You are currently browsing the tag archive for the 'Στοχαστικά' tag.
Ένα τραγούδι που έγινε επιτυχία λόγω του τολμηρού του βίντεο. Γυμνά κορίτσια αυτάρεσκα περπατούν στο πραγματικό Παρίσι και τραγουδούν στίχους εξοργιστικούς και αποκαλυπτικά ευθείς. Το βασικό θέμα είναι τα “θέλω” τους. Τα “θέλω” τους αφορούν μόνο σε ΣΕΞ, ΑΓΑΘΑ, και ΔΟΞΑ-ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ. Για όσους δε ξέρουν Γαλλικά, η μετάφραση τα λόγια τα κάνει κάπως αφηρημένα και δεν αποδίδει την τσαχπινιά και την χυδαιότητα του ύφους, το τσουχτερό χιούμορ και τις πολύ συγκεκριμένες αναφορές στην μιντιακή πραγματικότητα.
Ο κόσμος που αποτυπώνουν είναι πραγματικός. Δε μπορούμε όμως να πούμε πως αυτό είναι μια κριτική ματιά… Το σύστημα, έχει γραφεί, μισεί πλέον τον εαυτό του, αυτοσαρκάζεται κι έτσι μοιάζει ακόμα πιο άτρωτο, μοιάζει η απελπισία του να το τονώνει, και συνεχίζει απελπισμένα ο κόσμος με πλήρη επίγνωση, χωρίς διάθεση να αλλάξει, χωρίς πρόθεση να κινηθεί προς την (αποτολμώ αυτή τη θέση) πραγματική του επιθυμία για άλλο φως, για άλλες χαρές.
Αυτές οι “άλλες” αισθήσεις μοιάζουν πλέον άγευστες, ανύπαρκτες, μυστικές-μυστικιστικές. Ποιός τις έχει ανάγκη; Στην κόλαση έχει χαβαλέ!
Ένα άλλο θέμα που κραυγάζει είναι η θηλυκή σκέψη(εδώ γελάμε ή κλαίμε αναλόγως) όπως αυτή (αυτο)παρουσιάζεται. Εδώ υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος εσωτερικών μονολόγων από κάτω, τρομακτικών ευαίσθητων και.. μακριά από μας.
Η διάχυτη βλακεία της θυματοποίησης των γυναικών και το αδιέξοδο της δαιμονοποίησης των ανδρών, οδήγησε πολύ κόσμο στο να εγκαταλείψει όλα τα εργαλεία κατανόησης αυτών των προβλημάτων.
Δε μας παρατάς! Δεν υπάρχουν άνδρες πια!
Όσοι νομίζουν ακόμα πως φταίει η “Πατριαρχεία” για όλα, θα τους πρότεινα να το ξανασκεφτούν (το λέω πολύ ήπια). Ας βάλουμε μέσα στην κουβέντα τουλάχιστον ένα πράγμα: πρώτα είμαστε άνθρωποι και μετά είμαστε άνδρες και γυναίκες.
Θα επανέλθουμε αλλού νομίζω…
Εδώ θα προσθέσω κάτι ακόμα… Που θεωρώ πιο σημαντικό. Τον τρόπο και την ευκολία με την οποία μιλάμε για το “Σύστημα” τα θεωρώ βαθύτατα αδιέξοδα και εξοργιστικά. Το λεγόμενο “Σύστημα” είναι μια έννοια ελλιπής και παραπλανητική. Κατά βάθος μεταφέρει το βάρος της επιλογής από τα πρόσωπα, αποκλειστικά, στις δομές. Στην πράξη αυτό καθιστά τη σκέψη μας μονοκόμματη και τυφλή. Μπορούμε χωρίς να κοιταχτούμε στο καθρέφτη να μιλήσουμε για όλα. Μπορούμε ακόμα να φτιάξουμε τρομοκρατική οργάνωση, να σκοτώσουμε άλλους ανθρώπους, να γράψουμε και προκηρύξεις μνημειώδους χοντροκοπιάς και ανοησίας. Ο πολιτικός λόγος για να μη πέσει στα δίχτυα της ψυχολογίας και της θρησκείας αντικειμενοποιεί τα πράγματα και τα αποξηραίνει. Το να φταίει το “Σύστημα” είναι μια βολική λύση αλλά διαχωρίζει τις δομές από τις οντολογικές τους προυποθέσεις. Τελικά δε καταφέρνει να αγκαλιάσει τον σύνολο άνθρωπο. Το βάθος και το αίνιγμα του “κακού” δε περιγράφεται μόνο συστημικά. Το γιατί δε μπορούμε να έχουμε έναν δίκαιο κόσμο δεν έχει ούτε και θα απαντηθεί με την περιγραφή των μηχανισμών της κοινωνίας. Το βάθος του “κακού” και του εσφαλμένου δεν έχει τέλος. Είμαστε όλοι χρεώστες κάπου. Και οι Ποιητές και οι Συνδικαλιστές ωφείλουν στο αίνιγμα της ζωής λίγη προσοχή, λίγη σεμνότητα. Κι αυτό δε θα τελειώσει ποτέ και με κανένα σύστημα.
