Η Μεγάλη Νύχτα!!! (ΙΡΑΝ)

Αυτές οι εικόνες έχουν την ποίηση και την δύναμη, την γοητεία, μιας φυσικής καταστροφής! Ενός Μεγάλου Σεισμού, μιας αγριεμένης Φωτιάς που τρώει τα βουνά και τα δάση, ενός Ηφαιστείου που ξύπνησε. Πόσο ωραίος είναι ο τρόμος, πόσο αληθινό να αισθάνεσαι ελάχιστος! Μανικό και το πλήθος και η Ιστορία.

Τέτοιες στιγμές αποκαλύπτεται ατόφια η ομορφιά και η έξαψη της Ταραγμένης Πόλης, της πόλης που ξεχειλίζει από προσμονή. Της Πόλης που βλέπει η οργή της να χτίζει έναν καλύτερο κόσμο. Τέτοιες στιγμές ορθώνεται αναντίρρητη η αίσθηση πως η Ιστορία γράφεται από σένα κι μαζί της έρχεται κι εκείνη η γλυκιά παθιασμένη σύγχυση που σε ελευθερώνει πρόσκαιρα από το κενό του είναι.

Υπάρχει όμως κάτι που δε πρέπει να ξεχνάμε. Η εικόνα αυτή είναι επίσης μια περιγραφή, ένα ακόμα καθρέφτισμα κι όχι το τέλος του ταξιδιού όπως νομίζουν κάποιοι επαναστατίσκοι. Κι αν έχει μεγάλες συγκινήσεις, και τι μ’αυτό; Η εικόνα αυτή διηγείται επίσης σε ένα άλλο επίπεδο την καθημερινή αλήθεια του ανθρώπου(τουλάχιστον) που στενάζει μέσα στον χώρο και τον χρόνο. Που πνίγεται μέσα στην αδυναμία της σχέσης και της δικαιοσύνης στην ίδια του την ζωή, ακόμα κι απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό.

Sadness to me is the happiest time
When a shining city rises from the ruins of my drunken mind
Those times when I’m silent and still as the earth,
The thunder of my roar is heard across the universe.

Mevlana Jalaleddin Rumi

Η προηγούμενη νύχτα θα φύγει σιγά σιγά μακριά κι όσα συμβαίνουν τώρα θα ξεχαστούν ή στην καλύτερη περίπτωση θα γίνουν ιστορίες που θα αφηγούμαστε. Το να πεθαίνεις στους δρόμους της Τεχεράνης αυτές τις μέρες έχει νόημα ξεχωριστό. Αυτές τις μέρες ζούμε την ελπίδα ενός γεγονότος που έχει μέγεθος συγκρίσιμο με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Τι πρέπει να κάνεις τέτοιες στιγμές αλήθεια; Αυτές τις μέρες τις έχω περάσει αγνοώντας τις εορταστικές εκδηλώσεις, κοιτώντας με όσα μέσα έχω προς την Ανατολή. Η Περσία(Ιράν) είναι πολύ κοντά μας. Τα κοινωνικά της χάσματα, η πολιτισμική της ιδιαιτερότητα, τα συμπλέγματα της και η θρησκευτικότητα της, μας αφορούν, είναι άξια προσοχής, μελέτης.

Η Ελπίδα ζει μέσα στην Νύχτα και η Πίστη στην Απουσία. Για να ζητάς κάτι πρέπει να το γνωρίζεις κι απ’ότι φαίνεται οι άνθρωποι γνωρίζουν περισσότερα απ’όσα έχουν ζήσει. Κουβαλάμε περισσότερη ιστορία απ’όση αντέχουμε (κοινωνική-εθνική-οικογενειακή). Κάποιες φορές δεν υπάρχει χώρος να έχεις την δική σου ιστορία, έναν χώρο πέρα από τις αφηγήσεις των άλλων κι έτσι η υποκρισία ή η αδιαφορία μοιάζει κάπου δικαιολογημένη. Σκέφτομαι όλους αυτούς, όλους εμάς που καλούμαστε να είμαστε δυνατοί κι όλους αυτούς που κάνουν σα να μη συμβαίνει τίποτα…

Ακούστε τις φωνές των Ανθρώπων που φωνάζουν μέσα στην νύχτα από ταράτσες και μπαλκόνια. Φαντάσματα. Φωνές σκέτες, χωρίς σώματα, αποκλειστικά πόθος, σκέτη επιθυμία. Η Νύχτα είναι το ηχείο της ελπίδας και του πόθου. Σ’ αυτό το σκοτάδι φωνάζουν είτε “Ο Θεός είναι Μεγάλος” είτε “Χουσεϊν! Ωωω, Χουσεϊν!” Και τα δυό αμφίσημα. Με πολιτική—θρησκευτική διάσταση.
Οι φωνές τους φωτίζουν, κρατάνε την νύχτα στις μύτες των ποδιών της, στέλνουν ένα ρίγος που δε μπορώ να ξεχάσω αυτές τις μέρες όταν πέφτω για ύπνο. Τι είναι ο πόθος;
Οι φωνές τους δεν αφήνουν την νύχτα να νυχτώσει.

