Δημόσιος Χώρος..:-)#3 / COMBO από τους: Blu, David Ellis

(το βίντεο παίζει σε “λούπα” δύο φορές τις ίδιες εικόνες)

Το Βίντεο που βλέπετε είναι παραγωγή του Fame Festival που οργανώνεται σε μια μικρή υποβαθμισμένη πόλη της Ιταλίας, την Grottaglie από το STUDIOCROMIE. Το STUDIOCROMIE είναι μια μικρή επιχείρηση κάποιου Angelo Milano που εκδίδει βιβλία και χαρακτικά κι αγκαλιάζει καλλιτέχνες των πόλεων.
Ο τίτλος του Festival: FAME, είναι ένα λογοπαίγνιο. Αναφέρεται ταυτόχρονα στην “Αγγλική” ΔΟΞΑ και την “Ιταλική” ΠΕΙΝΑ που γράφονται με τον ίδιο τρόπο. Πρόκειται για ένα φεστιβάλ που οργανώνεται απέναντι στην αδιαφορία των πολιτικών και των γενεών που νέμονται τα πράγματα εαυτιστικά. Ένα φεστιβάλ που στρέφεται προς την υποβαθμισμένη πόλη, στους τοίχους του κόσμου που από ερείπιο γίνεται καθρέφτης να δει κανείς τέρατα και θαύματα. Σ’αυτό τον καθρέφτη μπορεί κανείς να δει την επιθυμία κάποιων να ζήσουν μια ζωή ζωντανή. Κι αυτό σημαίνει να αφήσουν όλες τις ερωτήσεις, χωρίς λουριά, να ραπίζουν τον νου. Σημαίνει να επιτραπούν όλα τα ενδεχόμενα, να ανοίξει έστω για λίγο το πλαίσιο της σκέψης και της αίσθησης σε όσα πιθανώς δε περιέχει κι ας τα έχει ανάγκη. Σ’αυτά τα πολύτιμα κι αναγκαία ανήκει βέβαια κι ο φόβος κι ο τρόμος.
Το φεστιβάλ τοποθετείται δυναμικά χωρίς να ζητά βοήθειες, χωρίς να χάνει χρόνο γκρινιάζοντας. Δίνει στην Πόλη, στο σώμα της κοινής μας ζωής, το φως και την προσοχή, την δυνατότητα του.

Το βίντεο είναι ωραίο και γεμάτο αφορμές. Όλα αυτά συμβαίνουν σε ένα κουρασμένο κομμάτι της πόλης, σε μια της ρυτίδα, σε κάποια γωνία της μάλλον κρυφή. Εκεί γράφεται ένα έξαλλο ποίημα με εικόνες.

Τι είναι το παιχνίδι;
Το ζητούμε και με ανακούφιση το υποδεχόμαστε όποτε μπορούμε.

Εδώ ένα κτήριο, μια αυλή, ξύλα και πέτρες, σκουπίδια των γύρω δρόμων, γίνονται τα playmobil με τα οποία ένα μικρό παραλήρημα ξεσπάει για να μας θυμίσει μια ποιότητα βασανιστικά μετέωρη και ερεθιστική. Μια τελετή, ενίοτε από φάρσες φτιαγμένη, που θυμίζει την αίσθηση της ζωής, ρευστής, πυκνής, πηγαίας, ανακόλουθης.
Υπάρχει σ’αυτό το χορό κάτι σκοτεινό και συνάμα γιορτινό. Υπάρχει μαζί η χαρά της μεταμόρφωσης και η μετουσίωση της μνήμης… σε κάτι άλλο, πολύ κοντινό, όσο μια σκέψη δική μας, πολύ μακρινό, όσο ένα σύννεφο που περνά στον ορίζοντα
και το νόημα του το σβήνει το ίδιο το ταξίδι του.

Δε ζητάω από αυτά τα έργα να μου οργανώσουν την εικόνα που έχω για τον κόσμο. Να φωτίσουν το μέλλον, δε περιμένω. Μου αρκεί το θάμπωμα που έχουν και δίνουν. Η αγωνία τους που απλώς εμφανίζεται και φεύγει.
Δε τους ζητώ να ξεπερνούν τα ψευτοδιλήμματα του ηλίθιου αναπτυγμένου πολιτισμού μας.
Αυτό που έχουν μου αρκεί.
Η ωμή ζωτικότητα.
Η δίψα και το
φίλεργο
κέφι.