Baby baby baby
Je veux des plans sur la commode
Je veux Tellier sur mon iPod
Je veux l’amex black de ta mère
Je veux la voiture de ton père
Je veux sortir avec tes potes
Je mettrai ma plus belle culotte
Je veux une session un peu hot
Je veux bien que tu regardes mais pas que tu pelotes
Baby baby baby
Je veux être dans le top de justice
La main gaspard sur ma cuisse
Je veux compter même sans les doigts
Je veux les tiens au bon endroit
Je veux pas prendre les escaliers
Tiens c’est parfait tu vas me porter
Je veux que moi sur les photos
Et je veux poser pour St-Lau
Je veux des enfants surdoués
Et je veux que mon chien soit diplôme
Je veux ta téte sur un plateau
Je veux la mienne chez Denisot
Baby baby baby
Je veux pas de cake je veux de la coke
Je veux pas de Kate je veux Ethan Hawk
Je veux sauter d’une grand échelle
Toi tu te démerdes pour l’arc en ciel
Je veux des glaces choco vanille
Je veux tes boules a la myrtille
Je veux danser comme Vanessa
Je veux voir son mec a Ibiza
Je veux dormir quand tu te réveilles
Et je veux le même t-shirt que Yelle
Je veux rentrer dans tout mes jeans
Et je veux que tu me rinces avec ta prime
Je veux des glaçons dans mon verre
Faire une soufflette a ta grand-mère
J’ai vu ton ex tu sais la sotte
Dis lui que j’ai retrouve ses bottes
Je veux pas de noyau dans ma cerise
Je veux que tu redresses la tour de Pise
Je veux jouir dans une 2 chevaux
Et je vais le faire derrière ton dos
Μια αγγλική μετάφραση με hyperlinks(!) εδώ
Και το BONUS!!! Μια ακόμα πιο χυδαία εκδοχή! Για την προώθηση ενός Βίντεο παιχνιδιού…
Ο Βόθρος δεν έχει όρια! Και το λέω αυτό χωρίς υποκριτικές καταδίκες. Τα βλέπω όλα αυτά και παράλληλα με την όποια κριτική απόσταση μου φαίνονται πιο εύστοχα και ειλικρινή και επικίνδυνα από πολλές φιλανθρωπικές ψευτιές που κυκλοφορούν!
Όλα αυτά δείχνουν πως η κριτική έχει φτάσει στα όρια της και πρέπει να κάνουμε στην ζωή μας πράξη τα όσα ευγενικά γενναία και φωτεινά αναζητούμε. Χαίρετε!
(Τέτοια έργα, είναι αλήθεια λειτουργούν στους χώρους που παρουσιάζονται και οι διαστάσεις τους πρέπει να είναι τέτοιες ώστε ο θεατής να μπορεί να βυθιστεί σ’αυτά. Οι οθόνες όμως δεν έχουν τέτοιες διαστάσεις…)
Vagina Cosmica. Ένα ταξίδι στην καθαρή αίσθηση, στα στοιχεία τα πρώτα της εικόνας, μια επιχείρηση μυστηρίου. Ο ήχος και η εικόνα έχουν υπνωτικό χαρακτήρα. Ο ερωτισμός και technoλαγνεία συνδυάζονται κι εκεί εμφανίζεται ένα σκοτάδι από καθαρή ενέργεια. Σίγουρα δεν είναι για όλες τις ώρες της ημέρας..
Οι Otolab είναι μια Ιταλική κολεκτίβα με έδρα το Μιλάνο. Αποτελείται από καλλιτέχνες τις κινούμενης εικόνας και του ήχου, σχεδιαστές, αρχιτέκτονες κ.α. Η δουλειά τους έχει άμεση σχέση με τους προβληματισμούς άλλων καλλιτεχνών ανά την Ευρώπη και τον κόσμο. Στο χώρο της Ηλεκτρονικής Τέχνης. Τους ενώνει κάτι που έχει χαρακτηριστικά μόδας, ρεύματος-trend, στυλ, δίχως όμως να στερείται ουσίας. Αυτή η ουσία, το θέμα όλης αυτής της έρευνας και το αντικείμενο όλου αυτού του ενθουσιασμού συχνά χάνεται, δε φαίνεται. Τα πλακώνει ο ίδιος ο τρόπος που εκφράζονται.