Δημόσιος Χώρος..:-)#3 / COMBO από τους: Blu, David Ellis

(το βίντεο παίζει σε “λούπα” δύο φορές τις ίδιες εικόνες)

Το Βίντεο που βλέπετε είναι παραγωγή του Fame Festival που οργανώνεται σε μια μικρή υποβαθμισμένη πόλη της Ιταλίας, την Grottaglie από το STUDIOCROMIE. Το STUDIOCROMIE είναι μια μικρή επιχείρηση κάποιου Angelo Milano που εκδίδει βιβλία και χαρακτικά κι αγκαλιάζει καλλιτέχνες των πόλεων.
Ο τίτλος του Festival: FAME, είναι ένα λογοπαίγνιο. Αναφέρεται ταυτόχρονα στην “Αγγλική” ΔΟΞΑ και την “Ιταλική” ΠΕΙΝΑ που γράφονται με τον ίδιο τρόπο. Πρόκειται για ένα φεστιβάλ που οργανώνεται απέναντι στην αδιαφορία των πολιτικών και των γενεών που νέμονται τα πράγματα εαυτιστικά. Ένα φεστιβάλ που στρέφεται προς την υποβαθμισμένη πόλη, στους τοίχους του κόσμου που από ερείπιο γίνεται καθρέφτης να δει κανείς τέρατα και θαύματα. Σ’αυτό τον καθρέφτη μπορεί κανείς να δει την επιθυμία κάποιων να ζήσουν μια ζωή ζωντανή. Κι αυτό σημαίνει να αφήσουν όλες τις ερωτήσεις, χωρίς λουριά, να ραπίζουν τον νου. Σημαίνει να επιτραπούν όλα τα ενδεχόμενα, να ανοίξει έστω για λίγο το πλαίσιο της σκέψης και της αίσθησης σε όσα πιθανώς δε περιέχει κι ας τα έχει ανάγκη. Σ’αυτά τα πολύτιμα κι αναγκαία ανήκει βέβαια κι ο φόβος κι ο τρόμος.
Το φεστιβάλ τοποθετείται δυναμικά χωρίς να ζητά βοήθειες, χωρίς να χάνει χρόνο γκρινιάζοντας. Δίνει στην Πόλη, στο σώμα της κοινής μας ζωής, το φως και την προσοχή, την δυνατότητα του.

Το βίντεο είναι ωραίο και γεμάτο αφορμές. Όλα αυτά συμβαίνουν σε ένα κουρασμένο κομμάτι της πόλης, σε μια της ρυτίδα, σε κάποια γωνία της μάλλον κρυφή. Εκεί γράφεται ένα έξαλλο ποίημα με εικόνες.

Τι είναι το παιχνίδι;
Το ζητούμε και με ανακούφιση το υποδεχόμαστε όποτε μπορούμε.

Εδώ ένα κτήριο, μια αυλή, ξύλα και πέτρες, σκουπίδια των γύρω δρόμων, γίνονται τα playmobil με τα οποία ένα μικρό παραλήρημα ξεσπάει για να μας θυμίσει μια ποιότητα βασανιστικά μετέωρη και ερεθιστική. Μια τελετή, ενίοτε από φάρσες φτιαγμένη, που θυμίζει την αίσθηση της ζωής, ρευστής, πυκνής, πηγαίας, ανακόλουθης.
Υπάρχει σ’αυτό το χορό κάτι σκοτεινό και συνάμα γιορτινό. Υπάρχει μαζί η χαρά της μεταμόρφωσης και η μετουσίωση της μνήμης… σε κάτι άλλο, πολύ κοντινό, όσο μια σκέψη δική μας, πολύ μακρινό, όσο ένα σύννεφο που περνά στον ορίζοντα
και το νόημα του το σβήνει το ίδιο το ταξίδι του.

Δε ζητάω από αυτά τα έργα να μου οργανώσουν την εικόνα που έχω για τον κόσμο. Να φωτίσουν το μέλλον, δε περιμένω. Μου αρκεί το θάμπωμα που έχουν και δίνουν. Η αγωνία τους που απλώς εμφανίζεται και φεύγει.
Δε τους ζητώ να ξεπερνούν τα ψευτοδιλήμματα του ηλίθιου αναπτυγμένου πολιτισμού μας.
Αυτό που έχουν μου αρκεί.
Η ωμή ζωτικότητα.
Η δίψα και το
φίλεργο
κέφι.

Δημόσιος Χώρος..:-)#2-Η επιλογή #2/ Baby Baby Baby !!! Από τους “Make the Girl Dance”(+Bonus Έκπληξη κάτω-κάτω))