Metadata+Η Πείνα (La Faim)/ Peter Foldes, 1971 κ 1974 αντίστοιχα…

Το πρώτο δείγμα (που γνωρίζω) keyframe animation.
Όπου το σχέδιο γίνεται με το χέρι και ο υπολογιστής το εξελίσσει. Ένα παιχνίδι χωρίς αρχή και τέλος. Αυτό που βλέπεται είναι ένα απόσπασμα αλλά δε βρίσκονται εύκολα ταινίες του Foldes. Αποτελεί μια χαμένη σελίδα της ιστορίας των “κινούμενων εικόνων”.

Ας επιμείνουμε στον όρο κινούμενες εικόνες μια που το Video-Art είναι τελείως ασαφές και παραπλανητικό. Θα επανέλθω αλλά το ζητούμενο είναι να ενωθούν τα διάφορα ανθυποείδη και τα έργα να πάρουν την θέση τους ανάλογα με το τι έχουν να πουν.

Στα δύο παραδείγματα που έχουμε εδώ το δεύτερο (το “La Faim”), στο τέλος της ανάρτησης, είναι, σαφώς, μνημειώδες. Και στα δύο οι ποιότητες των γραμμών είναι σημαντικές, και γεννιούνται, εκτός των άλλων, από τους περιορισμούς του μέσου. Οι γραμμές έχουν ζωή δική τους, η αδεξιότητα τους είναι γεμάτη αίσθηση. Η εικόνα δεν είναι βυθισμένη στην αναπαράσταση, στο αληθοφανές. Φαίνεται το σώμα της εικόνας, φαίνεται και είναι πλούτος. Όπως η βραχνή φωνή των L.Cohen και Μ.Βαμβακάρη, όπως οι πινελιές του Βαν Γκογκ, όπως οι ντομάτες που δεν είναι μόνο αναπαράσταση της ντομάτας αλλά και γεύση και άρωμα, που είναι παρούσες.

Ο Peter Foldes, γεννήθηκε Ούγγρος αλλά έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Γαλλία. Το συγκεκριμένο βίντεο το δούλεψε στον Καναδά. Πρόκειται για μια πολύ πρώιμη τεχνολογική εφαρμογή, σε συνεργασία με ένα ερευνητικό εργαστήριο. Η διαδικασία είναι: Ο Foldes κάνει ένα σχέδιο, μετά ένα δεύτερο και ο υπολογιστής αυτόματα φτιάχνει την μετάβαση από το ένα σχέδιο στο άλλο. Ο σχεδιαστής-ζωγράφος κοιτά τι προτείνει η μηχανή και το ξαναδουλεύει. (Στις αυτόματες μεταβάσεις συμβαίνουν αυτά που ο Φ.Μπέικον θα ονόμαζε “ατυχήματα” ) Ξαναπροσαρμόζει το αρχικό σχέδιο το κάνει πιο πυκνό και του δίνει, σιγά-σιγά, ποιό “ωραίο” νόημα και πιο εύστοχη μορφή.

1ο Μέρος

2ο Μέρος

Σήμερα υπάρχει μια τεράστια φιλολογία για την ανάγκη να ακούμε το σώμα μας. Το σώμα όμως μπορεί να λέει και άστοχα πράγματα.

Τι κρύβεται πίσω από την Πείνα; Δεν είναι προφανές. Η επιθυμία για την ζωή είναι κάτι που δε ξέρουμε αν διαλέξαμε.

Η επιθυμία για ζωή και η επιθυμία για το τέλος αυτής της ζωής δεν είναι καθόλου αντιφατικές.

Υπάρχει ένας σωλήνας που περνά απο μέσα μας ένα κενό που είναι δικό μας, μια περιοχή που είναι ταυτόχρονα και “μέσα” και “έξω”. Μέσα από κει μας διαπερνούν κομμάτια του κόσμου και μας δίνουν την ζωή που τους παίρνουμε.

