Δημόσιος Χώρος..:-)#2-Η επιλογή #2/ Baby Baby Baby !!! Από τους “Make the Girl Dance”(+Bonus Έκπληξη κάτω-κάτω))

Ένα τραγούδι που έγινε επιτυχία λόγω του τολμηρού του βίντεο. Γυμνά κορίτσια αυτάρεσκα περπατούν στο πραγματικό Παρίσι και τραγουδούν στίχους εξοργιστικούς και αποκαλυπτικά ευθείς. Το βασικό θέμα είναι τα “θέλω” τους. Τα “θέλω” τους αφορούν μόνο σε ΣΕΞ, ΑΓΑΘΑ, και ΔΟΞΑ-ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ. Για όσους δε ξέρουν Γαλλικά, η μετάφραση τα λόγια τα κάνει κάπως αφηρημένα και δεν αποδίδει την τσαχπινιά και την χυδαιότητα του ύφους, το τσουχτερό χιούμορ και τις πολύ συγκεκριμένες αναφορές στην μιντιακή πραγματικότητα.
Ο κόσμος που αποτυπώνουν είναι πραγματικός. Δε μπορούμε όμως να πούμε πως αυτό είναι μια κριτική ματιά… Το σύστημα, έχει γραφεί, μισεί πλέον τον εαυτό του, αυτοσαρκάζεται κι έτσι μοιάζει ακόμα πιο άτρωτο, μοιάζει η απελπισία του να το τονώνει, και συνεχίζει απελπισμένα ο κόσμος με πλήρη επίγνωση, χωρίς διάθεση να αλλάξει, χωρίς πρόθεση να κινηθεί προς την (αποτολμώ αυτή τη θέση) πραγματική του επιθυμία για άλλο φως, για άλλες χαρές.
Αυτές οι “άλλες” αισθήσεις μοιάζουν πλέον άγευστες, ανύπαρκτες, μυστικές-μυστικιστικές. Ποιός τις έχει ανάγκη; Στην κόλαση έχει χαβαλέ!

Ένα άλλο θέμα που κραυγάζει είναι η θηλυκή σκέψη(εδώ γελάμε ή κλαίμε αναλόγως) όπως αυτή (αυτο)παρουσιάζεται. Εδώ υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος εσωτερικών μονολόγων από κάτω, τρομακτικών ευαίσθητων και.. μακριά από μας.
Η διάχυτη βλακεία της θυματοποίησης των γυναικών και το αδιέξοδο της δαιμονοποίησης των ανδρών, οδήγησε πολύ κόσμο στο να εγκαταλείψει όλα τα εργαλεία κατανόησης αυτών των προβλημάτων.
Δε μας παρατάς! Δεν υπάρχουν άνδρες πια!
Όσοι νομίζουν ακόμα πως φταίει η “Πατριαρχεία” για όλα, θα τους πρότεινα να το ξανασκεφτούν (το λέω πολύ ήπια). Ας βάλουμε μέσα στην κουβέντα τουλάχιστον ένα πράγμα: πρώτα είμαστε άνθρωποι και μετά είμαστε άνδρες και γυναίκες.
Θα επανέλθουμε αλλού νομίζω…