Ένα τραγούδι που έγινε επιτυχία λόγω του τολμηρού του βίντεο. Γυμνά κορίτσια αυτάρεσκα περπατούν στο πραγματικό Παρίσι και τραγουδούν στίχους εξοργιστικούς και αποκαλυπτικά ευθείς. Το βασικό θέμα είναι τα “θέλω” τους. Τα “θέλω” τους αφορούν μόνο σε ΣΕΞ, ΑΓΑΘΑ, και ΔΟΞΑ-ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ. Για όσους δε ξέρουν Γαλλικά, η μετάφραση τα λόγια τα κάνει κάπως αφηρημένα και δεν αποδίδει την τσαχπινιά και την χυδαιότητα του ύφους, το τσουχτερό χιούμορ και τις πολύ συγκεκριμένες αναφορές στην μιντιακή πραγματικότητα.
Ο κόσμος που αποτυπώνουν είναι πραγματικός. Δε μπορούμε όμως να πούμε πως αυτό είναι μια κριτική ματιά… Το σύστημα, έχει γραφεί, μισεί πλέον τον εαυτό του, αυτοσαρκάζεται κι έτσι μοιάζει ακόμα πιο άτρωτο, μοιάζει η απελπισία του να το τονώνει, και συνεχίζει απελπισμένα ο κόσμος με πλήρη επίγνωση, χωρίς διάθεση να αλλάξει, χωρίς πρόθεση να κινηθεί προς την (αποτολμώ αυτή τη θέση) πραγματική του επιθυμία για άλλο φως, για άλλες χαρές.
Αυτές οι “άλλες” αισθήσεις μοιάζουν πλέον άγευστες, ανύπαρκτες, μυστικές-μυστικιστικές. Ποιός τις έχει ανάγκη; Στην κόλαση έχει χαβαλέ!

Ένα άλλο θέμα που κραυγάζει είναι η θηλυκή σκέψη(εδώ γελάμε ή κλαίμε αναλόγως) όπως αυτή (αυτο)παρουσιάζεται. Εδώ υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος εσωτερικών μονολόγων από κάτω, τρομακτικών ευαίσθητων και.. μακριά από μας.
Η διάχυτη βλακεία της θυματοποίησης των γυναικών και το αδιέξοδο της δαιμονοποίησης των ανδρών, οδήγησε πολύ κόσμο στο να εγκαταλείψει όλα τα εργαλεία κατανόησης αυτών των προβλημάτων.
Δε μας παρατάς! Δεν υπάρχουν άνδρες πια!
Όσοι νομίζουν ακόμα πως φταίει η “Πατριαρχεία” για όλα, θα τους πρότεινα να το ξανασκεφτούν (το λέω πολύ ήπια). Ας βάλουμε μέσα στην κουβέντα τουλάχιστον ένα πράγμα: πρώτα είμαστε άνθρωποι και μετά είμαστε άνδρες και γυναίκες.
Θα επανέλθουμε αλλού νομίζω…

Εδώ θα προσθέσω κάτι ακόμα… Που θεωρώ πιο σημαντικό. Τον τρόπο και την ευκολία με την οποία μιλάμε για το “Σύστημα” τα θεωρώ βαθύτατα αδιέξοδα και εξοργιστικά. Το λεγόμενο “Σύστημα” είναι μια έννοια ελλιπής και παραπλανητική. Κατά βάθος μεταφέρει το βάρος της επιλογής από τα πρόσωπα, αποκλειστικά, στις δομές. Στην πράξη αυτό καθιστά τη σκέψη μας μονοκόμματη και τυφλή. Μπορούμε χωρίς να κοιταχτούμε στο καθρέφτη να μιλήσουμε για όλα. Μπορούμε ακόμα να φτιάξουμε τρομοκρατική οργάνωση, να σκοτώσουμε άλλους ανθρώπους, να γράψουμε και προκηρύξεις μνημειώδους χοντροκοπιάς και ανοησίας. Ο πολιτικός λόγος για να μη πέσει στα δίχτυα της ψυχολογίας και της θρησκείας αντικειμενοποιεί τα πράγματα και τα αποξηραίνει. Το να φταίει το “Σύστημα” είναι μια βολική λύση αλλά διαχωρίζει τις δομές από τις οντολογικές τους προυποθέσεις. Τελικά δε καταφέρνει να αγκαλιάσει τον σύνολο άνθρωπο. Το βάθος και το αίνιγμα του “κακού” δε περιγράφεται μόνο συστημικά. Το γιατί δε μπορούμε να έχουμε έναν δίκαιο κόσμο δεν έχει ούτε και θα απαντηθεί με την περιγραφή των μηχανισμών της κοινωνίας. Το βάθος του “κακού” και του εσφαλμένου δεν έχει τέλος. Είμαστε όλοι χρεώστες κάπου. Και οι Ποιητές και οι Συνδικαλιστές ωφείλουν στο αίνιγμα της ζωής λίγη προσοχή, λίγη σεμνότητα. Κι αυτό δε θα τελειώσει ποτέ και με κανένα σύστημα.

