You are currently browsing the tag archive for the 'Η Επιφάνεια' tag.
Τα ζάρια (που δεν παίζει ο Θεός κατά τον Αινστάιν) φτιάχνουν τις εικόνες του κόσμου και εμάς. Σωματίδια στοιχειώδη σε συνδυασμούς. Η ύλη του κόσμου μπορεί να αθροιστεί όλη μαζί σ’ ένα ξέφρενο ερώτημα, επιφανειακά ψύχραιμο κι αμίλητο.
Ακόμα και στην πιο ανόητη και βαρετή εικόνα του κόσμου κάτι απίθανο επιμένει, κάτι ανεξήγητο και ρευστό. Ναι. Μ’ένα κουβά ζάρια φτιάχνεται ένας κόσμος άπειρος.
Υπάρχει ο ενθουσιασμός για την γεωμετρία και τους αριθμούς που φτιάχνουν κόσμους ολόκληρους,
από τη μια
και για την αίσθηση πως τα πράγματα είναι απερίγραπτα, πιο μεγάλα από τον εαυτό τους,
απ’ την άλλη.
Τα πράγματα είναι πάντοτε ξένα. Αντιφατικά. Ταιριάζει να μένουμε σιωπηλοί μπροστά τους. Όπως ταιριάζει να παίζουμε μαζί τους. Η αίσθηση αυτή, αυτό το ξένο, μας αποτρέπει να ταυτιστούμε μ’ όσα λέγονται και φαίνονται. Κάθε λέξη κάθε κόκκος ρυζιού μοιάζει ακατανόητος. Η αίσθηση αυτή παίρνει πολλές γεύσεις, μοιάζει με μοναξιά ή με ελευθερία ή ακόμα και βλακεία όταν κάτι ελάχιστο επιμένεις να το ρωτάς για την ουσία του…
Κι ενώ το ζητάμε με λύσσα το νόημα των πραγμάτων, αυτό μας απειλεί. Η ανάγκη για νόημα μας κατατρώει, όσο και η αβάσταχτη τυχαιότητα της ζωής, που μας κάνει ασήμαντους. Η αλυσίδες των γεγονότων που οδηγούν; αποχτούν νόημα από τα αποτελέσματα τους; Και ποιό είναι το σημείο που μπορούμε να σταματήσουμε να κάνουμε τον απολογισμό; Ποιό είναι το πλέον ακραίο αποτέλεσμα; Ο θάνατος; Είναι το τέλος αυτό;
Κι εδώ θέλω να σταματήσω αλλά δε μπορώ.
Χρειαζόμαι, μάλλον, ένα τραγούδι. Για την ελευθερία από το νόημα. Ένα τραγούδι που δε θα ‘ναι μηδενιστικό αλλά θα είναι και μηδενιστικό. Ένα Ναι, μια Ναιότητα διαφορετική.. “_” Θα ακούσω το τραγούδι που υπέρκειται σα να είναι κομμάτι της δικής μου ζωής.
________
Έχω περπατήσει στους δρόμους έχω δει τοίχους να πέφτουν και έχω σκουπιστεί με χαρτοπετσέτες, έχω αγαπήσει ανθρώπους που δεν είδα ποτέ, έχω πιει κόκα κόλα, έχω πέσει με το ποδήλατο, με την μηχανή, με το αυτοκίνητο, έχω ένα ταξίδι στο μυαλό που γελά με τα ταξίδια, έχω έναν φόβο δίχως όνομα που με τρώει, έχω πράγματα ξεχασμένα παντού και τραγουδώ όταν πλένω τα πιάτα, έχω περάσει μέρες και μέρες αμίλητος, έχω διασχίσει έντρομος σκοτεινούς διαδρόμους πολυκατοικίας φωνάζοντας την μαμά μου για να πάρω κουράγιο, έχω τρέξει σε στενά για να μη με μαχαιρώσουν κι έχω χάσει αεροπλάνο, έχω φάει πολλά αμυγδαλωτά σήμερα, έχω μπλούζες που δε μου κάνουν, έχω χάσει πολλά κλειδιά, έχω γελάσει σε σημεία που κανείς άλλος δε γελά σε θέατρα και σινεμά και βιβλία, έχω μια φίλη από την Ιαπωνία που ζει στον Καναδά και δεν έχω μιλήσει μαζί της εδώ και δεκαοχτώ χρόνια, έχω το τηλέφωνο δίπλα και έχω δει αυτό το βίντεο, έχω τηλέφωνα να πάρω και έχω αναβάλει ότι μπορώ να αναβάλω αρκετές φορές, έχω ψάξει αυτά που δεν έχασα ποτέ και δε χρειάζομαι, σε κανέναν.