Όλα αντιμετωπίζονται ως πληροφορία ή ως “σήμα” εξ’ου και η εμμονή στην μη διαφοροποίηση μεταξύ ήχου και εικόνας. Έχουμε πολλά εγχειρήματα που ο ήχος γεννά με τρόπο “μηχανικό” την εικόνα ή η εικόνα μετατρέπεται ταυτόχρονα σε ήχο. Και τα δυο είναι το ίδιο πράγμα. Όλα τείνουν σε μια αισθητική του Ηλεκτρισμού, των συχνοτήτων και των Πίξελ. Μια αισθητική της ωμής ηλεκτρομαγνητικής μηχανής, μια ανάδειξη της σάρκας της ψηφιακής πληροφορίας, μια ανάληψη του στοιχειώδους πέρα από την αναπαράσταση και την περιγραφή. Πέρα από την ανοησία της προοπτικής της Αναγέννησης, πέρα από αυτό τον κόσμο και βαθιά μέσα σ’ αυτόν. Όσο πιο βαθιά γίνεται πέρα από σχόλια και σκέψεις, έξω από το χιούμορ και τις ιστορίες, χωρίς συλλογισμούς, φτιάχνοντας μια νέα περιοχή του ωραίου που δεν είναι καθόλου καινούρια που επιστρέφει στα ηλεκτρικά φορτία των νεύρων, στη νοσταλγία του σώματος και στην πανηγυρική του επιστροφή.
Το θέμα δεν είναι τόσο απλό βέβαια. Τα κύρια θέματα που προκύπτουν είναι, πάλι, το θέμα της μηχανής, της πληροφορίας και του Όντος. Οι τάσεις είναι πολλές, κάποιες μοιάζει να διαβάζουν τον κόσμο με έναν τρόπο επίπεδο, μηχανικό. Δίχως απαραίτητη επίγνωση του φιλοσοφικού βάρους των πραγμαάτων παρουσιάζουν μια επηρμένη και ναρκισσιστική απερισκεψία. Κάποιοι άλλοι, όμως, κάνουν ανοίγματα και σώζουν την κατάσταση. Η θρησκεία της τεχνολογικής επιστήμης έχει κι αυτή τις αιρέσεις της.
Ο δρόμος αυτός είναι γεμάτος κίνδυνους, ξεκινά από αλλού, έχει φοβερές τάσεις και δυνατότητες, παρόλα αυτά αισθητικοποιείται (life-stylοποιείται) ραγδαία και μοιραία. Ας ασχολούμαστε μ’αυτά που έχουν κάτι να πουν.
Από που για που; Ποιοί είναι όλοι αυτοί; Πόσο ακριβά πληρώνει κανείς την επιλογή του ή την αδυναμία του να γίνει όπως οι άλλοι; Φεύγουμε σε κάποιο περιθώριο των διαδρομών αυτού του κόσμου. Η φωνή μας σηκώνεται σε ένα δάσος μακρινό, σα δέντρο που ίσως κάποτε δώσει σκιά σε κάποιο περαστικό.
Ας το κάνουμε με κέφι όμως! Ας το κάνουμε χωρίς περιττό θρήνο όπως οι Subtle. Με λίγη τρέλα και παίζοντας με το παράλογο αναγνωρίζοντάς το, είναι και δικό μας συστατικό ευτυχώς. Σ’αυτό το τρελό και άδικο κόσμο που είμαστε αυτή τη στιγμή ας παίξουμε το παιχνίδι που μπορούμε.
Πηγαίνοντας στον κόσμο μέσα, το πρόσωπο γίνεται πρόσωπο μετά από πολλά χιλιόμετρα. Για να πει ένα “Ναι” πρέπει να πει πολλά “Όχι”.
Ο Καιρός μας είναι παράξενος. Με θόρυβο και λύσσα γιορτάζουμε τις μέρες μας, ηλεκτρισμένοι. Λυώνοντας ότι μπορεί να λυώσει. Στη σύγχιση μας φαίνεται να λέμε πως αν μείνει κάτι θα είναι είτε η ίδια η αλήθεια είτε η απελπισία μας γυμνή. Κι αυτό μοιάζει ειλικρινές.
Οι άνθρωποι τρώνε ο ένας τον άλλο. Η Νύχτα μοιάζει να μην ξεκίνησε ποτέ. Γεννήθηκες μέσα της και τρέχεις. Το πρωί δεν είναι πρωί και η Νύχτα δεν είναι υπό συζήτηση, η Νύχτα είναι η μόνη αλήθεια και οι καλές προθέσεις δε μπορούν να ειπωθούν δημοσίως. Το “καλό” είναι πλέον τόσο ύποπτο όση και η υποκρισία και η οκνηρία που συστηματικά κρύβονται πίσω του. Κι αν δε θέλεις κι αν δε μπορείς, η μόνη λύση είναι να τρέξεις. Όσο πιο γρήγορα μπορείς.
