You are currently browsing the tag archive for the 'Ο Χρόνος' tag.
Τα πράγματα είναι κάπου εκεί.
Γεμίζουν μόλις τα κοιτάξουμε. Η απουσία είναι γεμάτη και πυκνή. Αν μείνεις εκεί, κάπου, τα πράγματα σηκώνονται, γίνονται τεράστια, για το καλό και για το κακό.
Ο χώρος δεν είναι συνεχής, ένας τηλεφωνικός θάλαμος είναι συνέχεια πολλών άλλων χώρων που δεν φαίνονται,
είναι μια ανοιχτή υπόσχεση τόσο ανοιχτή που χάνει το νόημα της,
είναι ακίνητος.
Ένας τηλεφωνικός θάλαμος μοιάζει να είναι στο κέντρο ενός αόρατου κύκλου. Ένα κέντρο που ενώ κλείνει και συγκεντρώνει τον χώρο, ενώ περιορίζει τοπικά, ταυτόχρονα, ανοίγει σε αναρίθμητα δωμάτια και ανθρώπους. Μέσα από καλώδια, κύματα μαγνητικά και πιθανές συνομιλίες.
Άλλα τοπία γεμάτα φως και σπίτια γεμάτα παιδιά και αποθήκες και γραφεία και άνθρωποι που μαλώνουν κι άλλοι που τρώνε και πίνουν και συσκευές μουγκές χωρίς ανθρώπους ακίνητες, έτοιμες. Είναι ιλιγγιώδες. Όλη η γη σχεδόν φτάνει σ’αυτό το σημείο, το οποίο έτσι γίνεται τελικά αόρατο, απροσδιόριστο, άγνωστο.
Ποιό είναι το “τέλος” της επικοινωνίας;
Η τρέλα των Ιαπώνων και η βαθιά τους πληγή είναι σα να ποτίζει τον κόσμο με μια ασίγαστη επιθυμία για ζωή. Με μια πελώρια ανάγκη για νόημα χωρίς νόημα. Το πάθος και η τόλμη τους είναι σχεδόν αστεία. Η επιμονή τους μας οδηγεί σε περιοχές χωρίς λέξεις, σε μια “Ιαπωνική Απορία” σε ένα γοητευτικό κενό που κάτι ξεκλειδώνει. Η γοητεία αυτή βέβαια είναι αμφίσημη και απαιτεί προσοχή..
Ποιός είναι ο dokugyunyu;
Δείτε κι αυτό από τον ίδιο..
Τι βλέπει μέσα στο νερό που έμεινε από τις βροχές που πέρασαν; Τι βλέπει μέσα στα ερείπια; Ο Μετανάστης, ο Ξένος, ο καταδικασμένος στην παρατήρηση; Αυτός που αρνείται την εξοικείωση και βαδίζει μέσα στις πόλεις αόρατα μόνος.
Και κάθεται στα τραπέζια και τρώει μαζί μας.
Και γονατίζει μπροστά στα νερά περιμένοντας απαντήσεις δίχως λέξεις, απαντήσεις που μοιάζουν σα χτυπήματα, που ακινητοποιούν, απαντήσεις σα στιγμές που ελευθερώνουν το μυαλό από το μυαλό και το σώμα από το σώμα..
Τι βλέπει εκεί στο ερειπωμένο ναό που δεν έχει οροφή κι έτσι οροφή του είναι ο ουρανός που σκεπάζει την γη και φέρνει και διώχνει τα σύννεφα και τον άνεμο;
Οι φωνές είναι του παρελθόντος, δεν είναι φωνές που εξηγούν, δεν είναι φωνές που λένε κάτι άλλο από τον εαυτό τους, μιλάνε για να πουν πως κάποτε ζούσε και δεν ήταν ξένος. Ήταν παιδί. Ήταν νέος και υπόσχονταν στην ζωή, πεπεισμένος πως η φωνή του είναι δική του. Ήταν ο άντρας μιας γυναίκας.
Τώρα ζει μέσα στην απορία. Αυτή είναι ο τόπος του κι απ’ αυτόν τον τόπο τίποτα άλλο δε μπορεί να τον βγάλει παρά το Παρελθόν. Ή ακόμα, τα απλά πρώτα στοιχεία που δεν έχουν τόπο και χρόνο, το νερό, το φως, το χώμα..
Η θλίψη του είναι περιουσία όλων μας. Τότε και τώρα και πάντα. Η θλίψη του δεν είναι ιδιωτική. Ακόμα κι αν η Νοσταλγία είναι κατάπτυστη, αυτή η Νοσταλγία είναι διαφορετική. Δεν νοσταλγεί κάποιον τόπο αλλά αναφέρεται σε κάποιον τρόπο, σε μιαν άλλη αίσθηση που είναι στην φύση της να χάνεται.
Ο πρωταγωνιστής είναι μακριά από την Πατρίδα του κι αυτό κατά μίαν έννοια αφορά στον χρόνο κι όχι στον χώρο. Είναι μακριά από την εποχή που τα πράγματα ήταν αυτό που ήταν, από την εποχή που απλώς κοιτούσε τον κόσμο, από την εποχή που τίποτα δεν ήταν κάτι άλλο. Δε μπορεί να εξηγήσει τον πόνο του και παραδίδεται σ’ αυτόν, παραδίδεται στην Νοσταλγία πραγμάτων για τα οποία δεν έχει να πει τίποτα. Αυτά τα πράγματα που του επιτρέπουν την σιωπή, που γαληνεύουν τα νερά του νου, την νερολακούβα της ψυχής.