Σας εύχομαι μια φωνή που να σας ξεπερνά, να ανακαλύπτεται με έκπληξη στα λόγια σας τον κόσμο. Σας εύχομαι να πηγαίνετε χωρίς προσπάθεια στην χαρά. Σας εύχομαι να ξυπνάτε μέσα στην νύχτα και να βρίσκεστε μέσα στην ησυχία κι αυτή η ησυχία να μη σας βλάπτει, να σας δυναμώνει.
________
οι δυό αυτοί τύποι στη wikipedia
Οι στίχοι ακολουθούν:
Read the rest of this entry »
(Τέτοια έργα, είναι αλήθεια λειτουργούν στους χώρους που παρουσιάζονται και οι διαστάσεις τους πρέπει να είναι τέτοιες ώστε ο θεατής να μπορεί να βυθιστεί σ’αυτά. Οι οθόνες όμως δεν έχουν τέτοιες διαστάσεις…)
Vagina Cosmica. Ένα ταξίδι στην καθαρή αίσθηση, στα στοιχεία τα πρώτα της εικόνας, μια επιχείρηση μυστηρίου. Ο ήχος και η εικόνα έχουν υπνωτικό χαρακτήρα. Ο ερωτισμός και technoλαγνεία συνδυάζονται κι εκεί εμφανίζεται ένα σκοτάδι από καθαρή ενέργεια. Σίγουρα δεν είναι για όλες τις ώρες της ημέρας..
Οι Otolab είναι μια Ιταλική κολεκτίβα με έδρα το Μιλάνο. Αποτελείται από καλλιτέχνες τις κινούμενης εικόνας και του ήχου, σχεδιαστές, αρχιτέκτονες κ.α. Η δουλειά τους έχει άμεση σχέση με τους προβληματισμούς άλλων καλλιτεχνών ανά την Ευρώπη και τον κόσμο. Στο χώρο της Ηλεκτρονικής Τέχνης. Τους ενώνει κάτι που έχει χαρακτηριστικά μόδας, ρεύματος-trend, στυλ, δίχως όμως να στερείται ουσίας. Αυτή η ουσία, το θέμα όλης αυτής της έρευνας και το αντικείμενο όλου αυτού του ενθουσιασμού συχνά χάνεται, δε φαίνεται. Τα πλακώνει ο ίδιος ο τρόπος που εκφράζονται.
Όλα αντιμετωπίζονται ως πληροφορία ή ως “σήμα” εξ’ου και η εμμονή στην μη διαφοροποίηση μεταξύ ήχου και εικόνας. Έχουμε πολλά εγχειρήματα που ο ήχος γεννά με τρόπο “μηχανικό” την εικόνα ή η εικόνα μετατρέπεται ταυτόχρονα σε ήχο. Και τα δυο είναι το ίδιο πράγμα. Όλα τείνουν σε μια αισθητική του Ηλεκτρισμού, των συχνοτήτων και των Πίξελ. Μια αισθητική της ωμής ηλεκτρομαγνητικής μηχανής, μια ανάδειξη της σάρκας της ψηφιακής πληροφορίας, μια ανάληψη του στοιχειώδους πέρα από την αναπαράσταση και την περιγραφή. Πέρα από την ανοησία της προοπτικής της Αναγέννησης, πέρα από αυτό τον κόσμο και βαθιά μέσα σ’ αυτόν. Όσο πιο βαθιά γίνεται πέρα από σχόλια και σκέψεις, έξω από το χιούμορ και τις ιστορίες, χωρίς συλλογισμούς, φτιάχνοντας μια νέα περιοχή του ωραίου που δεν είναι καθόλου καινούρια που επιστρέφει στα ηλεκτρικά φορτία των νεύρων, στη νοσταλγία του σώματος και στην πανηγυρική του επιστροφή.