Κάποτε διαλέγουμε την Νύχτα, την θλίψη και τις ιστορίες που μιλούν σκοτεινές λέξεις. Πληρώνουμε να δούμε ταινίες που θα μας γεμίσουν τρόμο κι όνειρα αγωνίας. Παίζουμε ποιός θα τρομάξει τον άλλο στις άκρες των γκρεμών και στα μπαλκόνια. Ο φόβος μοιάζει σαν εγγύηση πως ζούμε.
Κάπου όμως όλοι οι φόβοι αθροίζονται, γίνονται ένα και χάνονται στο βάθος. Δεν μιλάμε πλέον για το φόβο κάποιου συγκεκριμένου πράγματος, των σκύλων, της αρρώστιας, της ηλεκτροπληξίας, της μοναξιάς κ.τ.λ. Κάπου οι φόβοι μαζεύουν τόσο πολύ που τα διάφορα “γιατί” σβήνουν και μένει μόνο ο φόβος, μόνος, διπλά ανεξήγητος και διπλά απελπιστικός, άπιαστος, πανταχού παρόν.
Και τότε..
Οι Subtle είναι ένα τρελούτσικο τσούρμο, μετα-hip-hop, avant-hop με ατμοσφαιρική μουσική και στίχους αμερικάνικου σουρεαλισμού με πολιτικές ροκ αποχρώσεις και αγάπη για το παράδοξο και το παιχνίδι. Έχουν κάνει μια σειρά από καταπληκτικά μουσικά βίντεο σε συνεργασία τους SSSR, μια κολλεκτίβα (νορβηγο-ιαπωνική(!!!) όπως λένε) η οποία κάνει θαύματα.
Η σελίδα των SSSR στο Myspace εδώ
Η σελίδα των Subtle στο Myspace εδώ.
η ακόλουθη σημείωση αφορά τον τίτλο του τραγουδιού και είναι στο youtube account της εταιρίας που τους “παράγει”..
PS. It is widely believed that the title of this vide ‘F.K.O.’ stands for ‘F**k Kelly Osborne’.
Οι στίχοι ακολουθούν:
Read the rest of this entry »
Το πιο βαθύ σκοτάδι βρίσκεται στον Νου. Στο απρόσκλητο βάθος του.
Στις απαντήσεις του, που γεννάν μόνον ερωτήσεις.
Στην υποψία μας πως κάτι γνωρίζει, η οποία εμποδίζει να τον αρνηθούμε.
Στα ωραία τραγούδια πόνου που γνωρίζει και στα καταπληκτικά φαντάσματα που ξέρει να γεννά. Read the rest of this entry »
Ένα Βίντεο βασισμένο σε ποίημα. Μια σπάνια περίπτωση όπου η σχέση της εικόνας με το κείμενο δε φτωχαίνει αλλά δυναμώνει.
Πως ξεχνιούνται τα πράγματα; Τι γίνεται αυτό που ήταν πριν μνήμη; Δε χάνεται όλο δια μιας. Όσα θυμόμαστε μας κάνουν τον κόσμο οικείο, είναι τα σημεία που πιανόμαστε καθώς πέφτουμε μέσα στο πηγάδι του χρόνου. Κι όπως προχωρά ο καιρός τόσο ξεχνιούνται πράγματα που κάποτε μοιάζαν ο πυρήνας της ίδιας μας της ζωής. Μα πως μπορέσαμε να ξεχάσουμε κάποια πρόσωπα και κάποιες στιγμές τόσο σημαντικές; Τα πράγματα σβήνουν από μέσα μας σαν κάτι να τα τρώει, σα τοπία που λειώνουν. Στο τόπο που αφήνουν πίσω τους ανοίγουν οι καινούριες μας υποθέσεις πανιά και φυτρώνουν τα καινούρια ενδεχόμενα. Read the rest of this entry »
Τι σημαίνει αρχή και τέλος δεν είναι καθαρό. Πότε άρχισε η ζωή μας; Πότε τελειώνει; Δεν ξέρω καν αν είναι σωστό το ερώτημα, μοιάζει μισερό. Τα όρια των πραγμάτων και των σωμάτων δεν είναι σαφή και γι’ αυτό μπορούμε(;) να αγγίξουμε ο ένας τον άλλο. Το σημείο που ακουμπά ο ένας τον άλλο είναι ένα σημείο “σύγχυσης”. Εκεί κάτι χάνεται και βρίσκεται, εκεί κάτι πεθαίνει, εκεί είμαστε μαζί.