Δεν υπαρχει τρόπος η δική μας χαρά να σταθεί ακέραιη και δικαιη μπροστά στην δυστυχία των άλλων ανθρώπων. Και ζώων. Και φυτών. Πέρα, όμως, από τον ηθικισμό και τις ενοχικές λογικές διαφόρων “πολιτικά ορθών”, μήπως η ζωή μας κοστίζει υπερβολικά πολύ; Οι αστοχίες μας αποκαλύπτονται χυδαίες και τεράστιες κάπου που εμείς δε βλέπουμε και με τρόπο που δε φανταζόμαστε. Για να ζεσταίνονται τα σπίτια μας, άθρωποι φτάνουν σε σημείο να βάζουν “υπόθετα” εκρηκτικές ύλες και να μετατρέπονται σε βόμβες και τιναγμένα στον αέρα κρέατα. Για να μη πέσει η τιμή του ψωμιού που τρώμε, πέφτουν βόμβες σε σπίτια και πεθαίνουν άνθρωποι. Παιδιά, άνδρες και γυναίκες, απροετοίμαστοι, πεινασμένοι ακόμα για ζωή. Δε γίνεται να είμαστε σωστοί και γι’αυτό ο εισαγγελικός τρόπος καταγγελίας είναι καταδικαστέος και ύποπτος. Παρόλαυτα ας προσπαθήσουμε να έχουμε μέτρο, να επανακτήσουμε την αξιοπρέπεια μας.

Το “La Faim” είχε προταθεί, μεταξύ άλλων διακρίσεων, για Όσκαρ το 1975,κέρδισε και το βραβείο της επιτροπής στις Κάννες το 1974. Εντούτοις σήμερα μοιάζει ξεχασμένο. Χαρακτηρίζεται από δυνατή αφήγηση και δυνατή εικόνα. Δυνατή με όρους ποιητικούς και εικαστικούς. Μια γιορτή της αίσθησης και της ακρίβειας. Καμμία μετάβαση δεν είναι ανακριβής ή “εντυπωσιακή”. Αλλά ενώ το “νόημα” διατρέχει τα πράγματα, δεν αποξηραίνει, δεν τα κάνει εγκεφαλικά, κάθε άλλο. Χιούμορ (τοξικό) και αίσθημα διαπερνά όλο το έργο. Και γεύση ονείρου, η φαντεζί αυστηρότητα του ονείρου.

Ίσως το τέλος να είναι πολύ σχολιαστικό για μερικούς, αλλά κι αυτό τελικά έχει τον λόγο του. Προσωπικά έχω κάποιες ενστάσεις. Πάντως μια πολύ προσωπική φωνή διατρέχει όλη την ταινία. Κι αν είναι πικρή, αυτή η φωνή, δεν είναι αυτάρεσκη.

Ο Foldes πέθανε πέντε χρόνια μετά την ολοκλήρωση αυτού του έργου. Λίγα πράγματα υπάρχουν στο διαδίκτυο σχετικά.

Ένα από τα λίγα που βρίσκει κανείς στο διαδίκτυο εδώ! Κι εδώ
(ίσως το χάσετε αυτό επειδή είναι στα σχόλια οπότε:Δείτε εδώ

Happy Creek-Videohippos / Με ένα Τίποτα!

Ξεκινώντας για άλλη μια φορά.

Μπορούμε να παίξουμε με ένα τίποτα.
Αυτό το βίντεο έγινε με το πρόγραμμα MS Paint.. το πιο απλό και αστείο πρόγραμμα των υπολογιστών που τρέχουν Windows (κι όχι mac ή linux).
Με ένα τίποτα.
Τι σημαίνει όμως τίποτα θα μου πείτε..
Δε θα τολμήσω να απαντήσω.
Αφήνω τις εικόνες να έρχονται στο μυαλό και μετά τις σπρώχνω λίγο πιο δω πιο κει να τις καταλάβω ώστε να με καταλάβουν. Ψάχνω να δω τον νου μου κι έτσι τον κάνω πιο λεπτό, πιο απαλό, πιο αόρατο και πιο σιωπηλό.

