έννοιες θα εμποδίσουν τον κόσμο να ξεφύγει, θα τον αναγκάσουν στην συζήτηση. Δεν αρκεί να αυτοδικαιώνεσαι, πρέπει να βρούμε τις χαραμάδες που κάνουν τα παράλογα εύλογα. Από την ανθρωποθυσία μέχρι τον ναζισμό και δε ξέρω τι άλλο! Η σκέψη μας δε πρέπει να έχει σύνορα σ’ αυτα που αγκαλιάζει. Όλα έχουν ένα σπέρμα, μια βάση στην οποία συναντιόμαστε. Όπως έλεγε και ο Οδυσσέας Ελύτης “ακόμα και το ψέμμα έχει ανάγκη την αλήθεια”

Advertisements