Το πρώτο animation είναι κάποιες πρώτες δοκιμές του Bruce Bickford. Χωρίς αρχή και τέλος, χωρίς όρια, εντούτοις πλήρες. Το θεωρώ ένα «έργο ολοκληρωμένο. Το ότι δεν έχει αρχή και τέλος είναι, σ’ αυτή την περίπτωση, ουσιώδες και «ωραίο». Όσα συμβαίνουν μοιάζουν μέρος ενός τραγουδιού που δε χρειάζεται ν’ ακουστεί ολόκληρο. Είναι εμφανής η υλικότητα του χαρτιού αλλά και αυτή του πηλού(το χαρακτηριστικό υλικό του Bickford) στο δεύτερο βίντεο. Για το animation είναι σημαντικό πάντα πως όσα κινούνται δεν είναι ζωντανά, πως ένα μικρό θαύμα γίνεται και τα πράγματα μιλούν.
Ένας άνθρωπος κωπηλατεί. Η μορφή του ρευστή, σα σκέψη και διάθεση ανθρώπινη. Όταν φτάνει στην ακτή πιάνεται σε ένα δέντρο και γίνεται ζώο, πίθηκος. Σα να γυρνά προς τα πίσω ο χρόνος. Τότε βλέπουμε την γη και τα φαινόμενα στην πιο γυμνή τους μορφή. Χωρίς άλλο νόημα από την αλλαγή τους. Όλα εκρήγνυνται, ξεχειλίζουν κι αλλάζουν μορφή. Όλα είναι ύλη. Αυτό όμως δεν απλοποιεί τίποτα. Τι είναι η ύλη;
Τα τοπία πρωταγωνιστούν. Χωρίς κανένα ίχνος «πολιτισμού». Κι ενώ αναδιπλώνονται μές τον εαυτό τους και στροβιλίζονται το μόνο που μένει είναι όχι το σχήμα ούτε κάποια λειτουργία, το μόνο που μένει είναι ότι υπάρχουν και κινούνται σε ένα παράφορο παιχνίδι. Ένα παιχνίδι σκληρό και μαγικό που συνθλίβει τα πάντα, στο οποίο δε μπορούμε να επιβάλουμε κανένα νόημα.
Κάποιο μεγάλο πάθος κάνει την γη να γυρνά, εμείς διαμορφώνουμε αυτή την ροή όσο μπορούμε αλλά όλα συνεχίζουν πέρα από μας. Ένας σεισμός κι ένας πόλεμος ίσως δεν έχουν καμμία διαφορά.
Κάποια στιγμή εμφανίζεται ένα κρανίο. Πλησιάζει. Χωρίς πάθος. Απλώς πλησιάζει.
Κάποια στιγμή κάνει την εμφάνιση του ένα πρόσωπο, μοιάζει με ινδουιστική θεότητα, πράγμα ταιριαστό σε εκείνους τους καιρούς τους Χίππικους.. Θα αποφύγω κάθε ανάγνωση..
Κάποια στιγμή μια βάρκα μοιάζει ακυβέρνητη να παλεύει με τα κύμματα.
Ο Bruce Bickford είναι μια μοναδική και θα έλεγε κανείς ιδρυτική προσωπικότητα για το “animation” και μάλιστα το “clay animation“. Άγνωστος σχετικά και συνειδητά αποτραβηγμένος παραμένει ένας ιδιωματικός καλλιτέχνης, ένας παράφορος τεχνίτης και άνθρωπος. Είναι περισσότερο γνωστός για τις συνεργασίες του με τον FranK Zappa με τον οποίο μοιράζονται πολλά, π.χ. Το χιούμορ, την πολιτική ευαισθησία αλλά και τον τρόπο που δομούν ή αποδομουν την αφήγηση ενώ παράλληλα την ανακαλουν, την στήνουν, την πλάθουν συνέχεια, είναι διαρκώς μέσα στην περιγραφή με την οποία όμως παλεύουν σαν να την αρνούνται.
Το site του εδώ.
Άρθρο στην Wikipedia εδώ.
They dumped her body into the molten light
Floated to the surface and it did not ignite
She rose up slowly and walked to the shore
She stood up on the bank and whispered
I’ll find you and I’ll kill you
I’ll find you and I’ll kill you
I’ll find you and I’ll kill you
They ran back into town and hid in the church
They explained their situation and they feared for the worst
The priest told the brothers that she could not be killed
She flew out of the stone cold ground and
She’ll find you and she’ll kill you
She’ll find you and she’ll kill you
She’ll find you and she’ll kill you
Oh oh oh oh…
There was a knock at that door that shook through their hearts
She blew it right open and put it apart
She shot a string of flame from the center of her chest
As she watched their bodies burn she whispered
I found you and I killed you
I found you and I killed you
I found you and I killed you
Ο Κόσμος είναι ακατανόητος όπως και να χει. Είναι παράδοξο αυτό το μουσικό-βίντεο το οποίο ο Καναδός Καλλιτέχνης Chad VanGaalen τραγούδησε και σχεδίασε! Έχει μια δύναμη και μια αδυναμία, τόσο στο σχέδιο όσο και αλλού, που αξίζει να σταθεί κανείς να την παρατηρήσει.