Στο μπαλκόνι μου πέφτει απαλό το φως της συννεφιάς. Ο ένας από τους δύο κάκτους μου επέζησε κι ο άλλος το παλεύει,καθαρίζω το σπίτι και καταδιώκω την σκόνη μέχρι τα παράθυρα. Ένα περιστέρι κάθεται στο κάγκελο και δε καταφέρνω να το φοβίσω αρκετά. Πετάω τις παλιές μπαταρίες. Πίνω τσάι που μου έφερε μια αγαπημένη φίλη. Ξέρω ένα μέρος γεμάτο Χελιδόνια. Είδα τα ψάρια να κολυμπούν ήρεμα στο ποτάμι που δε θα ξαναμπούν. Υπάρχει κάτι που δε θα χάσω ποτέ. Γράφω ένα έργο για οργισμένες χάρτινες μαριονέτες να το παίζω στους φίλους μου. Θέλω να βάλω στον τοίχο την εικόνα ενός βουνού. Θέλω να φτιάξω ένα πάγκο να ζωγραφίζω και να κόβω χαρτιά. Θέλω τα πίξελ του μυαλού να φωτίζονται και να φωτίζουν. Θα ανοίξω να μπει φως που δε τυφλώνει. Θα μαγειρέψω μελιτζάνες ψητές και θα πάω βόλτες με την βέσπα μου φρεσκοπλυμμένη.
Θα ξαναπιάσω το L’Homme aproximatif του Tristan Tzara.
Θα παίξω ακόμα περισσότερο με την πόλη μου.
Θα χαμογελάσω με ήρεμο πείσμα, πίστη,
Η όποια χαρά μου ας μη πληγώνει
κανέναν.
Θα κάνω ότι μπορώ.

Forget (!_!) / Βίντεο του Michael Fragstein για τους Vania and the Master..

‘My First Day At School’ Ποίημα του Roger McGough

Η πρώτη φορά. Η τελευταία φορά. Πράγματα που, όταν τα ζεις, δε μπορείς να εκτιμήσεις την πραγματική τους διάσταση.

Παίζοντας με την άγνοια γεννιούνται οι ιστορίες. Όταν ήμασταν μικροί δε γνωρίζαμε. Μεταξύ άλλων τις λέξεις, τις οποίες και μαντεύαμε από τον ήχο τους. Δε ξέραμε τι συμβαίνει πίσω από πόρτες, κάγκελα, τοίχους.
Η φαντασία ερχόταν και έρχεται, μαζί με την απορία για να καλύπτει τα κενά. Η φαντασία μοιάζει ποιο πραγματική από ένα σκέτο ερωτηματικό.

Ένα ποίημα ακόμα, από τους ποιητές που δίνει ο Αγγλοσαξονικός κόσμος και συνδέονται άμεσα και με ελαφρότητα με την ζωή . Κι αυτό δίχως να είναι σαχλοί ή πεζολόγοι. Μιαν αίσθηση που δε βρίσκουμε εύκολα στην σύγχρονη Νεοελληνική Ποίηση. Κάποιοι υποστηρίζουν πως δεν το επιτρέπει η Ελληνική Γλώσσα.. έτσι νομίζουν, έχει ειπωθεί με κάποια ζήλια για τους αγγλοσάξονες πως έχουν μια γλώσσα κοφτερή και άμεση, ικανή να λέει τα πράγματα γυμνά με φυσικότητα, μια γλώσσα ξεκούραστη. Μια γλώσσα δίχως φορτία περιττά από την ιστορία της, που δε στάζει συναίσθημα και “ποιητικότητα” σε κάθε φθόγγο.
Λοιπόν, αυτά ακούγονται πολύ λάθος στα αυτιά τα δικά μου και πολλών άλλων που ζουν την γλώσσα τους.
Μια γλώσσα είναι μεν αλλά γίνεται, δε. Μη σταματάμε εκεί που θα έπρεπε να ξεκινήσουμε..
Το αίτημα για μια γλώσσα ακριβή, καθαρή, απλή, άμεση, που ελευθερώνει είναι η μεγάλη μας ευκαιρία. Η ανάγκη για μια γλώσσα που ανοίγει αντί να βαραίνει και να βυθίζει, είναι μια από τις πιο ωραίες περιπέτειες που μπορούμε να ελπίσουμε. Σήμερα. Να βρούμε μια γλώσσα καθαρή απλή άμεση με χιούμορ που δε κραυγάζει και δε πνίγει το γνήσιο αίσθημα της ζωής μας που χάνεται και κάτι αφήνει που κι αυτό χάνεται και συνεχίζει ο κύκλος με άγνωστες μορφές και αιτίες και όσα μας έχουν συμβεί είναι εδώ βασανιστικά αόρατα ξεχασμένες κλωστές που μας κινούν και μας κρατούν και μας δίνουν να καταλάβουμε δίχως να το ξέρουμε, τους άλλους, εμάς, τον καιρό.