Το θέμα δεν είναι τόσο απλό βέβαια. Τα κύρια θέματα που προκύπτουν είναι, πάλι, το θέμα της μηχανής, της πληροφορίας και του Όντος. Οι τάσεις είναι πολλές, κάποιες μοιάζει να διαβάζουν τον κόσμο με έναν τρόπο επίπεδο, μηχανικό. Δίχως απαραίτητη επίγνωση του φιλοσοφικού βάρους των πραγμαάτων παρουσιάζουν μια επηρμένη και ναρκισσιστική απερισκεψία. Κάποιοι άλλοι, όμως, κάνουν ανοίγματα και σώζουν την κατάσταση. Η θρησκεία της τεχνολογικής επιστήμης έχει κι αυτή τις αιρέσεις της.
Ο δρόμος αυτός είναι γεμάτος κίνδυνους, ξεκινά από αλλού, έχει φοβερές τάσεις και δυνατότητες, παρόλα αυτά αισθητικοποιείται (life-stylοποιείται) ραγδαία και μοιραία. Ας ασχολούμαστε μ’αυτά που έχουν κάτι να πουν.
Εκεί που η Πόλη επιβάλλεται, εμείς επιβάλλεται να την ξανασκεφτούμε ενεργά. Κι εκεί που σταματά η αρχιτεκτονική, μπορούμε εμείς να ξεκινήσουμε να χτίζουμε το νόημα του χώρου.
Αν δει κανείς το δέρμα της Πόλης σα μιαν ακατάβλητη συνέχεια που μπορούμε να παίξουμε και να ζήσουμε, τότε, εκεί που νομίζαμε το τέλος αποκαλύπτεται μια αρχή. Μπορεί να μοιάζει μικρό ένα σχέδιο, ένα χάραγμα, ένα αυτοκόλλητο και μια λέξη που αφήνουμε στους τοίχους στην άσφαλτο πάνω, στις διαφημίσεις, στα αυτοκίνητα και στις μπλούζες μας. Είναι όμως μέρος μιας τεράστιας χειρονομίας που ακόμα δεν έχουμε αναλάβει. Είτε γιατί μας λείπει η όρεξη είτε γιατί μας λείπει η απελπισία. Η Αθήνα είναι κοιμισμένη κι αργοκίνητη. Ταυτόχρονα, όμως οι δυνατότητες της είναι τρομακτικές.
Οι προβολές δεν είναι ένα “θαύμα” της τεχνολογίας, είναι ένα βασικό στοιχειώδες όργανο κατανόησης και οικείωσης του κόσμου. Δεν είναι οι “προβολές” αιτία μόνο απάτης και αποξένωσης από την “πραγματικότητα” του “Άλλου”. Τα πράγματα φαίνονται επειδή τους έχουμε ρίξει πάνω τους κάποια μνήμη κάποια οικεία και κατανοητά στοιχεία. Αυτό το πρώτο κομμάτι που προβάλουμε πάνω στην επιφάνεια των πράγμάτων είναι που στη συνέχεια επιτρέπει την αναγνώριση και την συζήτηση με τα πράγματα. Εξ’ου κι ο Πλάτωνας (και πριν από αυτόν ο Εμπεδοκλής και μετά απ’ αυτούς ο Ευκλείδης) έλεγε πως βλέπουμε διότι μέσα από το μάτι βγαίνει μια ακτίνα, ένα πρώτο θείο φως. Η αντανάκλαση αυτου του Θείου πυρός επιστρέφει στο μάτι κι επιτρέπει τον σχηματισμό εκεί της εικόνας.
