You are currently browsing the tag archive for the 'Animation' tag.
Το πρώτο δείγμα (που γνωρίζω) keyframe animation.
Όπου το σχέδιο γίνεται με το χέρι και ο υπολογιστής το εξελίσσει. Ένα παιχνίδι χωρίς αρχή και τέλος. Αυτό που βλέπεται είναι ένα απόσπασμα αλλά δε βρίσκονται εύκολα ταινίες του Foldes. Αποτελεί μια χαμένη σελίδα της ιστορίας των “κινούμενων εικόνων”.
Ας επιμείνουμε στον όρο κινούμενες εικόνες μια που το Video-Art είναι τελείως ασαφές και παραπλανητικό. Θα επανέλθω αλλά το ζητούμενο είναι να ενωθούν τα διάφορα ανθυποείδη και τα έργα να πάρουν την θέση τους ανάλογα με το τι έχουν να πουν.
Στα δύο παραδείγματα που έχουμε εδώ το δεύτερο (το “La Faim”), στο τέλος της ανάρτησης, είναι, σαφώς, μνημειώδες. Και στα δύο οι ποιότητες των γραμμών είναι σημαντικές, και γεννιούνται, εκτός των άλλων, από τους περιορισμούς του μέσου. Οι γραμμές έχουν ζωή δική τους, η αδεξιότητα τους είναι γεμάτη αίσθηση. Η εικόνα δεν είναι βυθισμένη στην αναπαράσταση, στο αληθοφανές. Φαίνεται το σώμα της εικόνας, φαίνεται και είναι πλούτος. Όπως η βραχνή φωνή των L.Cohen και Μ.Βαμβακάρη, όπως οι πινελιές του Βαν Γκογκ, όπως οι ντομάτες που δεν είναι μόνο αναπαράσταση της ντομάτας αλλά και γεύση και άρωμα, που είναι παρούσες.
Ο Peter Foldes, γεννήθηκε Ούγγρος αλλά έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Γαλλία. Το συγκεκριμένο βίντεο το δούλεψε στον Καναδά. Πρόκειται για μια πολύ πρώιμη τεχνολογική εφαρμογή, σε συνεργασία με ένα ερευνητικό εργαστήριο. Η διαδικασία είναι: Ο Foldes κάνει ένα σχέδιο, μετά ένα δεύτερο και ο υπολογιστής αυτόματα φτιάχνει την μετάβαση από το ένα σχέδιο στο άλλο. Ο σχεδιαστής-ζωγράφος κοιτά τι προτείνει η μηχανή και το ξαναδουλεύει. (Στις αυτόματες μεταβάσεις συμβαίνουν αυτά που ο Φ.Μπέικον θα ονόμαζε “ατυχήματα” ) Ξαναπροσαρμόζει το αρχικό σχέδιο το κάνει πιο πυκνό και του δίνει, σιγά-σιγά, ποιό “ωραίο” νόημα και πιο εύστοχη μορφή.
1ο Μέρος
2ο Μέρος
Σήμερα υπάρχει μια τεράστια φιλολογία για την ανάγκη να ακούμε το σώμα μας. Το σώμα όμως μπορεί να λέει και άστοχα πράγματα.
Τι κρύβεται πίσω από την Πείνα; Δεν είναι προφανές. Η επιθυμία για την ζωή είναι κάτι που δε ξέρουμε αν διαλέξαμε.
Η επιθυμία για ζωή και η επιθυμία για το τέλος αυτής της ζωής δεν είναι καθόλου αντιφατικές.
Υπάρχει ένας σωλήνας που περνά απο μέσα μας ένα κενό που είναι δικό μας, μια περιοχή που είναι ταυτόχρονα και “μέσα” και “έξω”. Μέσα από κει μας διαπερνούν κομμάτια του κόσμου και μας δίνουν την ζωή που τους παίρνουμε.