Baby baby baby

Je veux des plans sur la commode
Je veux Tellier sur mon iPod
Je veux l’amex black de ta mère
Je veux la voiture de ton père

Je veux sortir avec tes potes
Je mettrai ma plus belle culotte
Je veux une session un peu hot
Je veux bien que tu regardes mais pas que tu pelotes

Baby baby baby

Je veux être dans le top de justice
La main gaspard sur ma cuisse
Je veux compter même sans les doigts
Je veux les tiens au bon endroit

Je veux pas prendre les escaliers
Tiens c’est parfait tu vas me porter
Je veux que moi sur les photos
Et je veux poser pour St-Lau

Je veux des enfants surdoués
Et je veux que mon chien soit diplôme
Je veux ta téte sur un plateau
Je veux la mienne chez Denisot

Baby baby baby

Je veux pas de cake je veux de la coke
Je veux pas de Kate je veux Ethan Hawk
Je veux sauter d’une grand échelle
Toi tu te démerdes pour l’arc en ciel

Je veux des glaces choco vanille
Je veux tes boules a la myrtille
Je veux danser comme Vanessa
Je veux voir son mec a Ibiza

Je veux dormir quand tu te réveilles
Et je veux le même t-shirt que Yelle
Je veux rentrer dans tout mes jeans
Et je veux que tu me rinces avec ta prime

Je veux des glaçons dans mon verre
Faire une soufflette a ta grand-mère
J’ai vu ton ex tu sais la sotte
Dis lui que j’ai retrouve ses bottes

Je veux pas de noyau dans ma cerise
Je veux que tu redresses la tour de Pise
Je veux jouir dans une 2 chevaux
Et je vais le faire derrière ton dos

Μια αγγλική μετάφραση με hyperlinks(!) εδώ

Και το BONUS!!! Μια ακόμα πιο χυδαία εκδοχή! Για την προώθηση ενός Βίντεο παιχνιδιού…
Ο Βόθρος δεν έχει όρια! Και το λέω αυτό χωρίς υποκριτικές καταδίκες. Τα βλέπω όλα αυτά και παράλληλα με την όποια κριτική απόσταση μου φαίνονται πιο εύστοχα και ειλικρινή και επικίνδυνα από πολλές φιλανθρωπικές ψευτιές που κυκλοφορούν!
Όλα αυτά δείχνουν πως η κριτική έχει φτάσει στα όρια της και πρέπει να κάνουμε στην ζωή μας πράξη τα όσα ευγενικά γενναία και φωτεινά αναζητούμε. Χαίρετε!

“Επαυξημένη Πραγματικότητα” (Augmented Reality)#1 / 555 KUBIK-Hamburg Kunsthalle/

Εκεί που η Πόλη επιβάλλεται, εμείς επιβάλλεται να την ξανασκεφτούμε ενεργά. Κι εκεί που σταματά η αρχιτεκτονική, μπορούμε εμείς να ξεκινήσουμε να χτίζουμε το νόημα του χώρου.

Αν δει κανείς το δέρμα της Πόλης σα μιαν ακατάβλητη συνέχεια που μπορούμε να παίξουμε και να ζήσουμε, τότε, εκεί που νομίζαμε το τέλος αποκαλύπτεται μια αρχή. Μπορεί να μοιάζει μικρό ένα σχέδιο, ένα χάραγμα, ένα αυτοκόλλητο και μια λέξη που αφήνουμε στους τοίχους στην άσφαλτο πάνω, στις διαφημίσεις, στα αυτοκίνητα και στις μπλούζες μας. Είναι όμως μέρος μιας τεράστιας χειρονομίας που ακόμα δεν έχουμε αναλάβει. Είτε γιατί μας λείπει η όρεξη είτε γιατί μας λείπει η απελπισία. Η Αθήνα είναι κοιμισμένη κι αργοκίνητη. Ταυτόχρονα, όμως οι δυνατότητες της είναι τρομακτικές.

Οι προβολές δεν είναι ένα “θαύμα” της τεχνολογίας, είναι ένα βασικό στοιχειώδες όργανο κατανόησης και οικείωσης του κόσμου. Δεν είναι οι “προβολές” αιτία μόνο απάτης και αποξένωσης από την “πραγματικότητα” του “Άλλου”. Τα πράγματα φαίνονται επειδή τους έχουμε ρίξει πάνω τους κάποια μνήμη κάποια οικεία και κατανοητά στοιχεία. Αυτό το πρώτο κομμάτι που προβάλουμε πάνω στην επιφάνεια των πράγμάτων είναι που στη συνέχεια επιτρέπει την αναγνώριση και την συζήτηση με τα πράγματα. Εξ’ου κι ο Πλάτωνας (και πριν από αυτόν ο Εμπεδοκλής και μετά απ’ αυτούς ο Ευκλείδης) έλεγε πως βλέπουμε διότι μέσα από το μάτι βγαίνει μια ακτίνα, ένα πρώτο θείο φως. Η αντανάκλαση αυτου του Θείου πυρός επιστρέφει στο μάτι κι επιτρέπει τον σχηματισμό εκεί της εικόνας.

Λέξεις και Χώρος #3/ C. Bukowski:Είναι δικός μας+Μια Ατομική Βομβούλα (It’s Ours+A Little Atomic Bomb)

Πες κάτι γι’ αυτό το τίποτα φίλε!

Ο Μπουκόφσκι είναι ένας περίεργος τύπος.
Τα πεζογραφήματα του συνήθως δε μου αρέσουν. Και λίγα λέω.
Τα ποιήματα του, όμως, έχουν λάμψεις πολύτιμες.
Έχουν ανοίγματα που ακινητοποιούν με την αμεσότητα και με την ευτέλεια των υλικών τους.
Είναι γεμάτα κοινούς τόπους και υπεραπλουστεύσεις που αντί να προδίδουν δυναμώνουν τον Λόγο.
Είναι γεμάτα κατανόηση και επιθυμία να γίνει ο κόσμος κι ο εαυτός κατανοήσιμος.
Με το τίποτα καταφέρνει την ποίηση και δίνει αέρα, γεννά χώρο, δίνει δύναμη.