το site του Ποιητή από κάτω:
http://www.rogermcgough.org.uk/

Το πρωτότυπο ποίημα ακολουθεί..

N.A.S.A. Gifted / Στο Διάστημα του Μυαλού!

Έτοιμοι;

Η σελίδα των N.A.S.A στο myspace

Liars(!_!) #1/ It fit when I was a kid/ Ταίριαζε όταν ήμουνα παιδάκι(;)

Οι Ψεύτες! Ένα συγκρότημα που προβληματίζει τους “οπαδούς” του διότι κάθε δίσκος είναι τελείως διαφορετικός από τον προηγούμενο. Το μπλογκ αυτό είναι ενθουσιασμένο μαζί τους ακόμα κι αν δεν είναι πάντα εύκολοι.
Στη δουλειά τους.
Υπάρχει μια πηγαία ποίηση και μια επιθυμία για αλήθεια που δε σηκώνει αντιρρήσεις.
Ένα αυτάρεσκο παιχνίδι και ένας τόσο επίμονος αυτοσαρκασμός που τελικά γίνεται ποίηση, πράξη δηλαδή “σημαντική”.

Η έκφραση δε φτάνει, το να εκφραστούμε είναι μια παπαριά από μόνο του, αν γίνεται όμως σοβαρά, επίμονα και με κόπο που δε φαίνεται, τότε μπορεί να δημιουργεί καθρέφτες που να μιλάνε για όλους τους ανθρώπους. Αν βουτήξουμε πολύ βαθιά, αν ψάξουμε αρκετά και ξεπεράσουμε την περιοχή που η έκφραση είναι μόνο εκτόνωση, τότε θα βρούμε τους άλλους. Θα βρούμε πράγματα που είναι κοινά. Το πανανθρώπινο είναι πολύ προσωπικό, δικό μας.

Οι εικόνες του Βίντεο είναι κι αυτές εξαιρετικές. Επίπεδες. Απλές και δυναμικές. Ωμές τόσο που και το νόημα αλλά και η μορφή υπογραμμίζονται. Μοιάζουν προφανείς αλλά αφήνουν κενά και διαρκώς διαφεύγουν. Με το που πάει κάτι να γίνει σαφές αυτοκαταστρέφεται. Κάτι σα κρυφτό… Σα μηχανισμός που απαιτεί να ψάξεις παραπάνω. Κι αυτό και σαν “δημιουργός” και σαν ακροατής-θεατής-αναγνώστης.

Ήταν ταιριαστό όταν ήμασταν παιδιά.
Το νόημα δεν είναι Που κρίνει τα πράγματα Μια χειρονομία, ένας στύλος και η θέα από το παράθυρο ενός άγνωστου σπιτιού Ένα ψίχουλο που κυνηγάς με το δάκτυλο και δε κολλά και ένα κέρμα στην σχισμή του καναπέ μετά από χρόνια Πόσους κόκκους ρύζι έχει το δικό μου πιάτο Και το δικό σου Αυτή την πατάτα την λένε Σαν εσένα Μη τη φας Δε θα μπορείς να κατουρήσεις Για τρία χρόνια Εκτός αν μου δώσεις όλα τα αυτοκινητάκια σου Και αλλάξουμε δωμάτια Το σπίτι έχει πόδια Σα τα δικά της Το σπίτι κρύβει τα κλειδιά σου Αν δε μου πάρεις τυρόπιτα Θα δεις τι θα πάθεις Σταμάτα να πίνεις τσάι και πάμε να φύγουμε Το τραπέζι σου τρώει τα παπούτσια Κοίτα! Κάτω από δω Είναι ένας σκύλος και μία σκάλα Η σκάλα πάει μέσα στην τηλεόραση Και βρίσκεις εκεί τα παγωτά Ψέμματα; Εσύ χάνεις!

