You are currently browsing the tag archive for the 'Μνήμη' tag.
(το βίντεο παίζει σε “λούπα” δύο φορές τις ίδιες εικόνες)
Το Βίντεο που βλέπετε είναι παραγωγή του Fame Festival που οργανώνεται σε μια μικρή υποβαθμισμένη πόλη της Ιταλίας, την Grottaglie από το STUDIOCROMIE. Το STUDIOCROMIE είναι μια μικρή επιχείρηση κάποιου Angelo Milano που εκδίδει βιβλία και χαρακτικά κι αγκαλιάζει καλλιτέχνες των πόλεων.
Ο τίτλος του Festival: FAME, είναι ένα λογοπαίγνιο. Αναφέρεται ταυτόχρονα στην “Αγγλική” ΔΟΞΑ και την “Ιταλική” ΠΕΙΝΑ που γράφονται με τον ίδιο τρόπο. Πρόκειται για ένα φεστιβάλ που οργανώνεται απέναντι στην αδιαφορία των πολιτικών και των γενεών που νέμονται τα πράγματα εαυτιστικά. Ένα φεστιβάλ που στρέφεται προς την υποβαθμισμένη πόλη, στους τοίχους του κόσμου που από ερείπιο γίνεται καθρέφτης να δει κανείς τέρατα και θαύματα. Σ’αυτό τον καθρέφτη μπορεί κανείς να δει την επιθυμία κάποιων να ζήσουν μια ζωή ζωντανή. Κι αυτό σημαίνει να αφήσουν όλες τις ερωτήσεις, χωρίς λουριά, να ραπίζουν τον νου. Σημαίνει να επιτραπούν όλα τα ενδεχόμενα, να ανοίξει έστω για λίγο το πλαίσιο της σκέψης και της αίσθησης σε όσα πιθανώς δε περιέχει κι ας τα έχει ανάγκη. Σ’αυτά τα πολύτιμα κι αναγκαία ανήκει βέβαια κι ο φόβος κι ο τρόμος.
Το φεστιβάλ τοποθετείται δυναμικά χωρίς να ζητά βοήθειες, χωρίς να χάνει χρόνο γκρινιάζοντας. Δίνει στην Πόλη, στο σώμα της κοινής μας ζωής, το φως και την προσοχή, την δυνατότητα του.
Το βίντεο είναι ωραίο και γεμάτο αφορμές. Όλα αυτά συμβαίνουν σε ένα κουρασμένο κομμάτι της πόλης, σε μια της ρυτίδα, σε κάποια γωνία της μάλλον κρυφή. Εκεί γράφεται ένα έξαλλο ποίημα με εικόνες.
Τι είναι το παιχνίδι;
Το ζητούμε και με ανακούφιση το υποδεχόμαστε όποτε μπορούμε.
Εδώ ένα κτήριο, μια αυλή, ξύλα και πέτρες, σκουπίδια των γύρω δρόμων, γίνονται τα playmobil με τα οποία ένα μικρό παραλήρημα ξεσπάει για να μας θυμίσει μια ποιότητα βασανιστικά μετέωρη και ερεθιστική. Μια τελετή, ενίοτε από φάρσες φτιαγμένη, που θυμίζει την αίσθηση της ζωής, ρευστής, πυκνής, πηγαίας, ανακόλουθης.
Υπάρχει σ’αυτό το χορό κάτι σκοτεινό και συνάμα γιορτινό. Υπάρχει μαζί η χαρά της μεταμόρφωσης και η μετουσίωση της μνήμης… σε κάτι άλλο, πολύ κοντινό, όσο μια σκέψη δική μας, πολύ μακρινό, όσο ένα σύννεφο που περνά στον ορίζοντα
και το νόημα του το σβήνει το ίδιο το ταξίδι του.
Δε ζητάω από αυτά τα έργα να μου οργανώσουν την εικόνα που έχω για τον κόσμο. Να φωτίσουν το μέλλον, δε περιμένω. Μου αρκεί το θάμπωμα που έχουν και δίνουν. Η αγωνία τους που απλώς εμφανίζεται και φεύγει.