Read the rest of this entry »
Ένα χορευτικό των μαθηματικών (με την πρωτότυπη μουσική). Ένας ύμνος στην γεωμετρία! Μια απόδειξη της μαγικής ακατανοησίας του κόσμου. Μια απάντηση σ’οσους νομίζουν πως απαντούν σε οτιδήποτε..
Η ελαφρότητα των μορφών, η ασυνέχεια του χώρου, οι κυματισμοί και οι αλληλοπεριεχόμενες μορφές μπορούν να οδηγήσουν τον νου, αν το επιθυμεί, σε αισθήσεις, σκέψεις κι αναφορές λιγότερο αφηρημένες ή ακόμα φιλοσοφικότερες και ποιητικές..
Πόσο απίστευτοι μοιάζουν οι φυσικοί νόμοι, οι αναλογίες και το αντίκτυπο που έχουν στον άνθρωπο!
Τι είναι πραγματικό;
“Δημιουργός” ο Larry Cuba με εργαλεία του Electronic Visualization Laboratory (EVL)
Ο ίδιος έκανε τα καινοτόμα(..) “ηλεκτρονικά” γραφικά του πρώτου Star Wars.. το 1977
Κάποιος κάπου πάνω στην γη..
Οι λέξεις σα δέρμα του κόσμου. Οι λέξεις περίγραμμα των σκέψεων και δωμάτια και δρόμοι ολόκληροι γεμάτοι από τον εαυτό τους.
Δείτε το κενό λευκό χαρτί που κυκλώνει τους μικρούς αυτούς γίγαντες. Ο Κόσμος ξεκινά γύρω τους κι ανοίγει κι απλώνεται στο άγνωστο, άγραφο χαρτί που περιμένει να γράψουμε. Για τα παιδιά όπως φαίνεται ο κόσμος και η Ιστορία του, δεν έχουν συντελεστεί ακόμα. Η βλακεία τους δεν έχει όρια:-), η κουταμάρα τους είναι ότι την κάνει καθείς.
Μοιάζει με χαρά κι ελευθερία, με γιορτή.
Μοιάζει επίσης με άγνοια όσων συμβαίνουν την ίδια στιγμή στον κόσμο, διπλά σκληρή, επικύνδινη και τραγική.
Κατά μίαν έννοια όμως όλη η γη, όλα όσα κυνηγούν οι πονηροί και οι αθώοι, οι δίκαιοι και οι άρπαγες, όλα αποκτούν νόημα επειδή υπάρχει αυτή η περιοχή της ανθρώπινης εμπειρίας ή ξεκομμένη απ’ όλα, η οποία εντέλει ενώνει τα πράγματα. Αυτή η στιγμή η τόσο απλή όσο η γεύση του ψωμιού και η μυρωδιά ενός ρούχου.
Read the rest of this entry »
“Σκύλος στον ωκεανό ” τίτλος αυτής της δοκιμής του Richard Forbes-Hamilton ενός εξαιρετικού νομίζω καλλιτέχνη που μάλλον θα ξαναδούμε στην συνέχεια..
Ένας σκύλος στον Ωκεανό. Κι αν κολυμπά μοιάζει να μένει ακίνητος, ένα κεφάλι ακίνητο σε μια θάλασσα χωρίς ακτή, κάτω από έναν ουρανό και μια θάλασσα πυκνόρευστη κι αδιαπέραστη. Καθώς το βλέμμα βυθίζεται βλέπουμε πως κάτω από την επιφάνεια ένα αόρατο σώμα παλεύει να μείνει στην επιφάνεια ή να προχωρήσει ή ποιός, ξέρει, άραγε, τι..