Τα ποιήματα του δείχνουν στο βάθος να κρύβει λέξεις για να μη χαθεί η σκέψη μέσα στην σκέψη.
Οι λέξεις είναι σαν κτήρια και το ένα κρύβει το άλλο. Κάπου κάτι μένει μισό, κάτι κρατά ακόμα την αντίφαση ωμή, ανεπεξέργαστη, πριν γίνει “ύφος”.
Το ύφος των πεζών του πλακώνει τα κείμενα αλλά στα ποιήματα μοιάζει πιο εγκαταλελειμένος, αφόρητα ανθρώπινος.
Ας δούμε άλλο ένα..

Οι λέξεις είναι το σώμα της σκέψης. Χωρίς λέξεις δε μπορούμε να σκεφτούμε, να αισθανθούμε τον Λόγο των άλλων. Μέσα από τις λέξεις και πέρα από αυτές. Η σκέψη χρειάζεται και τις εικόνες βέβαια αλλά αυτά τα δύο στοιχεία αλληλοσυμπληρώνονται, ο νους χρειάζεται και τα δύο του πόδια για να τρέξει προς την κατανόηση.

Δεν είναι η ποσότητα ούτε η πολυπλοκότητα αλλά η ποιότητα τους που μας ζωντανεύει. Η ποιότητα της προσοχής και της συνείδησης αυτού που γράφει-μιλάει κι αυτού που διαβάζει-ακούει. Όπως η σημασία της προσοχής μας, όταν ακούμε ένα πουλί έξω από το παράθυρο ή ένα παιδί που παίζει και λέει αρλούμπες.

Μη παίζουμε με τις λέξεις. Δηλαδή ας παίξουμε με τις λέξεις με τον πιο ακραίο τρόπο.
Αν η πολιτική και η δημοσιογραφία λειαίνουν τον Λόγο και σιγά σιγά μοιάζει να πεθαίνει, δε μπορούμε να κάνουμε κάτι να το σταματήσουμε. Δε μπορούμε να γκρινιάζουμε, να λέμε μόνον “όχι”. Αυτό που πρέπει να γίνεται είναι να παράγουμε τα παραδείγματα μας. Να μιλήσουμε αυτές τις λέξεις όσο πιο σωστά μπορούμε, με έννοια και τρυφερότητα για την αλήθεια. Να δουλέψουμε τις λέξεις χωρίς να τις λυπόμαστε. Να μείνουμε ψύχραιμοι όταν οι αντιφάσεις τους μας κάνουν να αισθανόμαστε συντριπτικά θνητοί. Χωρίς αλήθεια.

Ένας “Δικτυακός Θώκος” για τον βροντερό γεροξούρη της Αμερικανικής Ποίησης εδώ.
και
ένας ακόμα.. (αρκετοί σύνδεσμοι δε λειτουργούν αλλά υπάρχει πολύ υλικό..)

Ένα “εισαγωγικό” άρθρο για τον ποιητή εδώ

Τα ποιήματα ακολουθούν:

Δημόσιος Χώρος..:-)#1 /Lily Allen: Fuck You (very much!)- Άι γαμήσου (στην τελική..)

(Δευτερη Σημείωση.. για λόγους που δε μας αφορούν το βίντεο αυτό δε μπορεί να ενταχθεί σε σελλίδες και αναρτήσεις άλλες. Οπότε πατήστε εδώ να το δείτε στο YOUTUBE, κάτι τέτοιες στιγμές οι τίτλοι των τραγουδιών σε βγάζουν από τον κόπο… άλλα οκ.. να μαστε καλά )

(Σ.Σ. Με αυτό το βίντεο γέλασα)

Τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων στην περιοχή του κέντρου έχουν ταράξει πολλούς από μας. Θα τάραζαν περισσότερους αν ξέραν τι συμβαίνει στους γύρω δρόμους την ώρα που γράφω. Κάποιοι κυνηγούν με λοστούς και μαχαίρια “ξένους”.. Η ρητορική του μίσους έχει ψηλώσει πολύ και μαγειρεύει ανοησία μίσος και θάνατο. Η ζωή δεν αξίζει έτσι..
Δε συνηθίζω να γράφω αναρτήσεις με πολύ επίκαιρες αναφορές αλλά νομίζω πως η κατάσταση στην οποία αναφέρομαι δεν έχει τίποτα καινούριο, δεν είναι κάτι ειδικό η δίψα για αυτοκαταστροφή. Ότι γράφω απόψε θα έχει ισχύ και αύριο..

Ο Λάο Τσε λέει στην αρχή του Τάο τε Κίνγκ “ο οπαδός του σκληρού είναι οπαδός του θανάτου”…
Ο κύκλος της βίας είναι μια ακόμα “μηχανή”. Ένα ακόμα λογικό σχήμα που δε χωρά τον άνθρωπο. Τόσο λογικό που γίνεται παράλογο.