Με μια απαλή και παραιτημένη φωνή τραγουδά έναν ύμνο οργής εκδίκησης και τιμωρίας. Νομίζω πως παρόλο που ο νέος κόσμος είναι φυλακισμένος (και δη ο Αγγλοσαξωνικός) σε μια αδιέξοδη θεωρία του κακού αυτό το κομμάτι τοποθετείται πολύ εύστοχα. Ζητά αυτήν την τιμωρία αλλά ένα κομμάτι του δεν την αγκαλιάζει με την τυφλή απόλαυση του Χόλλιγουντ. Μιλά για την αδικία και την παρουσιάζει σ’ όλη της την βαρβαρότητα και απερισκεψία αλλά κάπου κρατά μια “πισινή”.
Θα μπορούσαμε να πούμε πως η βία και το κακό, αντίθετα μ’όσα βλέπουμε γύρω, είναι το τέλος μιας ιστορίας κι όχι η αρχή.
Αν η Αμερική κατάφερε να καταλύσει την διεθνή νομιμότητα να σκοτώσει και να σπείρει το μίσος είναι διότι υιοθετεί μια κοντόφθαλμη ερμηνεία του κακού. Αν εμείς περνάμε την ζωή μας γκρινιάζοντας, αδρανείς ένας από τους πολλούς λόγους είναι πως δε μελετάμε τους πολύπλοκους μηχανισμούς που κάνουν την ελπίδα να φθήνει και νομίζουμε πως φταίνε “κάποιοι” άλλοι “κάπου” αλλού.
Είναι αξιοσημείωτο πως ο Ιερέας λέει την αλήθεια στους κακούς και έχει μια κάποια σοφία αλλά σ’ αυτήν δεν υπάρχει ούτε συγνώμη ούτε τίποτ’ αλλο παρά η αποδοχή πως όσοι πεθαίνουν δεν μπορούν να σκοτωθούν και όσα έγιναν δε μπορούν να ξεγίνουν(!).
Οι μάσκες που φορούν οι”κακοί” σαν πρόσωπα κάνουν την τίμωρία πιό αποδεκτή, πιο εύκολη κι αυτό είναι ένα παλιό κόλπο, αυτοί δεν είναι άνθρωποι ακριβώς άρα.. οκ.
Η Δαιμονοποίηση είναι το απαραίτητο όπλο όλων των δημαγωγών και ενεύθυνων. Η απόλυτα αρνητική κριτική ισοπεδώνει την κριτική σκέψη, οδηγεί στην μουγκή και βλακώδη αγανάκτηση, αποτελεί την δικαιολογία για να δικαιολογήσουμε, συνειδητά ή ασυνείδητα, την δικιά μας δυσκολία.
Αν θυμηθεί κανείς την απεικόνιση στις ζωγραφιές του Ιερώνυμου Μπος και αλλού, συχνά έχουμε να κάνουμε με τερατόμορφους ανθρώπους, με ανθρώπους οντολογικά κακούς που είναι άσχετοι με μας. Παράλληλα, αξίζει να θυμηθεί κανείς τους εικονογραφικούς τύπους της ανατολής όπου αντίθετα ο Ιούδας είναι απλώς.. προφίλ. Δείτε εδώ ένα παράδειγμα.
Είναι ο μόνος που δεν έχει ολόκληρο πρόσωπο κι αυτό είναι όλο. Δεν έχει ούτε γκριμάτσες ούτε τίποτ’ άλλο υπερβολικό, είναι όπως εγώ και εσείς.
Το μισό πρόσωπο κάποιου σήμαινε πως ήταν μισός πως είχε χάσει τον εαυτό του αλλά του έμενε ακόμα η δυνατότητα να ξαναστρέψει το πρόσωπο του προς εμάς προς το έξω από αυτόν. Τα ζητήματα αυτά δεν είναι καινούρια. Έχουν απασχολήσει την ανθρωπότητα εδώ και αιώνες. Υπάρχει κακός άνθρωπος; Δεν αποκλείεται, αλλά..
Υπάρχει θλίψη σ’αυτό τον κύκλο δικαίου και αδίκου, υπάρχει ένα απίστευτο κενό και αγωνία στην αδυναμία να αιτιολογηθεί το κακό ο πόνος και η φθορά. Ο σύγχρονος άνθρωπος προσπαθεί να το καταλάβει αλλά δυσκολεύεται να το επιτύχει χωρίς να πέσει σε “Θρησκευτικά” ή “Ηθικά” μονοπάτια(σημειώνω πως, κατά την αίσθηση μου, η πολιτική εμπεριέχει στην ουσία και τα μεν και τα δε).
Ο Κόσμος δεν έχει νόημα μ’αυτούς τους όρους και παρόλαυτά εμείς πρέπει να ζήσουμε.