Υπάρχει ένα μείγμα αγωνίας και ηρεμίας, ματαιότητας και απόλυτης φυσικότητας καθώς τα χρώματα φεύγουν πάνω στις επιφάνειες, όπως φεύγουν οι μέρες και τα χρόνια, όπως φεύγουν και σπαταλιόνται οι ανθρώπινες ζωές και καθώς το ακέφαλο σώμα παλεύει να προχωρήσει, ξεκομμένο ή κρυφό, λευκό σα φάντασμα, στο βυθό. Το κεφάλι παραμένει εκεί όρθιο να οδηγεί κάτι που δε μπορεί να δει, κάτι άγνωστο και κρυφό. Εδώ το σώμα βρίσκεται στο εσωτερικό, είναι μια περιοχή που κανείς δε θα δει αν δε βυθιστεί, αν δε χάσει την ανάσα του..
Δείτε τι έστησε φέτος στο Δημαρχείο της Χάγης εδώ
και στο Youtube:
Ίσως δεν είναι τόσο σαφές από την αρχή του Βίντεο.. Με προβολές πάνω στο κτήριο δημιουργείται η αίσθηση πως οι τοίχοι κινούνται και γεννιούνται τρύπες και όγκοι και άλλα..
Έχω ξαναγράψει για το μυστήριο της επιφάνειας, την απόλυτη έκταση της πάνω στον κόσμο, πως αγκαλιάζει χωρίς εξαίρεση τον κόσμο, τα φαινόμενα, τα σώματα, ακόμα, δε και τις έννοιες. Παίζοντας με τις επιφάνειες της επιφάνειας γεννιέται μια αίσθηση ελευθερίας, μια σχετικότητα που είναι πιο κοντά στην αλήθεια. Η επίγνωση της σχετικότητας της επιφάνειας επιτρέπει να φανταστούμε έναν κόσμο εκ νέου, πιο δυναμικά, να παίξουμε μαζί του. Όχι σαν κατασκευαστές οφθαλμαπάτης, αλλά σαν παίκτες των εννοιών, σαν συμμέτοχοι στα παιχνιδια που παίζει στους ανθρώπους το μυαλό..
όλα γίνονται ένα και το μόνο που μένει είναι μια μάζα από γεωμετρικούς όγκους και η ανάγκη να τρέξεις. Κάτι τέτοιο διηγείται το “παρκούρ“. Εδώ όμως υπάρχει κάτι ακόμα, κάτι περισσότερο από ένα σχόλιο για την πόλη (και τον χώρο γενικά), για την ανάγκη να τρέξεις και να αφεθείς στα εμπόδια σαν να μην υπάρχουν. Είναι και το βλέμμα του άνδρα και της γυναίκας και η αδυναμία να προλάβεις να ζήσεις όσα έζησες και η αμφιβολία ότι υπήρξαν αφού δεν τα θυμάται κανείς και η πτώση που δίνει την ευκαιρία να δεις τον εαυτό σου ξανά.
Η μέθη της πορείας δεν είναι αποκλειστικότητα όσων τρέχουν στις ταράτσες.
Κι αν χαθεί ο κόσμος είναι που δεν υπήρξε ποτέ. Είμαι μπροστά στο είναι του κόσμου και το δικό μου και χάνω τις λέξεις μου και εκτός από την “αγρίαν χαράν” του Παπαδιαμάντη γεννιέται μια απόσταση ένας χώρος άλλος από τον ιστορικό και τον κοινωνικό, ένας χώρος που είμαι υπεύθυνος εγώ, χωρίς δικαιολογίες, μόνο πόθο, η ζωή να είναι ζωή.
Η μέθη της πορείας δεν είναι προνόμιο όσων τρέχουν στις ταράτσες. Έχω και γω σ’αυτή την πόλη την αίσθηση αυτή συχνά, σ’έναν πλανήτη πάνω που όλα μοιάζουν να τρέμουν και να χάνονται προχωρώ και βλέπω τα πάντα σαν ένα σημείο, μιαν απάντηση.