Το άρθρο που αφορά τους Liars στη wikipedia

Οι ωραιότατοι παιδιάστικοι λυρικοί ανησυχητικοί στίχοι ακολουθούν:

Κοιτώντας γύρω τα πράγματα../ The Story of Stuff !!!

Ένα μεγάλο και σοβαρό βίντεο που χτυπάει στο ψαχνό..
Δείχνει με υποδειγματικά “απλό” τρόπο τους μηχανισμούς που καταστρέφουν τον πλανήτη.
Απευθύνεται σε Αμερικάνους οπότε κάπου κάπου χάνει λίγο σε δύναμη. Αυτό όχι γιατί εμείς είμαστε έξυπνοι αλλά γιατί αναφέρει βιωματικά στοιχεία κατά βάση που στην Ευρώπη και την Ελλάδα χτυπάνε λιγότερο κέντρο. Το βίντεο είναι υποδειγματικό, ανθρώπινο, χωρίς την λαγνεία της γκρίνιας και της καταστροφής, σε βοηθά να δεις πως λειτουργεί ένα τόσο πολύπλοκο σύστημα όπως το κύκλωμα των παγκόσμιων μηχανισμών παραγωγής και κατανάλωσης. Δεν υπάρχουν εικόνες του πραγματικού μόνο σχέδια απλά και ελαφρά με πολύ κενό χώρο και λευκό φόντο. Το αποτέλεσμα δεν είναι καθόλου βαρύ κι έτσι.. αντέχεις να το δεις ολόκληρο! Καθόλου μουσική αγωνίας, ή εικόνες από παιδάκια που κλαίνε ή από ερήμους ή βασανισμούς, εκρήξεις και πτώματα, τίποτα απ’όλα αυτά. Μόνο σχέδια κι ένας άνθρωπος που μιλά και χειρονομεί. Ο Χαρακτήρας λοιπόν που κάνει αυτήν την “ταινία” να λειτουργεί είναι ο αφηγητής (η Annie Leonard) το υπόλοιπο εξελίσσεται (για το ασύλληπτο-τεράστιο χρονικό διάστημα των 21 λεπτών!) με σαφήνεια και χωρίς κόλπα σαν μια ήρεμη συζήτηση που προσπαθεί να μην υποτιμά τον θεατή. Αντί να γιορτάζει την καταστροφή προτρέπει στην αλλαγή με όρους γόνιμους, θετικούς. Δεν έχει καμμία σχέση με το lifestyle της απελπισμένης μαγκιάς. Δίνει έμφαση στην κατανόηση και μάλλιστα στην κατανόηση της μεγάλης εικόνας.. Του πλαισίου. Συνδέει πράγματα που μοιάζουν πλέον ξεκομένα. Πολλά είπα για κάτι που μιλά τόσο πολύ από μόνο του. Δείτε το.

Το site τους εδώ!

Αναγέννηση από την Cheer Chen/ “Rebirth”

Θέλετε να μείνετε μόνοι πάνω στην γη;

Ένα εξαιρετικό βίντεο για ένα γοητευτικά “μελό” τραγούδι. Τρέχοντας σε δρόμους και σε δάση, σε ένα κόσμο χωρίς ανθρώπους, μέσα στην σκιά του κόσμου που μοιάζει μικρός και τεράστιος μαζί. Zητώντας μια καινούρια αρχή ή πάλι πέφτοντας πάνω της. Αναπολώντας την κουταμάρα την παιδική και την σοφία που λέει πως ο κόσμος είναι μισός και γίνεται συνέχεια ξανά και ξανά μέσα στον εαυτό του σαν να χωρά σ’ αυτό το μικρό πράμμα του κόσμου ένας εαυτός του πολύ μεγαλύτερος.