Είναι πολλοί αυτοί που διαλέγουν τέτοιους μίζερους τρόπους, κακία ντυμένη ιδέες και ασυνείδητα αδούλευτα πάθη.
Είμαι λοιπόν αρκετά οργισμένος κι εγώ αλλά δε θέλω αυτό να με δηλητηριάσει.
Σε λίγο θα έχει τελειώσει αυτή η κωμωδία. Μέχρι τότε έχω την ελπίδα να δω τον ήλιο να σηκώνεται, να ανακαλύψω τον εαυτό μου να αγαπά κάτι, οτιδήποτε, να δεχτώ όσα αντέχω να δεχτώ κι αν είναι δυνατό να μείνω μέσα στην κραυγαλέα σιωπή αλύγιστος. Στην τελική δεν έχει νόημα που τα γράφω όλα αυτά. Γι’ αυτό και τα γράφω.

Θυμάμαι τον Γιάννη Τσαρούχη όταν μιλούσε πικραμένα για την κοινωνία που διαλέγει την μοίρα της και την κατάντια της.. Αν η Ελλάδα αποφασίσει να αυτοκαταργηθεί; Αν ο πλανήτης πάρει τελικά αυτή την απόφαση; Δεν είμαστε μακριά..

Τι πρέπει να κάνει ο κάθε εγώ σε τέτοιες συγκυρίες;
Δεν υπάρχει γενική απάντηση. Εγώ έτρεξα στους δρόμους και τώρα επιστρέφω στο εργαστήριο. Είναι απαραίτητο. Ο καιρός περνά και δεν έχω διαυγή νου. Δε βλέπω την “ερώτηση”. Τρέχω πίσω από τις μέρες μου. Μου συμβαίνει όλο και πιο σπάνια ο βαθύς φιλοσοφικός πόνος. Δε τυφλώνομαι από τίποτα. Κάτι δε πάει καλά λοιπόν. Χάνω από τα μάτια μου το γλυκό τεράστιο αδιέξοδο της αγάπης. Αυτά δηλαδή για τα οποία μας χλευάζουν οι κυνικοί και οι δυνατοί. Από τους πρώτους έχει πολλούς το δίκτυο.. Δε με νοιάζει.

Τι πρέπει να κάνει ο κάθε εγώ σε τέτοιες συγκυρίες;
Να κάνει και λίγο χιούμορ ίσως; Έστω πικρό;

Τα “λόγια” του τραγουδιού ακολουθούν:

Walk around a telephone booth ή Αν υπάρχει κάτι άδειο σ’αυτό τον κόσμο.. / από τον Dokugyunyu..

Τα πράγματα είναι κάπου εκεί.

Γεμίζουν μόλις τα κοιτάξουμε. Η απουσία είναι γεμάτη και πυκνή. Αν μείνεις εκεί, κάπου, τα πράγματα σηκώνονται, γίνονται τεράστια, για το καλό και για το κακό.
Ο χώρος δεν είναι συνεχής, ένας τηλεφωνικός θάλαμος είναι συνέχεια πολλών άλλων χώρων που δεν φαίνονται,
είναι μια ανοιχτή υπόσχεση τόσο ανοιχτή που χάνει το νόημα της,
είναι ακίνητος.

Ένας τηλεφωνικός θάλαμος μοιάζει να είναι στο κέντρο ενός αόρατου κύκλου. Ένα κέντρο που ενώ κλείνει και συγκεντρώνει τον χώρο, ενώ περιορίζει τοπικά, ταυτόχρονα, ανοίγει σε αναρίθμητα δωμάτια και ανθρώπους. Μέσα από καλώδια, κύματα μαγνητικά και πιθανές συνομιλίες.
Άλλα τοπία γεμάτα φως και σπίτια γεμάτα παιδιά και αποθήκες και γραφεία και άνθρωποι που μαλώνουν κι άλλοι που τρώνε και πίνουν και συσκευές μουγκές χωρίς ανθρώπους ακίνητες, έτοιμες. Είναι ιλιγγιώδες. Όλη η γη σχεδόν φτάνει σ’αυτό το σημείο, το οποίο έτσι γίνεται τελικά αόρατο, απροσδιόριστο, άγνωστο.
Ποιό είναι το “τέλος” της επικοινωνίας;

Η τρέλα των Ιαπώνων και η βαθιά τους πληγή είναι σα να ποτίζει τον κόσμο με μια ασίγαστη επιθυμία για ζωή. Με μια πελώρια ανάγκη για νόημα χωρίς νόημα. Το πάθος και η τόλμη τους είναι σχεδόν αστεία. Η επιμονή τους μας οδηγεί σε περιοχές χωρίς λέξεις, σε μια “Ιαπωνική Απορία” σε ένα γοητευτικό κενό που κάτι ξεκλειδώνει. Η γοητεία αυτή βέβαια είναι αμφίσημη και απαιτεί προσοχή..
Ποιός είναι ο dokugyunyu;
Δείτε κι αυτό από τον ίδιο..