Δεν υπαρχει τρόπος η δική μας χαρά να σταθεί ακέραιη και δικαιη μπροστά στην δυστυχία των άλλων ανθρώπων. Και ζώων. Και φυτών. Πέρα, όμως, από τον ηθικισμό και τις ενοχικές λογικές διαφόρων “πολιτικά ορθών”, μήπως η ζωή μας κοστίζει υπερβολικά πολύ; Οι αστοχίες μας αποκαλύπτονται χυδαίες και τεράστιες κάπου που εμείς δε βλέπουμε και με τρόπο που δε φανταζόμαστε. Για να ζεσταίνονται τα σπίτια μας, άθρωποι φτάνουν σε σημείο να βάζουν “υπόθετα” εκρηκτικές ύλες και να μετατρέπονται σε βόμβες και τιναγμένα στον αέρα κρέατα. Για να μη πέσει η τιμή του ψωμιού που τρώμε, πέφτουν βόμβες σε σπίτια και πεθαίνουν άνθρωποι. Παιδιά, άνδρες και γυναίκες, απροετοίμαστοι, πεινασμένοι ακόμα για ζωή. Δε γίνεται να είμαστε σωστοί και γι’αυτό ο εισαγγελικός τρόπος καταγγελίας είναι καταδικαστέος και ύποπτος. Παρόλαυτα ας προσπαθήσουμε να έχουμε μέτρο, να επανακτήσουμε την αξιοπρέπεια μας.
Το “La Faim” είχε προταθεί, μεταξύ άλλων διακρίσεων, για Όσκαρ το 1975,κέρδισε και το βραβείο της επιτροπής στις Κάννες το 1974. Εντούτοις σήμερα μοιάζει ξεχασμένο. Χαρακτηρίζεται από δυνατή αφήγηση και δυνατή εικόνα. Δυνατή με όρους ποιητικούς και εικαστικούς. Μια γιορτή της αίσθησης και της ακρίβειας. Καμμία μετάβαση δεν είναι ανακριβής ή “εντυπωσιακή”. Αλλά ενώ το “νόημα” διατρέχει τα πράγματα, δεν αποξηραίνει, δεν τα κάνει εγκεφαλικά, κάθε άλλο. Χιούμορ (τοξικό) και αίσθημα διαπερνά όλο το έργο. Και γεύση ονείρου, η φαντεζί αυστηρότητα του ονείρου.
Ίσως το τέλος να είναι πολύ σχολιαστικό για μερικούς, αλλά κι αυτό τελικά έχει τον λόγο του. Προσωπικά έχω κάποιες ενστάσεις. Πάντως μια πολύ προσωπική φωνή διατρέχει όλη την ταινία. Κι αν είναι πικρή, αυτή η φωνή, δεν είναι αυτάρεσκη.
Ο Foldes πέθανε πέντε χρόνια μετά την ολοκλήρωση αυτού του έργου. Λίγα πράγματα υπάρχουν στο διαδίκτυο σχετικά.
Ένα από τα λίγα που βρίσκει κανείς στο διαδίκτυο εδώ! Κι εδώ
(ίσως το χάσετε αυτό επειδή είναι στα σχόλια οπότε:Δείτε εδώ
Ξεκινώντας για άλλη μια φορά.
Μπορούμε να παίξουμε με ένα τίποτα.
Αυτό το βίντεο έγινε με το πρόγραμμα MS Paint.. το πιο απλό και αστείο πρόγραμμα των υπολογιστών που τρέχουν Windows (κι όχι mac ή linux).
Με ένα τίποτα.
Τι σημαίνει όμως τίποτα θα μου πείτε..
Δε θα τολμήσω να απαντήσω.
Αφήνω τις εικόνες να έρχονται στο μυαλό και μετά τις σπρώχνω λίγο πιο δω πιο κει να τις καταλάβω ώστε να με καταλάβουν. Ψάχνω να δω τον νου μου κι έτσι τον κάνω πιο λεπτό, πιο απαλό, πιο αόρατο και πιο σιωπηλό.
Στο μπαλκόνι μου πέφτει απαλό το φως της συννεφιάς. Ο ένας από τους δύο κάκτους μου επέζησε κι ο άλλος το παλεύει,καθαρίζω το σπίτι και καταδιώκω την σκόνη μέχρι τα παράθυρα. Ένα περιστέρι κάθεται στο κάγκελο και δε καταφέρνω να το φοβίσω αρκετά. Πετάω τις παλιές μπαταρίες. Πίνω τσάι που μου έφερε μια αγαπημένη φίλη. Ξέρω ένα μέρος γεμάτο Χελιδόνια. Είδα τα ψάρια να κολυμπούν ήρεμα στο ποτάμι που δε θα ξαναμπούν. Υπάρχει κάτι που δε θα χάσω ποτέ. Γράφω ένα έργο για οργισμένες χάρτινες μαριονέτες να το παίζω στους φίλους μου. Θέλω να βάλω στον τοίχο την εικόνα ενός βουνού. Θέλω να φτιάξω ένα πάγκο να ζωγραφίζω και να κόβω χαρτιά. Θέλω τα πίξελ του μυαλού να φωτίζονται και να φωτίζουν. Θα ανοίξω να μπει φως που δε τυφλώνει. Θα μαγειρέψω μελιτζάνες ψητές και θα πάω βόλτες με την βέσπα μου φρεσκοπλυμμένη.