“Αυτή η Γη” ή αλλιώς “This Land”/ Viral-Video και Πολιτική(;)

Το ιστορικό πλέον Βίντεο των αδελφών Σπυριδέλλη που ξαφνικά σάρωσε τον πλανήτη το 2004. Από το πουθενά βγήκε αυτό το βίντεο το οποίο έγινε γνωστό μέσα από το δίκτυο, αστραπιαία. Αυτό που λέμε “Viral” (όπως οι Ιοί δηλαδή, οι ίδιοι οι θεατές είναι και οι κομιστές, το ζωντανό και υπερδραστήριο δίκτυο διανομής..) όσοι το είδαν και τους άρεσε το έστειλαν στους φίλους τους και… Αυτό ήταν! Το βίντεο σε ελάχιστο χρόνο το έβλεπε ολοκληρος ο πλανήτης ακόμα και στο διεθνή διαστημικό σταθμό.
Το τραγούδι είναι του Woody Guthrie. Ένα πολύ γνωστό τραγούδι, ανηλεώς παραφρασμένο. Το Βίντεο κάνει διάφορα σχόλια ακόμα και για τους ινδιάνους, δείχνει τον παραλογισμό και την γελοιότητα της πολιτικής με απλό κι ανάλαφρο τρόπο. Δε πρόκειται για ένα “πολεμικό” βίντεο, μοιάζει περισσότερο με Σάτιρα. Προσπαθεί να κρατήσει ίσες αποστάσεις αλλά έχει πλάκα και δίνει ιδέες.

Στο site του Jib Jab θα βρείτε κι άλλα όπως το σχετικό (και πιο σκληρό) Time for Some Campaignin’. Αυτό το τελευταίο πάει ένα βήμα παραπάνω. Πατά σε ένα τραγούδι ιστορικό και άκρως πολιτικό του Bob Dylan “The Times they are A-Changing”.

“Τα παιδιά”#2/ Το Ανόητο Κορίτσι Девочка дура (από την Zoya Kireeva)

Δείτε το κενό λευκό χαρτί που κυκλώνει τους μικρούς αυτούς γίγαντες. Ο Κόσμος ξεκινά γύρω τους κι ανοίγει κι απλώνεται στο άγνωστο, άγραφο χαρτί που περιμένει να γράψουμε. Για τα παιδιά όπως φαίνεται ο κόσμος και η Ιστορία του, δεν έχουν συντελεστεί ακόμα. Η βλακεία τους δεν έχει όρια:-), η κουταμάρα τους είναι ότι την κάνει καθείς.
Μοιάζει με χαρά κι ελευθερία, με γιορτή.
Μοιάζει επίσης με άγνοια όσων συμβαίνουν την ίδια στιγμή στον κόσμο, διπλά σκληρή, επικύνδινη και τραγική.

Κατά μίαν έννοια όμως όλη η γη, όλα όσα κυνηγούν οι πονηροί και οι αθώοι, οι δίκαιοι και οι άρπαγες, όλα αποκτούν νόημα επειδή υπάρχει αυτή η περιοχή της ανθρώπινης εμπειρίας ή ξεκομμένη απ’ όλα, η οποία εντέλει ενώνει τα πράγματα. Αυτή η στιγμή η τόσο απλή όσο η γεύση του ψωμιού και η μυρωδιά ενός ρούχου.

Η Ύλη/ Bruce Bickford/ Κάποιες δοκιμές με χαρτί

Τι σημαίνει αρχή και τέλος δεν είναι καθαρό. Πότε άρχισε η ζωή μας; Πότε τελειώνει; Δεν ξέρω καν αν είναι σωστό το ερώτημα, μοιάζει μισερό. Τα όρια των πραγμάτων και των σωμάτων δεν είναι σαφή και γι’ αυτό μπορούμε(;) να αγγίξουμε ο ένας τον άλλο. Το σημείο που ακουμπά ο ένας τον άλλο είναι ένα σημείο “σύγχυσης”. Εκεί κάτι χάνεται και βρίσκεται, εκεί κάτι πεθαίνει, εκεί είμαστε μαζί.