Εδώ θα προσθέσω κάτι ακόμα… Που θεωρώ πιο σημαντικό. Τον τρόπο και την ευκολία με την οποία μιλάμε για το “Σύστημα” τα θεωρώ βαθύτατα αδιέξοδα και εξοργιστικά. Το λεγόμενο “Σύστημα” είναι μια έννοια ελλιπής και παραπλανητική. Κατά βάθος μεταφέρει το βάρος της επιλογής από τα πρόσωπα, αποκλειστικά, στις δομές. Στην πράξη αυτό καθιστά τη σκέψη μας μονοκόμματη και τυφλή. Μπορούμε χωρίς να κοιταχτούμε στο καθρέφτη να μιλήσουμε για όλα. Μπορούμε ακόμα να φτιάξουμε τρομοκρατική οργάνωση, να σκοτώσουμε άλλους ανθρώπους, να γράψουμε και προκηρύξεις μνημειώδους χοντροκοπιάς και ανοησίας. Ο πολιτικός λόγος για να μη πέσει στα δίχτυα της ψυχολογίας και της θρησκείας αντικειμενοποιεί τα πράγματα και τα αποξηραίνει. Το να φταίει το “Σύστημα” είναι μια βολική λύση αλλά διαχωρίζει τις δομές από τις οντολογικές τους προυποθέσεις. Τελικά δε καταφέρνει να αγκαλιάσει τον σύνολο άνθρωπο. Το βάθος και το αίνιγμα του “κακού” δε περιγράφεται μόνο συστημικά. Το γιατί δε μπορούμε να έχουμε έναν δίκαιο κόσμο δεν έχει ούτε και θα απαντηθεί με την περιγραφή των μηχανισμών της κοινωνίας. Το βάθος του “κακού” και του εσφαλμένου δεν έχει τέλος. Είμαστε όλοι χρεώστες κάπου. Και οι Ποιητές και οι Συνδικαλιστές ωφείλουν στο αίνιγμα της ζωής λίγη προσοχή, λίγη σεμνότητα. Κι αυτό δε θα τελειώσει ποτέ και με κανένα σύστημα.

Baby baby baby

Je veux des plans sur la commode
Je veux Tellier sur mon iPod
Je veux l’amex black de ta mère
Je veux la voiture de ton père

Je veux sortir avec tes potes
Je mettrai ma plus belle culotte
Je veux une session un peu hot
Je veux bien que tu regardes mais pas que tu pelotes

Baby baby baby

Je veux être dans le top de justice
La main gaspard sur ma cuisse
Je veux compter même sans les doigts
Je veux les tiens au bon endroit

Je veux pas prendre les escaliers
Tiens c’est parfait tu vas me porter
Je veux que moi sur les photos
Et je veux poser pour St-Lau

Je veux des enfants surdoués
Et je veux que mon chien soit diplôme
Je veux ta téte sur un plateau
Je veux la mienne chez Denisot

Baby baby baby

Je veux pas de cake je veux de la coke
Je veux pas de Kate je veux Ethan Hawk
Je veux sauter d’une grand échelle
Toi tu te démerdes pour l’arc en ciel

Je veux des glaces choco vanille
Je veux tes boules a la myrtille
Je veux danser comme Vanessa
Je veux voir son mec a Ibiza

Je veux dormir quand tu te réveilles
Et je veux le même t-shirt que Yelle
Je veux rentrer dans tout mes jeans
Et je veux que tu me rinces avec ta prime

Je veux des glaçons dans mon verre
Faire une soufflette a ta grand-mère
J’ai vu ton ex tu sais la sotte
Dis lui que j’ai retrouve ses bottes

Je veux pas de noyau dans ma cerise
Je veux que tu redresses la tour de Pise
Je veux jouir dans une 2 chevaux
Et je vais le faire derrière ton dos

Μια αγγλική μετάφραση με hyperlinks(!) εδώ

Και το BONUS!!! Μια ακόμα πιο χυδαία εκδοχή! Για την προώθηση ενός Βίντεο παιχνιδιού…
Ο Βόθρος δεν έχει όρια! Και το λέω αυτό χωρίς υποκριτικές καταδίκες. Τα βλέπω όλα αυτά και παράλληλα με την όποια κριτική απόσταση μου φαίνονται πιο εύστοχα και ειλικρινή και επικίνδυνα από πολλές φιλανθρωπικές ψευτιές που κυκλοφορούν!
Όλα αυτά δείχνουν πως η κριτική έχει φτάσει στα όρια της και πρέπει να κάνουμε στην ζωή μας πράξη τα όσα ευγενικά γενναία και φωτεινά αναζητούμε. Χαίρετε!

Λέξεις και Χώρος #3/ C. Bukowski:Είναι δικός μας+Μια Ατομική Βομβούλα (It’s Ours+A Little Atomic Bomb)

Πες κάτι γι’ αυτό το τίποτα φίλε!