Θα ξαναπιάσω το L’Homme aproximatif του Tristan Tzara.
Θα παίξω ακόμα περισσότερο με την πόλη μου.
Θα χαμογελάσω με ήρεμο πείσμα, πίστη,
Η όποια χαρά μου ας μη πληγώνει
κανέναν.
Θα κάνω ότι μπορώ.
Ένα χορευτικό των μαθηματικών (με την πρωτότυπη μουσική). Ένας ύμνος στην γεωμετρία! Μια απόδειξη της μαγικής ακατανοησίας του κόσμου. Μια απάντηση σ’οσους νομίζουν πως απαντούν σε οτιδήποτε..
Η ελαφρότητα των μορφών, η ασυνέχεια του χώρου, οι κυματισμοί και οι αλληλοπεριεχόμενες μορφές μπορούν να οδηγήσουν τον νου, αν το επιθυμεί, σε αισθήσεις, σκέψεις κι αναφορές λιγότερο αφηρημένες ή ακόμα φιλοσοφικότερες και ποιητικές..
Πόσο απίστευτοι μοιάζουν οι φυσικοί νόμοι, οι αναλογίες και το αντίκτυπο που έχουν στον άνθρωπο!
Τι είναι πραγματικό;
“Δημιουργός” ο Larry Cuba με εργαλεία του Electronic Visualization Laboratory (EVL)
Ο ίδιος έκανε τα καινοτόμα(..) “ηλεκτρονικά” γραφικά του πρώτου Star Wars.. το 1977
Από που για που; Ποιοί είναι όλοι αυτοί; Πόσο ακριβά πληρώνει κανείς την επιλογή του ή την αδυναμία του να γίνει όπως οι άλλοι; Φεύγουμε σε κάποιο περιθώριο των διαδρομών αυτού του κόσμου. Η φωνή μας σηκώνεται σε ένα δάσος μακρινό, σα δέντρο που ίσως κάποτε δώσει σκιά σε κάποιο περαστικό.
Ας το κάνουμε με κέφι όμως! Ας το κάνουμε χωρίς περιττό θρήνο όπως οι Subtle. Με λίγη τρέλα και παίζοντας με το παράλογο αναγνωρίζοντάς το, είναι και δικό μας συστατικό ευτυχώς. Σ’αυτό το τρελό και άδικο κόσμο που είμαστε αυτή τη στιγμή ας παίξουμε το παιχνίδι που μπορούμε.
Πηγαίνοντας στον κόσμο μέσα, το πρόσωπο γίνεται πρόσωπο μετά από πολλά χιλιόμετρα. Για να πει ένα “Ναι” πρέπει να πει πολλά “Όχι”.
Ο Καιρός μας είναι παράξενος. Με θόρυβο και λύσσα γιορτάζουμε τις μέρες μας, ηλεκτρισμένοι. Λυώνοντας ότι μπορεί να λυώσει. Στη σύγχιση μας φαίνεται να λέμε πως αν μείνει κάτι θα είναι είτε η ίδια η αλήθεια είτε η απελπισία μας γυμνή. Κι αυτό μοιάζει ειλικρινές.
Οι άνθρωποι τρώνε ο ένας τον άλλο. Η Νύχτα μοιάζει να μην ξεκίνησε ποτέ. Γεννήθηκες μέσα της και τρέχεις. Το πρωί δεν είναι πρωί και η Νύχτα δεν είναι υπό συζήτηση, η Νύχτα είναι η μόνη αλήθεια και οι καλές προθέσεις δε μπορούν να ειπωθούν δημοσίως. Το “καλό” είναι πλέον τόσο ύποπτο όση και η υποκρισία και η οκνηρία που συστηματικά κρύβονται πίσω του. Κι αν δε θέλεις κι αν δε μπορείς, η μόνη λύση είναι να τρέξεις. Όσο πιο γρήγορα μπορείς.