Αυτή η νερολακούβα κάτω από τον ουρανό αρυτίδωτη, καθαρή, άδεια, εκεί, βρίσκεται. Τον κοιτά δίχως να τον καταλαβαίνει. Ο Βυθός της μένει άγνωστος, η επιφάνεια της μιλά και λέει το φως. Μιλά “επιφανειακά” και λέει πράγματα που δε γνωρίζει αλλά είναι σημαντικά. Έτσι. Όπως όλοι μας.
Το πλάνο ανοίγει σιγά σιγά και ξεμακραίνει για να δει καλύτερα. Όσο καταλαβαίνει τόσο η μοναξιά μεγαλώνει, τόσο μικραίνουν τα πράγματα.
Κι ο σκύλος;
Θεέ μη μας αφήσεις να ξεχάσουμε πόσο δύσκολο είναι να κοιτάς τον κόσμο!
ένα πολύ ωραίο site αφιερωμένο στον Αντρέι Ταρκόφσκι
κι ένα άρθρο που δίνει μια συνολική εικόνα χωρίς (πάρα) πολλά πολλά εδώ
Το πιο βαθύ σκοτάδι βρίσκεται στον Νου. Στο απρόσκλητο βάθος του.
Στις απαντήσεις του, που γεννάν μόνον ερωτήσεις.
Στην υποψία μας πως κάτι γνωρίζει, η οποία εμποδίζει να τον αρνηθούμε.
Στα ωραία τραγούδια πόνου που γνωρίζει και στα καταπληκτικά φαντάσματα που ξέρει να γεννά. Read the rest of this entry »
Ο Ivan Maximov παράλληλα με την δημιουργία ιδιότυπων animation υπήρξε μηχανικός στο Ρωσικό Διαστημικό Ινστιτούτο. Ένα μείγμα από Ρωσική θλίψη και σκανταλιάρικη παιγνιώδη διάθεση.
Το site του..
Εκτός από την πολύ ωραία ηλεκτρονική μουσική θεωρώ πολύ ενδιαφέρουσα την αλληγορία της ανθρωπότητας σα σκόνη των αστεριών που προχωρά προς τα μπρος, ίσως δίχως λόγο, με χιλιάδες μορφές για έναν άγνωστο λόγο με τρόπους τόσους όσοι και οι άνθρωποι και οι ιδέες, με ισορροποίες παράξενες της βίας και της έκπληξης. Όλο αυτό τρυφερά όμως, λίγο μελαγχολικά ίσως, αλλά με τρυφερότητα..
Έχοντας φάει την ζωή του να κάνει λίστες και έχοντας περάσει δίπλα από όσα σημαντικά γεγονότα έγιναν αυτά τα χρόνια έκανε αυτο το φιλμ. Τον λένε Jeff Chiba Stearns
Οι βραβευμένοι αδελφοί Lauenstein από το παρελθόν. Ένα ιστορικό πλέον βίντεο..
Υπάρχει πάντα αυτή η απορροία απέναντι στην ανθρώπινη μοίρα, την ανθρώπινη κίνηση και επιθυμία, ένα τεράστιο τρομακτικό “γιατί;” που κάπου νοσταλγεί την ανυπαρξία, το μη-είναι, το μη-όλη αυτή η βλακεία κι ο πόνος.
Η Ισορροποία μοιάζει φοβερή ανοησία σ’έναν κόσμο χωρίς νόημα, νομίζω πως το (ψυχολογικού τύπου) αίτημα για ισορροποία είναι τόσο θλιβερό και κακό, τόσο παραπλανητικό, που τρομάζει. Οι ζωές μας είναι αδηφάγες ακόμα κι όταν δε φαίνεται, είναι δομημένες και πλασμένες από τον πόνο, την βία και την αδικία που τις προστατεύουν κάπου μακριά, κάπου δίπλα. Δε ξέρουμε ποιοί είμαστε στο μηχανισμό της Ιστορίας. Κάποιοι βομβαρδίζονται και κάποιοι ζουν άθλιες ζωές για να έχουμε εμείς να απολαμβάνουμε.. Τέλος πάντων το animation αυτό δε μιλά μόνο για την κοινωνία.. μιλά για την τρομερή μοναξιά του ανθρώπου που έχει σαν στόχο της ζωής του να ικανοποιεί τις επιθυμίες του κι αυτό είναι το πρόταγμα της ζωής του. Ο στόχος του. Το εργαλείο να πλησιάσει την “ευτυχία”.
Κι όμως.. το αδιέξοδο είναι συντριπτικό.
Προσέξτε την εξαιρετική δουλειά στον ήχο(!) συγκρίνεται με την αντίστοιχη στην εικόνα σε βάθος, διακριτικότητα και δύναμη, η μεγαλύτερη της αρετή είναι πως υπάρχουν στοιχεία που μπορούν να σου διαφύγουν τελείως..