The Crisis of Credit Visualized

Ε, δε μπόρεσα τελικά να μη το βάλω αν και παρόλη την απίστευτη δουλειά στις εικόνες και στο κείμενο, η διάρκεια και η πυκνότητα της πληροφορίας είναι υπερβολική, σε σημείο που κουράζεσαι. Το βρίσκω σίγουρα απολαυστικό αλλά όχι απολύτως πετυχημένο. Δράστης ο Jonathan Jarvis, το βίντεο αποτελεί μέρος σπουδαστικών του εργασιών. Θέμα η προσπάθεια αξιοποίησης των νέων μέσων για την κατανόηση του όλο και πολυπλοκότερου κι ακατανόητου κόσμου.

Το θέμα της ροής της πληροφορίας είναι το πιο λεπτό αυτή την στιγμή. Υπάρχει φοβερός έλεγχος τις πληροφορίας, ειδικά στην Ελλάδα.. κι αυτό είναι ασφυκτικά αισθητό. Από την άλλη λίγοι κάνουν κινήσεις πέρα από την καταδίκη των Μ.Μ.Ε. που να αίρουν αυτόν τον αποκλεισμό. Κι όμως..

Αυτό που ονομάζουμε “πραγματικό” είναι η συνάντηση του μυαλού μας με τα πράγματα, το “πραγματικό” δεν υπάρχει από μόνο του, μέσα στο νου γίνεται η σύνθεση-ονομάζονται τα πράγματα-αναγνωρίζεται η λειτουργία τους. Αν θέλουμε να δράσουμε δημιουργικά (αλλάξουμε;) μέσα στον κόσμο ή έστω να τον καταλάβουμε πρέπει συνειδητά να πάρουμε πρωτοβουλίες που αφορούν στην ροή της πληροφορίας.
Ένα τέτοιο βίντεο θα μπορούσε να αποκαταστήσει-θεραπεύσει-ακυρώσει (πείτε κι εσείς μερικά) ώρες και μέρες και μήνες τηλεθέασης..

Το site του Jonathan Jarvis εδώ

Κοιτώντας γύρω τα πράγματα../ The Story of Stuff !!!

Ένα μεγάλο και σοβαρό βίντεο που χτυπάει στο ψαχνό..
Δείχνει με υποδειγματικά “απλό” τρόπο τους μηχανισμούς που καταστρέφουν τον πλανήτη.
Απευθύνεται σε Αμερικάνους οπότε κάπου κάπου χάνει λίγο σε δύναμη. Αυτό όχι γιατί εμείς είμαστε έξυπνοι αλλά γιατί αναφέρει βιωματικά στοιχεία κατά βάση που στην Ευρώπη και την Ελλάδα χτυπάνε λιγότερο κέντρο. Το βίντεο είναι υποδειγματικό, ανθρώπινο, χωρίς την λαγνεία της γκρίνιας και της καταστροφής, σε βοηθά να δεις πως λειτουργεί ένα τόσο πολύπλοκο σύστημα όπως το κύκλωμα των παγκόσμιων μηχανισμών παραγωγής και κατανάλωσης. Δεν υπάρχουν εικόνες του πραγματικού μόνο σχέδια απλά και ελαφρά με πολύ κενό χώρο και λευκό φόντο. Το αποτέλεσμα δεν είναι καθόλου βαρύ κι έτσι.. αντέχεις να το δεις ολόκληρο! Καθόλου μουσική αγωνίας, ή εικόνες από παιδάκια που κλαίνε ή από ερήμους ή βασανισμούς, εκρήξεις και πτώματα, τίποτα απ’όλα αυτά. Μόνο σχέδια κι ένας άνθρωπος που μιλά και χειρονομεί. Ο Χαρακτήρας λοιπόν που κάνει αυτήν την “ταινία” να λειτουργεί είναι ο αφηγητής (η Annie Leonard) το υπόλοιπο εξελίσσεται (για το ασύλληπτο-τεράστιο χρονικό διάστημα των 21 λεπτών!) με σαφήνεια και χωρίς κόλπα σαν μια ήρεμη συζήτηση που προσπαθεί να μην υποτιμά τον θεατή. Αντί να γιορτάζει την καταστροφή προτρέπει στην αλλαγή με όρους γόνιμους, θετικούς. Δεν έχει καμμία σχέση με το lifestyle της απελπισμένης μαγκιάς. Δίνει έμφαση στην κατανόηση και μάλλιστα στην κατανόηση της μεγάλης εικόνας.. Του πλαισίου. Συνδέει πράγματα που μοιάζουν πλέον ξεκομένα. Πολλά είπα για κάτι που μιλά τόσο πολύ από μόνο του. Δείτε το.

Το site τους εδώ!

Εικόνες και Πολίτική#2/ Ο Μεγάλος Αδελφός;/ The Big Brother State

Το επόμενο παράδειγμα μαχητικού επικοινωνιακού βίντεο. Θέμα:Ο Μεγάλος Αδελφός. Ένα βίντεο που καταδεικνύει τους κινδύνους και τα ψέμματα της πολιτικής της επιτήρησης που προωθούν οι κυβερνήσεις του “αναπτυγμένου” κόσμου με δικαιολογία την τρομοκρατία. Το πως το όλο σύστημα αντιμετωπίζει όλο τον πλήθυσμό ως υπόπτους και περιορίζει σιγά σιγά τα περιθώρια της ιδιωτικής μας ζωής, αποφασίζει πριν από μας για μας, αποφασίζει τι θα αποφασίζει χωρίς να έχουμε το δικαίωμα της επιλογής. Η έννοια της “ασφάλειας” είναι προβληματική, διάτρητη άρα επικίνδυνη. Ευνοεί οποιονδήποτε πονηρό συνδιασμό παραβίασης την ελευθερίας με (τι άλλο;) όρους “νομιμότητας.