Οι βραβευμένοι αδελφοί Lauenstein από το παρελθόν. Ένα ιστορικό πλέον βίντεο..
Υπάρχει πάντα αυτή η απορροία απέναντι στην ανθρώπινη μοίρα, την ανθρώπινη κίνηση και επιθυμία, ένα τεράστιο τρομακτικό “γιατί;” που κάπου νοσταλγεί την ανυπαρξία, το μη-είναι, το μη-όλη αυτή η βλακεία κι ο πόνος.
Η Ισορροποία μοιάζει φοβερή ανοησία σ’έναν κόσμο χωρίς νόημα, νομίζω πως το (ψυχολογικού τύπου) αίτημα για ισορροποία είναι τόσο θλιβερό και κακό, τόσο παραπλανητικό, που τρομάζει. Οι ζωές μας είναι αδηφάγες ακόμα κι όταν δε φαίνεται, είναι δομημένες και πλασμένες από τον πόνο, την βία και την αδικία που τις προστατεύουν κάπου μακριά, κάπου δίπλα. Δε ξέρουμε ποιοί είμαστε στο μηχανισμό της Ιστορίας. Κάποιοι βομβαρδίζονται και κάποιοι ζουν άθλιες ζωές για να έχουμε εμείς να απολαμβάνουμε.. Τέλος πάντων το animation αυτό δε μιλά μόνο για την κοινωνία.. μιλά για την τρομερή μοναξιά του ανθρώπου που έχει σαν στόχο της ζωής του να ικανοποιεί τις επιθυμίες του κι αυτό είναι το πρόταγμα της ζωής του. Ο στόχος του. Το εργαλείο να πλησιάσει την “ευτυχία”.
Κι όμως.. το αδιέξοδο είναι συντριπτικό.
Προσέξτε την εξαιρετική δουλειά στον ήχο(!) συγκρίνεται με την αντίστοιχη στην εικόνα σε βάθος, διακριτικότητα και δύναμη, η μεγαλύτερη της αρετή είναι πως υπάρχουν στοιχεία που μπορούν να σου διαφύγουν τελείως..
Alva Noto είναι το καλλιτεχνικό “όνομα”του Carsten Nicolai ανατολικογερμανού μουσικού-εικαστικού-περφόρμερ. Τα βίντεο, βέβαια, δεν αρκούν να καταλάβεις αν δεν είσαι εξοικειωμένος. Κλασσικό δείγμα μιας ολόκληρης σκηνής την οποία συνδημιούργησε χρησιμοποιεί γεωμετρίες και λογικές δομές, τόσο στον ήχο όσο και στην εικόνα αλλά και στην σύνθεση τους στο χώρο. Η δουλειά του μιλά για την συνάντηση της Τέχνης με την Επιστήμη και τις Μηχανές. Γεωμετρία και λογική χωρίς κανέναν σκοπό ακριβώς αφού η αφήγηση είναι ελάχιστη και αφορά την ζωή των ήχων και των μορφών κι όχι κάποιων “χαρακτήρων”.
Μέσα από κανόνες ένα μικρό χάος γεννιέται κι αν το ακούσεις, αν του δώσεις χρόνο αρχίζει να σου μιλά. Το έργο γεννιέται μέσα στην αντίληψη την στιγμή ακριβώς που αρχίζεις να του παραδίδεσαι, όταν αρχίσεις να το ξεχνάς.
Η Δημιουργικότητα: ένας όρος που σηκώνει πολύ συζήτηση, που ευθύνεται για πολλές ανοησίες, αλλά παράλληλα περιγράφει την διάθεση για περιπέτεια, για ταξίδια στους ήχους και τις αφηρημένες αισθήσεις και κάπου μιλά για τον θαυμασμό του ανθρώπου απέναντι στο γεγονός ότι ο κόσμος υπάρχει.
Raster Noton είναι μια εταιρεία δίσκων στην οποία συμμετέχει μικρό επεξηγηματικό βίντεο εδώ