Ο Μπουκόφσκι είναι ένας περίεργος τύπος.
Τα πεζογραφήματα του συνήθως δε μου αρέσουν. Και λίγα λέω.
Τα ποιήματα του, όμως, έχουν λάμψεις πολύτιμες.
Έχουν ανοίγματα που ακινητοποιούν με την αμεσότητα και με την ευτέλεια των υλικών τους.
Είναι γεμάτα κοινούς τόπους και υπεραπλουστεύσεις που αντί να προδίδουν δυναμώνουν τον Λόγο.
Είναι γεμάτα κατανόηση και επιθυμία να γίνει ο κόσμος κι ο εαυτός κατανοήσιμος.
Με το τίποτα καταφέρνει την ποίηση και δίνει αέρα, γεννά χώρο, δίνει δύναμη.

Τα ποιήματα του δείχνουν στο βάθος να κρύβει λέξεις για να μη χαθεί η σκέψη μέσα στην σκέψη.
Οι λέξεις είναι σαν κτήρια και το ένα κρύβει το άλλο. Κάπου κάτι μένει μισό, κάτι κρατά ακόμα την αντίφαση ωμή, ανεπεξέργαστη, πριν γίνει “ύφος”.
Το ύφος των πεζών του πλακώνει τα κείμενα αλλά στα ποιήματα μοιάζει πιο εγκαταλελειμένος, αφόρητα ανθρώπινος.
Ας δούμε άλλο ένα..

Οι λέξεις είναι το σώμα της σκέψης. Χωρίς λέξεις δε μπορούμε να σκεφτούμε, να αισθανθούμε τον Λόγο των άλλων. Μέσα από τις λέξεις και πέρα από αυτές. Η σκέψη χρειάζεται και τις εικόνες βέβαια αλλά αυτά τα δύο στοιχεία αλληλοσυμπληρώνονται, ο νους χρειάζεται και τα δύο του πόδια για να τρέξει προς την κατανόηση.

Δεν είναι η ποσότητα ούτε η πολυπλοκότητα αλλά η ποιότητα τους που μας ζωντανεύει. Η ποιότητα της προσοχής και της συνείδησης αυτού που γράφει-μιλάει κι αυτού που διαβάζει-ακούει. Όπως η σημασία της προσοχής μας, όταν ακούμε ένα πουλί έξω από το παράθυρο ή ένα παιδί που παίζει και λέει αρλούμπες.

Μη παίζουμε με τις λέξεις. Δηλαδή ας παίξουμε με τις λέξεις με τον πιο ακραίο τρόπο.
Αν η πολιτική και η δημοσιογραφία λειαίνουν τον Λόγο και σιγά σιγά μοιάζει να πεθαίνει, δε μπορούμε να κάνουμε κάτι να το σταματήσουμε. Δε μπορούμε να γκρινιάζουμε, να λέμε μόνον “όχι”. Αυτό που πρέπει να γίνεται είναι να παράγουμε τα παραδείγματα μας. Να μιλήσουμε αυτές τις λέξεις όσο πιο σωστά μπορούμε, με έννοια και τρυφερότητα για την αλήθεια. Να δουλέψουμε τις λέξεις χωρίς να τις λυπόμαστε. Να μείνουμε ψύχραιμοι όταν οι αντιφάσεις τους μας κάνουν να αισθανόμαστε συντριπτικά θνητοί. Χωρίς αλήθεια.

Ένας “Δικτυακός Θώκος” για τον βροντερό γεροξούρη της Αμερικανικής Ποίησης εδώ.
και
ένας ακόμα.. (αρκετοί σύνδεσμοι δε λειτουργούν αλλά υπάρχει πολύ υλικό..)

Ένα “εισαγωγικό” άρθρο για τον ποιητή εδώ

Τα ποιήματα ακολουθούν:

We think / Λέξεις και Χώρος #2/ σχετικά με το Δίκτυο από τον Charles Leadbeater

Οι σκέψεις σαν εικόνες. Το σπουδαίο στο βίντεο δεν είναι μόνο το θέμα. Βρίσκω εξαιρετική την φρεσκάδα του, την αμεσότητα και την απλότητα του. Δε χρειάζονται πολλά.. Σπάνια βρίσκει κανείς κάτι τόσο ευθύβολο. Το μέτρο όσον αφορά στις εικονες επιτρέπει στις φράσεις να λειτουργούν σαν στοιχεία πλαστικά και το παιχνίδι με τον χώρο αντί να κουράζει ανανεώνει διαρκώς την προσοχή.