Οι πράξεις μπορούν να κριθούν, οι άνθρωποι δύσκολα..
O Emile Cohl είναι ο “δημιουργός” του πρώτου κινούμενου σχεδίου στην Ιστορία. Το 1908.Προβλήθηκε στις 17 Αυγούστου (ημέρα των γενεθλίων μου)
Στην ουσία είναι η πρώτη ταινία εξ’ ολοκλήρου φτιαγμένη με κινούμενα σχέδια.
Ο Emile Cohl (Wikipedia) πέθανε ξεχασμένος και άγνωστος. Είναι πιθανότατα ο εφευρέτης και του stop motion κ.α. Θα μπορούσε να ζηλέψει κανείς την μποέμικη ζωή του ίσως ακόμα την αντοχή του σε τόσα γυρίσματα της τύχης και της μοίρας.
Η τελευταία του ταινία λεγόταν “Η μαριονέτα ψάχνει ένα σπίτι”, δεν είναι τυχαίο, στα μάτια μου τουλάχιστον.
Αν κάνουμε όσα κάνουμε για να μας αναγνωρίσουν τότε καλύτερα να το ξανασκεφτούμε. Κι αυτό αφορά τον κάθε ένα από μας. Αντίθετα από αυτό που λέμε συνήθως δεν είναι μόνο οι καλλιτέχνες που δεν αναγνωρίζονται, κανείς δεν αναγνωρίζεται, ούτε ο επιστήμονας ούτε ο οδοκαθαριστής ούτε ο πολίτης που σέβεται τον εαυτό του και την δικαιοσύνη. Την δκαιοσύνη όπως πηγάζει μέσα του κι όχι όπως την επιβάλλει η ανόητη εποχή του και οι άθλιοι μικρόψυχοι ή έστω ξεχασμένοι συμπολίτες του.
Είναι ιδιαίτερα σημαίνον αυτό το φιλμ. Σημειώνω το στοιχείο του ανθρώπινου χεριού, που “δίνει” ζωή.. Την απορία που ποτέ δε τελειώνει μπροστά στους φυσικούς νόμους. Στους νόμους που επιτρέπουν ο κόσμος να είναι προβλέψιμος και, το σημαντικότερο, “χρήσιμος” .Την έκπληξη και την μέθη που γεννά η διαχείριση αυτών των νόμων και την αίσθηση της δύναμης. Αυτό είναι ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία για όλα αυτά τα έργα που “ζωντανεύουν πράγματα “νεκρά” ή “χωρίς ζωή”.
Δείτε πως ο χαρακτήρας ξεκινά κρεμάμενος στο κενό, με ένα χαμόγελο. Δείτε πως στο τέλος δεν έχει τέλος. Και το άλογο του είναι ξύλινο, η άλογη ιστορία κινείται από κάπου αλλού..
Ένα άλλο στοιχείο, θεμελιώδες κι αυτό, είναι η ελευθερία και η αχαλίνωτη εξέλιξη της ιστορίας και των μορφών. Από την πρώτη στιγμή τα κινούμενα σχέδια έπαιζαν με τον πλούτο των σχημάτων και με την απεριόριστη φαντασία, με το θαυμαστό και το ακραίο, με το σώμα που κόβεται κομμάτια κι όμως δεν καταστρέφεται, με τον εχθρό τον τεράστιο που λέγεται φόβος και γίνεται σκόνη ,με το πόσο ο χώρος είναι σχετικός και πόσο η επιθυμία είναι ήδη μία εμπειρία και μια πραγματοποίηση..
Ένα βίντεο με έναν, αόρατο, αόρατο άνθρωπο..
Ο διαχωρισμός μεταξύ ορατού και αόρατου είναι προβληματικός. Ο κόσμος μας γίνεται όλο και πιο αόρατος, με την τεχνολογία των δυκτίων, με την νανοτεχνολογία, με την παγκοσμιοποίηση κ.α. Είναι όμως κάτι, οτιδήποτε, ορατό; Εμείς π.χ. Μήπως είμαστε ήδη αόρατοι;
σχόλιο στο Lee Press On Nails (1985)
{
Το σώμα δεν είναι οι λειτουργίες του, τουλάχιστον αυτές που χονδροειδώς έχουμε καταγράψει, το σώμα δεν ξέρουμε τι είναι..