Δε τους ζητώ να ξεπερνούν τα ψευτοδιλήμματα του ηλίθιου αναπτυγμένου πολιτισμού μας.
Αυτό που έχουν μου αρκεί.
Η ωμή ζωτικότητα.
Η δίψα και το
φίλεργο
κέφι.
Το πιο βαθύ σκοτάδι βρίσκεται στον Νου. Στο απρόσκλητο βάθος του.
Στις απαντήσεις του, που γεννάν μόνον ερωτήσεις.
Στην υποψία μας πως κάτι γνωρίζει, η οποία εμποδίζει να τον αρνηθούμε.
Στα ωραία τραγούδια πόνου που γνωρίζει και στα καταπληκτικά φαντάσματα που ξέρει να γεννά. Read the rest of this entry »
Σήμερα το φως έπνιξε την Πόλη. Στο μικρό μου μπαλκόνι το φως τυφλώνει. Ο άνεμος θυμίζει άλλα τοπία που μοιάζουν μακρινά. Είχα αποφασίσει να ανεβάσω εικόνες που μιλούν για την νύχτα και τώρα ταλαντεύομαι. Θέλω να γράψω για την πορεία στο σκοτάδι για την μυστήρια δύναμη που μας κρατά όρθιους όταν όλα μοιάζουν αντίξοα αντίθετα ανεξήγητα ανυπόστατα. Η δύναμη μας ριζώνει στο Παρελθόν και στο Μέλλον. Στο ένα η μνήμη και η εμπειρία στο άλλο η ελπίδα και εν τέλει η πίστη. Η πίστη πως θα ξυπνήσουμε ξανά αύριο πως ο κόσμος θα είναι ακόμα εκεί πως έχει νόημα να παλεύεις γι’ ακόμα μια μέρα.
Ακόμα έχω την θολούρα του Ήλιου στα μάτια. Δε μπορώ να την κρατήσω αλλά δε πειράζει.
Μας περιμένουν ακόμα σε κάθε γωνία σε κάθε ξύπνημα το φως, ο άνεμος, η αίσθηση πως όλα είναι πηγαία, χωρίς προσπάθεια..
Το κομμάτι είναι της Colleen (Cécile Schott)
Το site της καλλιτέχνιδος εδώ
για την Colleen στη wikipedia εδώ
Ένα Βίντεο βασισμένο σε ποίημα. Μια σπάνια περίπτωση όπου η σχέση της εικόνας με το κείμενο δε φτωχαίνει αλλά δυναμώνει.
Πως ξεχνιούνται τα πράγματα; Τι γίνεται αυτό που ήταν πριν μνήμη; Δε χάνεται όλο δια μιας. Όσα θυμόμαστε μας κάνουν τον κόσμο οικείο, είναι τα σημεία που πιανόμαστε καθώς πέφτουμε μέσα στο πηγάδι του χρόνου. Κι όπως προχωρά ο καιρός τόσο ξεχνιούνται πράγματα που κάποτε μοιάζαν ο πυρήνας της ίδιας μας της ζωής. Μα πως μπορέσαμε να ξεχάσουμε κάποια πρόσωπα και κάποιες στιγμές τόσο σημαντικές; Τα πράγματα σβήνουν από μέσα μας σαν κάτι να τα τρώει, σα τοπία που λειώνουν. Στο τόπο που αφήνουν πίσω τους ανοίγουν οι καινούριες μας υποθέσεις πανιά και φυτρώνουν τα καινούρια ενδεχόμενα. Read the rest of this entry »
με πολλούς πιθανούς αποδέκτες, από πολλούς ταυτοχρόνως αποστολείς…
“Είναι πολλών ανθρώπων τα λόγια μας” είπε ο Σεφέρης. Συνήθως αυτό το διαβάζουμε ως όσα λέμε έχουν φτιαχτεί από τις λέξεις και τις ζωές όσων προηγήθηκαν. Άλλη ανάγνωση λέει πως νομίζουμε ιδιωτικά όσα λέμε, ενώ άθελα μας αντιπροσωπεύουμε πλήθος άλλων.