Κάποτε διαλέγουμε την Νύχτα, την θλίψη και τις ιστορίες που μιλούν σκοτεινές λέξεις. Πληρώνουμε να δούμε ταινίες που θα μας γεμίσουν τρόμο κι όνειρα αγωνίας. Παίζουμε ποιός θα τρομάξει τον άλλο στις άκρες των γκρεμών και στα μπαλκόνια. Ο φόβος μοιάζει σαν εγγύηση πως ζούμε.
Κάπου όμως όλοι οι φόβοι αθροίζονται, γίνονται ένα και χάνονται στο βάθος. Δεν μιλάμε πλέον για το φόβο κάποιου συγκεκριμένου πράγματος, των σκύλων, της αρρώστιας, της ηλεκτροπληξίας, της μοναξιάς κ.τ.λ. Κάπου οι φόβοι μαζεύουν τόσο πολύ που τα διάφορα “γιατί” σβήνουν και μένει μόνο ο φόβος, μόνος, διπλά ανεξήγητος και διπλά απελπιστικός, άπιαστος, πανταχού παρόν.
Και τότε..
Οι Subtle είναι ένα τρελούτσικο τσούρμο, μετα-hip-hop, avant-hop με ατμοσφαιρική μουσική και στίχους αμερικάνικου σουρεαλισμού με πολιτικές ροκ αποχρώσεις και αγάπη για το παράδοξο και το παιχνίδι. Έχουν κάνει μια σειρά από καταπληκτικά μουσικά βίντεο σε συνεργασία τους SSSR, μια κολλεκτίβα (νορβηγο-ιαπωνική(!!!) όπως λένε) η οποία κάνει θαύματα.
Η σελίδα των SSSR στο Myspace εδώ
Η σελίδα των Subtle στο Myspace εδώ.
η ακόλουθη σημείωση αφορά τον τίτλο του τραγουδιού και είναι στο youtube account της εταιρίας που τους “παράγει”..
PS. It is widely believed that the title of this vide ‘F.K.O.’ stands for ‘F**k Kelly Osborne’.
Οι στίχοι ακολουθούν:
Read the rest of this entry »
Ε, δε μπόρεσα τελικά να μη το βάλω αν και παρόλη την απίστευτη δουλειά στις εικόνες και στο κείμενο, η διάρκεια και η πυκνότητα της πληροφορίας είναι υπερβολική, σε σημείο που κουράζεσαι. Το βρίσκω σίγουρα απολαυστικό αλλά όχι απολύτως πετυχημένο. Δράστης ο Jonathan Jarvis, το βίντεο αποτελεί μέρος σπουδαστικών του εργασιών. Θέμα η προσπάθεια αξιοποίησης των νέων μέσων για την κατανόηση του όλο και πολυπλοκότερου κι ακατανόητου κόσμου.
Το θέμα της ροής της πληροφορίας είναι το πιο λεπτό αυτή την στιγμή. Υπάρχει φοβερός έλεγχος τις πληροφορίας, ειδικά στην Ελλάδα.. κι αυτό είναι ασφυκτικά αισθητό. Από την άλλη λίγοι κάνουν κινήσεις πέρα από την καταδίκη των Μ.Μ.Ε. που να αίρουν αυτόν τον αποκλεισμό. Κι όμως..
Αυτό που ονομάζουμε “πραγματικό” είναι η συνάντηση του μυαλού μας με τα πράγματα, το “πραγματικό” δεν υπάρχει από μόνο του, μέσα στο νου γίνεται η σύνθεση-ονομάζονται τα πράγματα-αναγνωρίζεται η λειτουργία τους. Αν θέλουμε να δράσουμε δημιουργικά (αλλάξουμε;) μέσα στον κόσμο ή έστω να τον καταλάβουμε πρέπει συνειδητά να πάρουμε πρωτοβουλίες που αφορούν στην ροή της πληροφορίας.
Ένα τέτοιο βίντεο θα μπορούσε να αποκαταστήσει-θεραπεύσει-ακυρώσει (πείτε κι εσείς μερικά) ώρες και μέρες και μήνες τηλεθέασης..
Θέλετε να μείνετε μόνοι πάνω στην γη;
Ένα εξαιρετικό βίντεο για ένα γοητευτικά “μελό” τραγούδι. Τρέχοντας σε δρόμους και σε δάση, σε ένα κόσμο χωρίς ανθρώπους, μέσα στην σκιά του κόσμου που μοιάζει μικρός και τεράστιος μαζί. Zητώντας μια καινούρια αρχή ή πάλι πέφτοντας πάνω της. Αναπολώντας την κουταμάρα την παιδική και την σοφία που λέει πως ο κόσμος είναι μισός και γίνεται συνέχεια ξανά και ξανά μέσα στον εαυτό του σαν να χωρά σ’ αυτό το μικρό πράμμα του κόσμου ένας εαυτός του πολύ μεγαλύτερος.