Το πρώτο animation είναι κάποιες πρώτες δοκιμές του Bruce Bickford. Χωρίς αρχή και τέλος, χωρίς όρια, εντούτοις πλήρες. Το θεωρώ ένα «έργο ολοκληρωμένο. Το ότι δεν έχει αρχή και τέλος είναι, σ’ αυτή την περίπτωση, ουσιώδες και «ωραίο». Όσα συμβαίνουν μοιάζουν μέρος ενός τραγουδιού που δε χρειάζεται ν’ ακουστεί ολόκληρο. Είναι εμφανής η υλικότητα του χαρτιού αλλά και αυτή του πηλού(το χαρακτηριστικό υλικό του Bickford) στο δεύτερο βίντεο. Για το animation είναι σημαντικό πάντα πως όσα κινούνται δεν είναι ζωντανά, πως ένα μικρό θαύμα γίνεται και τα πράγματα μιλούν.

Ένας άνθρωπος κωπηλατεί. Η μορφή του ρευστή, σα σκέψη και διάθεση ανθρώπινη. Όταν φτάνει στην ακτή πιάνεται σε ένα δέντρο και γίνεται ζώο, πίθηκος. Σα να γυρνά προς τα πίσω ο χρόνος. Τότε βλέπουμε την γη και τα φαινόμενα στην πιο γυμνή τους μορφή. Χωρίς άλλο νόημα από την αλλαγή τους. Όλα εκρήγνυνται, ξεχειλίζουν κι αλλάζουν μορφή. Όλα είναι ύλη. Αυτό όμως δεν απλοποιεί τίποτα. Τι είναι η ύλη;
Τα τοπία πρωταγωνιστούν. Χωρίς κανένα ίχνος «πολιτισμού». Κι ενώ αναδιπλώνονται μές τον εαυτό τους και στροβιλίζονται το μόνο που μένει είναι όχι το σχήμα ούτε κάποια λειτουργία, το μόνο που μένει είναι ότι υπάρχουν και κινούνται σε ένα παράφορο παιχνίδι. Ένα παιχνίδι σκληρό και μαγικό που συνθλίβει τα πάντα, στο οποίο δε μπορούμε να επιβάλουμε κανένα νόημα.
Κάποιο μεγάλο πάθος κάνει την γη να γυρνά, εμείς διαμορφώνουμε αυτή την ροή όσο μπορούμε αλλά όλα συνεχίζουν πέρα από μας. Ένας σεισμός κι ένας πόλεμος ίσως δεν έχουν καμμία διαφορά.

Κάποια στιγμή εμφανίζεται ένα κρανίο. Πλησιάζει. Χωρίς πάθος. Απλώς πλησιάζει.
Κάποια στιγμή κάνει την εμφάνιση του ένα πρόσωπο, μοιάζει με ινδουιστική θεότητα, πράγμα ταιριαστό σε εκείνους τους καιρούς τους Χίππικους.. Θα αποφύγω κάθε ανάγνωση..
Κάποια στιγμή μια βάρκα μοιάζει ακυβέρνητη να παλεύει με τα κύμματα.

Ο Bruce Bickford είναι μια μοναδική και θα έλεγε κανείς ιδρυτική προσωπικότητα για το “animation” και μάλιστα το “clay animation“. Άγνωστος σχετικά και συνειδητά αποτραβηγμένος παραμένει ένας ιδιωματικός καλλιτέχνης, ένας παράφορος τεχνίτης και άνθρωπος. Είναι περισσότερο γνωστός για τις συνεργασίες του με τον FranK Zappa με τον οποίο μοιράζονται πολλά, π.χ. Το χιούμορ, την πολιτική ευαισθησία αλλά και τον τρόπο που δομούν ή αποδομουν την αφήγηση ενώ παράλληλα την ανακαλουν, την στήνουν, την πλάθουν συνέχεια, είναι διαρκώς μέσα στην περιγραφή με την οποία όμως παλεύουν σαν να την αρνούνται.
Το site του εδώ.
Άρθρο στην Wikipedia εδώ.