Οι ιδέες που παρουσιάζει είναι, νομίζω, γνώριμες.. Η Αισιοδοξία του υπό συζήτηση. Ο Leadbeater ήταν μεταξύ άλλων σύμβουλος του.. Tony Blair!
Εντούτοις εκτιμώ πως πρόκειται για ένα από τα πιο ωραία και εύστοχα ‘δοκίμια” που κυκλοφορούν στο δίκτυο!

Ας θεωρήσουμε κι αυτό το βίντεο σαν ένα ακόμα παράδειγμα των δυνατοτήτων που δίνει το δίκτυο για Λόγο (πολιτικό και άλλο).
Καλές οι αφίσες και τα συνθήματα αλλά..

το site του Charles Leadbeater εδώ

το σχετικό μ’ αυτόν άρθρο στην Βικιπαίδια εδώ

Λέξεις και Χώρος #1/ Billy Collins Η Πείνα(The Hunger)

Κάποιος κάπου πάνω στην γη..
Οι λέξεις σα δέρμα του κόσμου. Οι λέξεις περίγραμμα των σκέψεων και δωμάτια και δρόμοι ολόκληροι γεμάτοι από τον εαυτό τους.

Gyorgy Ligeti “Artikulation”/ Φάτε μάτια ήχο!

Μια αποτύπωση του κλασσικού (βλέπε Ιστορικού) κομματιού Artikulation του Gyorgy Ligeti. Μια ηλεκτροακουστική σύνθεση, από τις τρεις που έκανε όλες κι όλες. Το έργο παίχτηκε πρώτη φορά στις 25 Μαρτίου 1958.

Ο Τίτλος που σημαίνει, μεταξύ άλλων, “εκφορά” εξηγείται διότι το έργο έχει σαν πηγή έμπνευσης την ομιλία. Προσπαθεί να πάρει από τον προφορικό λόγο την ιδιόμορφη μουσικότητα του. Την μουσικότητα που παράγεται από τους περιορισμούς της γλώσσας, του συντακτικού, της συζήτησης, του σώματος και εν τέλει του νοήματος. Αυτές τις μορφές λοιπόν παρακολουθεί και ζητά να επαναφέρει αυτή την αίσθηση στα χωράφια της μουσικής, ελεύθερη από το “νόημα” κι ως εκ τούτου περισσότερο ακροάσιμη, αισθητή.

Η “Παρτιτούρα” που βλέπετε στο βίντεο ερωτά εκ νέου την σχέση της εικόνας με τον ήχο . Δράστης ο Rainer Wehinger το 1970.
Τις περισσότερες φορές έχουμε να κάνουμε με γραφικές παραστάσεις-σημειογραφίες που απευθύνονται στον ερμηνευτή.
Εδώ τα γραφήματα γίνονται για τον ακροατή! Κρατάτε στα χέρια τα σχέδια και ακούτε με τα μάτια..
Είναι κοντά στα πειράματα που γίνονται σήμερα πλέον στο χώρο των οπτικοακουστικών όπου πάλι όμως λόγω τεχνολογίας ο ήχος και η εικόνα παράγονται ταυτόχρονα και αυτόματα. Εδώ κάποιος κάθησε και έγραψε τους ήχους σε μιαν άλλη γλώσσα! Σε μια γλώσσα καθαρά οπτική.

Αν και η σοβαροφάνεια έχει κουράσει πολύ αυτή την μουσική στην πραγματικότητα υπάρχει χιούμορ σε πολλές συνθέσεις που τελικά χάνεται. Η Αβανγκάρντ είναι μια πολύ αστεία υπόθεση τις περισσότερες φορές.