Είδα αυτό το βίντεο και μ’ άρεσε. Αγάπησα ένα κορίτσι. Όπως άνοιξα το πρωί τα μάτια. Όπως έκλεισα εχτές το φως και το δωμάτιο έγινε σκοτάδι. Όπως έκλεισα το τηλέφωνο κι έμεινα σιωπηλός. Όπως πέρασα τον δρόμο απέναντι. Όπως αποφάσισα ν’ αλλάξω την ζωή μου.
Δείτε το κενό λευκό χαρτί που κυκλώνει τους μικρούς αυτούς γίγαντες. Ο Κόσμος ξεκινά γύρω τους κι ανοίγει κι απλώνεται στο άγνωστο, άγραφο χαρτί που περιμένει να γράψουμε. Για τα παιδιά όπως φαίνεται ο κόσμος και η Ιστορία του, δεν έχουν συντελεστεί ακόμα. Η βλακεία τους δεν έχει όρια:-), η κουταμάρα τους είναι ότι την κάνει καθείς.
Μοιάζει με χαρά κι ελευθερία, με γιορτή.
Μοιάζει επίσης με άγνοια όσων συμβαίνουν την ίδια στιγμή στον κόσμο, διπλά σκληρή, επικύνδινη και τραγική.
Κατά μίαν έννοια όμως όλη η γη, όλα όσα κυνηγούν οι πονηροί και οι αθώοι, οι δίκαιοι και οι άρπαγες, όλα αποκτούν νόημα επειδή υπάρχει αυτή η περιοχή της ανθρώπινης εμπειρίας ή ξεκομμένη απ’ όλα, η οποία εντέλει ενώνει τα πράγματα. Αυτή η στιγμή η τόσο απλή όσο η γεύση του ψωμιού και η μυρωδιά ενός ρούχου.
Read the rest of this entry »
Ένα βραβευμένο βίντεο με αυτοβιογραφικό χαρακτήρα από τον Johnny Kelly.
Μαζί με την απλότητα και την αμεσότητα του πράγματος υπάρχει ένα εντυπωσιακό εύρος όσον αφορά στις τεχνικές που έχουν χρησιμοποιηθεί!
Η αναβλητικότητα είναι ένα μυστήριο, συχνά δε ξέρουμε τι την γεννά. Δεν ξέρουμε γιατί διαιωνίζουμε καταστάσεις δυσάρεστες ή επικύνδινες. Σήμερα και πάντα. Κι ενώ αυτό μοιάζει ιδιωτικό, δεν είναι. Συμβαίνει μαζικά. Ο Κόσμος όλος μοιάζει να καταστρέφεται και κανείς δεν κάνει κάτι.
Το αδιέξοδο παίρνει άπειρες μορφές και το πράμμα που είμαστε αντιστέκεται με κάθε τρόπο,
δίχως εξηγήσεις, μουγκό κι άπιαστο. Αγοράζει και πουλλά. Βλέπει τηλεόραση και πάει ταξίδια στην Ασία.
Κάτι σπουδαίο κρύβεται εκεί, κάποιο μυστικό μας πλησιάζει.
Μα τι γίνεται με τους νεκρούς; Όλοι τους διεκδικούν όπως τους αρέσει..
Θεωρώ χυδαία την πρόσκληση σε μίσος να την θεωρεί κανείς σαν “προσφορά” στον νεκρό. Υπάρχει μια προβολή της βλακείας των “ζωντανών” πάνω σ’ όσους έφυγαν.
Ήθελα συχνά να περπατούσα τον κόσμο σα νεκρός. Όταν κάθομαι στο λεοφωρείο να μην παίρνω την θέση κανενός, η χαρά μου να μην κοστίζει σε κανένα, να μη σκοτώνεται καμμιά ντομάτα και κανένα αρνί για να ζήσω, να μην έχω τίποτα να αρπάξω από τους άλλους (συναισθηματικά ή “πραγματικά”), να μη τρέχω να γεμίσω το κενό με “αισθήματα” και ιδέες. Να κοιτάω και να βλέπω.
