Όλοι μαζί;/ “The sheep market” του Aaron Koblin

Αν θέλετε μπείτε πρώτα στο site. Από εδώ

Μοιάζει με παιχνίδι! Είπα να σηκώσω αυτό το παράδειγμα που νομίζω ένα από τα καλύτερα για να καταλάβει κανείς τις νέες μαζικότητες, την αποξένωση αλλά και την δύναμη που κρύβεται ακόμα στο δίκτυο!
Την ομορφιά και την ευκολία του μαζικού όταν αθροιστικά κάτι που θα έμοιαζε ασήμαντο δίπλα στα υπόλοιπα αντί να χάνει κερδίζει, γίνεται σαφέστερο και μιλά για την ιδιαιτερότητα που κουβαλά ο άνθρωπος, την ιδιαιτερότητα που κάποιες φορές την ζούμε σαν βάρος και καταδίκη.
Δείχνει επίσης την μεθυστική και βασανιστική αίσθηση της ανωνυμίας, τώρα και πάντα, αυτή τη δυνατότητα να μη κάνεις κάτι σπουδαίο και να χαρείς το παιχνίδι των σχημάτων και των γραμμών ενώ παράλληλα η τελεσίδικη και οριστική αποκοπή του κάθε σχεδίου από το συγκεκριμένο πρόσωπο που το έφτιαξε είναι παράλογη κι αφύσικη. Κάθε γραμμούλα είναι παράγωγο μιας πολύπλοκης διαδικασίας που ονομάζουμε ζωή, δεν είναι ένα αισθητικό συμβάν, είναι έκφραση του τεράστιου ερωτηματικού που ονομάζουμε “προσωπικότητα”.
Το ότι το θέμα είναι πρόβατα επιτρέπει πολλές αναγνώσεις για τους όρους παραγωγής. Τα σχέδια όπως και κάθε σχέδιο μπορεί να πει κανείς πως στην ουσία πρόκειται για αυτοπορτραίτα Το σχήμα παραμένει πάντως ανοικτό και διφορούμενο κατά την γνώμη μου.

Η Ιστορία δεν είναι καινούρια. Ένα ανοικτό κάλεσμα για επί πληρωμή εργασία μέσω μιας εφαρμογής του amazon.com. Ζωγραφίστε ένα πρόβατο που κοιτά δεξιά. Έγιναν 10.000 σχέδια σε 40 μέρες! Όσοι τα έφτιαξαν πληρώθηκαν. Δύο σεντς το κομμάτι(US DOLLAR). Όλα έγιναν μέσω δικτύου.
Η κομψότητα του δικτυακού θώκου(site) δεν είναι κενή περιεχομένου, βοηθά στην ανάγνωση-ερμηνεία, δεν αποτελεί δείγμα ούτε ελιτισμού ούτε χειραγώγησης του επισκέπτη (γιατί ακούμε πολλά αυτές τις μέρες…). Αν θεωρώ υποδειγματικό το εγχείρημα υπάρχουν κι άλλοι λόγοι.. Για παράδειγμα η παντελής έλλειψη διδακτισμού και κατηγορίας. Ο επισκέπτης μπορεί να σκεφτεί! Ένα από τα πολλά προβλήματα με τις κατηγορίες είναι πως, ενώ είναι απαραίτητες σε μια αντιπαράθεση, αποδεικνύουν αυτομάτως τον κατήγορο σωστό.
Το τελευταίο καιρό πολλοί από μας αναρωτιούνται για την φύση και τον τρόπο του “πολιτικού” στα νέα περιβάλλοντα, καταθέτω το συγκεκριμένο σαν ένα παράδειγμα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Tο βίντεο εξηγεί λίγο παραπάνω ενώ προσωποποιεί παράλληλα τον νου που βρίσκεται πίσω από το εγχείρημα. Τον Aaron Koblin! Εδώ κάποια στοιχεία και στο site μπορείτε να βρείτε κι άλλο υλικό

ένα ακόμη άρθρο εδώ

ei

Glow από τους Chunky Move

Μιά ακόμα ομάδα, από την Αυστραλία, οι Chunky Move. Το κομμάτι Glow χρησιμοποιεί infrared κάμερες για να εντοπίσει την θέση και την κίνηση του χορευτή την οποία μετά ένας υπολογιστής επεξεργάζεται και ανάλογα συνοδεύει την χορογραφία. Υπάρχει κάτι σ’αυτή την δουλειά που μου αρέσει και κάτι άλλο που με βάζει σε σκέψεις. Δεν αρκεί βέβαια ένα έργο να έχει κάμερες και προτζέκτορες για να αξίζει. Για άλλη μια φορά δεν είναι σαφές γιατί το σώμα κινείται. Κάποιοι τα βάζουν με τις μηχανές αλλά συχνά (κι όχι μόνο στον χορό) το σώμα είναι το πλέον μηχανικό.

Γιατί το σώμα κινείται;

My Way από τον (Βάσκο) Patxi Araujo

Κάτι μου έκανε.. Μπαίνοντας στον χώρο βρίσκεσαι να χορεύεις με ένα μοντέλο του Αγάλματος της Ελευθερίας, η κίνηση και η θέση σου επιρεάζει ταυτόχρονα και την εικόνα και τον ήχο. Που είναι το έδαφος; Ο Χώρος μοιάζει με σκέψη.

Παίζοντας με το φως! MixUup

Ένα διαδραστικό παιχνίδι σχεδιασμένο με το VVVV
Είναι σημαντικό να σκεφτεί κανείς πως το υλικό του παιχνιδιού είναι το φως…
Πότε θα παίξουμε κι εμείς;

Ίσως σας πει κάτι…

Σ’ αυτή την φάση λοιπόν που η διάδραση ακόμα και ως λέξη αρχίζει να είναι ενοχλητική, δείτε ένα δείγμα που παρουσιάζει ενδιαφέρον.. Μοιάζει παιχνίδι για μεγάλα παιδιά που σύντομα θα μιλήσει και για άλλα πράγματα πιο προσωπικά πιο ενδιαφέροντα…

Δείτε λοιπόν κι αυτό αν θέλετε, είναι μια προσέγγιση λιγότερο “clubbing-urbban”

για στοιχεία:
www.eboman.info

To Volume

Volume
Μια εγκατάσταση στο Victoria and Albert Museum τελος 2006-αρχές 2007. Έχει κι αυτό το ενδιαφέρον του…