Το έργο Artikulation είναι αρκετά περιγραφικό στην αρχή του. Πρόκειται για μια συζήτηση χωρίς συζήτηση, για τις σκιές μιας συνάντησης, για τους απόηχους των διπλανών τραπεζιών στα καφέ του δυτικού κόσμου όπου ο συνθέτης (Ούγγρος τη καταγωγή) κατέφυγε έχοντας γεννηθεί και ανδρωθεί στην ανατολική πλευρά του ψυχροπολεμικού κόσμου. Όταν το έργο παρουσιάστηκε δεν είχε ούτε ενάμιση χρόνο στον “ελεύθερο” κόσμο.

Το γράφημα λοιπόν δίνει μιαν άλλη διάσταση στον ακροατή και δυναμώνει την αίσθηση και την διακριτότητα των ήχων. Παράλληλα δίνοντας στο νου μιαν εικόνα αποτρέπει το μυαλό να συνθέσει με την φαντασία του άλλες εικόνες, ιδιωτικές, ιδεολογικές, συναισθηματικές, για να περιγράψει το ηχητικό γεγονός. Κάποιοι συμφωνούν και κάποιοι ενοχλούνται από αυτή την προσέγγιση. Όλοι έχουν τα δίκια τους.

Πληροφορίες για την “παρτιτούρα” του Rainer Wehinger και άλλα εδώ

Για τον Ligeti στη wikipedia εδώ
για κάποια άλλα βιογραφικά, πιο σύντομα, που δίνουν το καθένα κάποιες άσχετες πληροφορίες παραπάνω εδώ κι εδώ και δείγματα 30 δευτερολέπτων από συνθέσεις εδώ

Εικόνες και Πολίτική#1/ What Barry Says(2004) +Bonus o Eisenhower προειδοποίησε.. στις 17/01/67

What Barry Says με την φωνή του Barry McNamara. Ένα βίντεο που αποτελεί πλέον αναφορά στον πόλεμο μέσω εικόνων-πληροφορίας. Μια χειροβομβίδα από πίξελς και λέξεις, από μια μικρή ομάδα-εταιρία, την σκηνοθεσία υπογράφει ο Simon Robson. Η διαρκής κίνηση στον τρισδιάστατο χώρο τελικά τον εξαφανίζει δίνοντας εξαιρετική ένταση στις εικόνες. Το μόνο που υπάρχει είναι η πληροφορία, εικόνες πολεμικού υλικού νούμερα και λέξεις, εικόνες-σημεία και μια φωνή που βομβαρδίζει σταθερά. Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό.

Το βίντεο είχε μεγάλη επιρροή, πολλά βίντεο με “πολεμικό” χαρακτήρα έχουν γίνει έκτοτε. Θα ανεβούν κάποια ακόμα αργότερα. Μπορεί οι εικόνες να μην έχουν το άμεσο (βλέπε μετρήσιμο) αποτέλεσμα μιας μπουνιάς ή μιας σπρωξιάς ή μιας βόμβας ακόμα, εντούτοις το βάθος και ορίζοντας στον οποίο επιδρούν είναι όχι μόνον ουσιαστικός αλλά πλέον απαραίτητος.
Το βίντεο αυτό καθ’αυτό έχει παλιώσει λίγο, για πολλούς τότε φαινόταν συνομωσιολογικό (σήμερα όμως;), για άλλους δε δίνει καινούριες πληροφορίες το θέμα είναι γνωστό καταγεγραμμένο ήδη από τον Πρώτο Μεγάλο Πόλεμο.. Τέλος πάντων πρόκειται για ένα εξαιρετικό Βίντεο, γεμάτο ιδέες που κάνουν την δραματική αίσθηση να βοηθά τους θεατές να σκεφτούν εκ νέου, να εξετάσουν και να συνδέσουν όσα σαν υπνωτισμένοι έχουν αποδεχτεί.

Ο λόγος που ανέβηκε δεν είναι το θέμα του μόνο αλλά η δύναμη του και όσα θα μπορούσε να εμπνεύσει νέου τύπου αντιδράσεις σε μια κοινωνία αποκλεισμένη επικοινωνιακά από τα Κατεστημένα ΜΜΕ.