Το θέμα που υποβόσκει τόσο εδώ όσο και αλλού είναι ο ορισμός του “Όντως”. Είναι ζωή κάτι που κινείται ή αναπαράγει τα φαινόμενα της “ζωής”; Το αδελφό ερώτημα είναι: Τι είναι η Μηχανή; Το θέμα της μηχανής είναι ένα από τα μεγαλύτερα ζητήματα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Κατά πόσο το “είναι” αποτελεί το ίδιο μια μηχανή που μπορεί ο άνθρωπος να ανακατασκευάσει; Μοιάζει λίγο μπέρδεμα είναι αλήθεια αλλά:
Αν το σώμα είναι μια μηχανή τότε ο άνθρωπος είναι κι αυτός μια μηχανή κι αν είναι μια μηχανή τότε κατά πόσο έχει ευθύνη για τις επιλογές του και πόσο έχει σημασία και η ίδια η ζωή του; Μάλλον ο άνθρωπος είναι μια μετρήσιμη ποσότητα, ουσιαστικά αναλώσιμη..
Οκ, πάει μακριά. Το σίγουρο είναι πως δε μπορούμε να μιλάμε χωρίς περίσκεψη γι’ αυτά τα ζητήματα πλέον..
Ο άνθρωπος δεν έχει αποδείξεις για μία μηχανιστική(πεπερασμένη-ντετερμινιστική) ή άλλη καταγωγή (άπειρη-μη ντετερμινιστική).
Δεν μπορεί ακόμα να πει πως το ερώτημα έχει αποδεδειγμένη απάντηση.
Απ’ ότι φαίνεται η απάντηση δεν είναι τόσο απλή, δεν απαντάται με Ναι και Όχι.
Είναι ένα κουβάρι όλα αυτά.. το σώμα, η μηχανή, το πνεύμα, ο Θεός, ο Άνθρωπος, το “είναι”..
}
Δουλεύω με την τεχνολογία σε σταθερή βάση, δεν έχω αμφιβολίες για την αξία και τη δυναμική της χρήσης τεχνολογικών μέσων στην (σύγχρονη) τέχνη. Ακόμα περισσότερο, δε, την θεωρώ κρίσιμη. Αν δεν προσλάβουμε την τεχνολογία ώστε να έχουμε κριτήρια ανθρώπινα (δηλ. καλλιτεχνικά δηλ. αντιφατικά δηλ. μη ποσοτικά) και προτάσεις και εμπειρίες που να την συνδέουν (την τεχνολογία) με μύχια ερωτήματα, με τις βαθύτερες ανάγκες του ανθρώπου ΤόΤε… η τεχνολογία θα παραμείνει ξένη, ανοίκεια, πρόξενος άγχους, αυτόματη.
Παράλληλα υπάρχει μια τάση να αντιμετωπίζεται ο Καλλιτέχνης σαν τεχνικός, καλό εν μέρει διότι για καιρό ταλαιπωριόμασταν με τον καλλιτέχνη “θεωρητικό” αλλά έχει κι αυτό τους κινδύνους του. Σήμερα οι αναλώσιμοι τεχνικοί καλλιτέχνες με αρκετά ομοιογενείς προβληματικές δεν παράγουν λόγο που να μιλά επαρκώς για την ζωή. Ζωή δεν ξέρω τι είναι, βέβαια. Ζωή είναι μια λέξη βολική που αγκαλιάζει και ορίζει πολλά και διαφορετικά πράγματα για τον καθένα. Ζωή είναι αυτό που αντιμάχεται τα έτοιμα νοήματα και τις ασφαλείς πρακτικές για να μπορέσει να προχωρήσει. Ζωή είναι αυτό για το οποίο αξίζει να θυσιάσεις την ζωή σου.
Νομίζω πως δε χρειαζόμαστε “Καλλιτέχνες” αλλά “Ποιητές”, χρειαζόμαστε αυτά τα περιττά πλάσματα που είναι “Δράστες” που “Ποιούν” “πράγματα” δηλαδή “ποιήματα”. Κάνουμε πολλά αλλά δεν έχουμε συναίσθηση, αυτά είναι απλώς θόρυβος κι ο θόρυβος είναι σημαντικός αλλά δεν αρκεί. Χρειαζόμαστε ανθρώπους που κάνουν πράγματα που τους κοστίζουν.
Το βίντεο που ακολουθεί έρχεται από μιαν άλλην εποχή. Έτσι νομίζω. Έχει όμως κάτι που θα μπορούσαμε σήμερα να μεταμορφώσουμε. Είναι κάπως μεγάλο. Δε βαριέσαι… είναι Καλοκαίρι. Το αφηγείται η Liv Ullmann η σύντροφος κάποτε και μεγάλη ερμηνεύτρια ταινιών του Bergman. Όλο αυτό μου έκανε κάτι, μου θύμισε πράγματα και σπαράγματα. Δε ξέρω για σας αλλά για πολλούς που ξέρω και για πολλούς που ακούω οι καιροί δεν είναι εύκολοι. Όσοι από μας είναι καλλιτέχνες κι όσοι άλλοι θέλουν πρέπει να χυθούμε μέσα στην κουταμάρα της τέχνης μας, να την ζήσουμε, να της ζητήσουμε λίγη παρηγοριά και λίγο ή πολύ θαύμα.