“Τα Παιδιά”#1/ Rabbit του Run Wrake

το site του Run Wrake εδώ

Οι Νεκροί/ Billy Collins/ και λίγες ακόμα λέξεις

Μα τι γίνεται με τους νεκρούς; Όλοι τους διεκδικούν όπως τους αρέσει..
Θεωρώ χυδαία την πρόσκληση σε μίσος να την θεωρεί κανείς σαν “προσφορά” στον νεκρό. Υπάρχει μια προβολή της βλακείας των “ζωντανών” πάνω σ’ όσους έφυγαν.
Ήθελα συχνά να περπατούσα τον κόσμο σα νεκρός. Όταν κάθομαι στο λεοφωρείο να μην παίρνω την θέση κανενός, η χαρά μου να μην κοστίζει σε κανένα, να μη σκοτώνεται καμμιά ντομάτα και κανένα αρνί για να ζήσω, να μην έχω τίποτα να αρπάξω από τους άλλους (συναισθηματικά ή “πραγματικά”), να μη τρέχω να γεμίσω το κενό με “αισθήματα” και ιδέες. Να κοιτάω και να βλέπω.

Η Εξαφάνιση της Ποίησης(;)/ Ποίηση και εικόνες#1/ Forgetfullness.Billy Collins

Ένα Βίντεο βασισμένο σε ποίημα. Μια σπάνια περίπτωση όπου η σχέση της εικόνας με το κείμενο δε φτωχαίνει αλλά δυναμώνει.
Πως ξεχνιούνται τα πράγματα; Τι γίνεται αυτό που ήταν πριν μνήμη; Δε χάνεται όλο δια μιας. Όσα θυμόμαστε μας κάνουν τον κόσμο οικείο, είναι τα σημεία που πιανόμαστε καθώς πέφτουμε μέσα στο πηγάδι του χρόνου. Κι όπως προχωρά ο καιρός τόσο ξεχνιούνται πράγματα που κάποτε μοιάζαν ο πυρήνας της ίδιας μας της ζωής. Μα πως μπορέσαμε να ξεχάσουμε κάποια πρόσωπα και κάποιες στιγμές τόσο σημαντικές; Τα πράγματα σβήνουν από μέσα μας σαν κάτι να τα τρώει, σα τοπία που λειώνουν. Στο τόπο που αφήνουν πίσω τους ανοίγουν οι καινούριες μας υποθέσεις πανιά και φυτρώνουν τα καινούρια ενδεχόμενα.

Λέξεις (#3) / Light Surgeons/”In Passing” ή αλλιώς “Ο Τυφλός είμαι εγώ”

Ένα βίντεο των Light Surgeons. Μια βόλτα στο Μάντσεστερ με τα μάτια μιας ημίτυφλης.

Κανείς δεν βλέπει. Ο κόσμος δεν είναι ποτέ ορατός. Όσα συμβαίνουν πρέπει να τα δει κανείς ταυτόχρονα από τόσες πλευρές και με τόσους τρόπους, ταυτόχρονα, και με τόσες αισθήσεις, ώστε τελικά η διαφορά μας με έναν τυφλό, όσο πραγματική και συντριπτική κι αν φαίνεται, δεν είναι ουσίας αλλά τάξης. Είμαστε όλοι μέσα στην δίψα της θέας, της αντίληψης και της κατανόησης. Όλοι δεν καταφέρνουμε να δούμε αυτά που συμβαίνουν μπροστά στα μάτια μας.
Έχοντας αυτό στο νου μπορούμε να κερδίσουμε πολλά. Αν περπατήσουμε σαν τυφλοί..

The People Did Not Like It Here

Λέξεις (#2) /1955 Τίτλοι αρχής/ The Man With The Golden Arm/ Saul Bass!!!

Οι ιστορικοί τίτλοι που γέννησαν ένα ολόκληρο είδος.
Πως οι λέξεις-το κείμενο κινούμενα θα αποδίδουν αισθήματα, αισθήσεις και ιδέες;
To άρθρο στην Wikipedia για την Kinetic typography (το γράφω στα Αγγλικά, δεν ξέρω τον Ελληνικό Όρο)
Εδώ η σελλίδα του SAUL BASS στο εξαιρετικά πλούσειο site του Μουσείου Design (του Λονδίνου)