Ο David Scharf υπογράφει τα πάντα εκτός από την φωνή.
Σ’αυτή την σελλίδα μπορείτε να το δείτε σε μεγαλύτερη ανάλυση ή ακόμα να το κατεβάσετε.
Το βίντεο-υπόδειγμα αυτό, όπως κι όλα τ’ άλλα έχει τα αδύνατα του σημεία. Η διάρκεια του είναι μεγάλη και οι πληροφορίες πολλές, τα τρία λεπτά είναι συχνά το όριο. Εφ’όσον το όχημα αυτών των βίντεο είναι το δίκτυο πρέπει οι οθόνη να μην έχει πολλά στοιχεία γιατί πολλοί (π.χ. εδώ) θα το δουν σε μικρό μέγεθος οπότε η εικόνα δεν θα είναι καθαρή, το νόημα θα χάνει σε σαφήνεια.. και η σαφήνεια είναι το παν σε τέτοιες περιπτώσεις.. Η Σχέση του ήχου με την εικόνα είναι το πιο ευαίσθητο σημείο. Δε πρέπει οι ωραίες εικόνες να σε κάνουν να χάνεις το νόημα.. Προφανές στην θεωρία αλλά καθόλου προφανές στην πράξη..

Το τέλος είναι φοβερό και ξεκάθαρο:
ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΠΩΣ ΟΣΟΙ ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ ΝΑ ΑΝΤΑΛΛΑΞΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕ ΠΑΡΟΔΙΚΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΔΕΝ ΑΞΙΖΟΥΝ ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΜΙΑ ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΘΑ ΧΑΣΟΥΝ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΥΟ!

Εικόνες και Πολίτική#1/ What Barry Says(2004) +Bonus o Eisenhower προειδοποίησε.. στις 17/01/67

What Barry Says με την φωνή του Barry McNamara. Ένα βίντεο που αποτελεί πλέον αναφορά στον πόλεμο μέσω εικόνων-πληροφορίας. Μια χειροβομβίδα από πίξελς και λέξεις, από μια μικρή ομάδα-εταιρία, την σκηνοθεσία υπογράφει ο Simon Robson. Η διαρκής κίνηση στον τρισδιάστατο χώρο τελικά τον εξαφανίζει δίνοντας εξαιρετική ένταση στις εικόνες. Το μόνο που υπάρχει είναι η πληροφορία, εικόνες πολεμικού υλικού νούμερα και λέξεις, εικόνες-σημεία και μια φωνή που βομβαρδίζει σταθερά. Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό.

Το βίντεο είχε μεγάλη επιρροή, πολλά βίντεο με “πολεμικό” χαρακτήρα έχουν γίνει έκτοτε. Θα ανεβούν κάποια ακόμα αργότερα. Μπορεί οι εικόνες να μην έχουν το άμεσο (βλέπε μετρήσιμο) αποτέλεσμα μιας μπουνιάς ή μιας σπρωξιάς ή μιας βόμβας ακόμα, εντούτοις το βάθος και ορίζοντας στον οποίο επιδρούν είναι όχι μόνον ουσιαστικός αλλά πλέον απαραίτητος.
Το βίντεο αυτό καθ’αυτό έχει παλιώσει λίγο, για πολλούς τότε φαινόταν συνομωσιολογικό (σήμερα όμως;), για άλλους δε δίνει καινούριες πληροφορίες το θέμα είναι γνωστό καταγεγραμμένο ήδη από τον Πρώτο Μεγάλο Πόλεμο.. Τέλος πάντων πρόκειται για ένα εξαιρετικό Βίντεο, γεμάτο ιδέες που κάνουν την δραματική αίσθηση να βοηθά τους θεατές να σκεφτούν εκ νέου, να εξετάσουν και να συνδέσουν όσα σαν υπνωτισμένοι έχουν αποδεχτεί.

Ο λόγος που ανέβηκε δεν είναι το θέμα του μόνο αλλά η δύναμη του και όσα θα μπορούσε να εμπνεύσει νέου τύπου αντιδράσεις σε μια κοινωνία αποκλεισμένη επικοινωνιακά από τα Κατεστημένα ΜΜΕ.

Όλοι μαζί;/ “The sheep market” του Aaron Koblin

Αν θέλετε μπείτε πρώτα στο site. Από εδώ

Μοιάζει με παιχνίδι! Είπα να σηκώσω αυτό το παράδειγμα που νομίζω ένα από τα καλύτερα για να καταλάβει κανείς τις νέες μαζικότητες, την αποξένωση αλλά και την δύναμη που κρύβεται ακόμα στο δίκτυο!
Την ομορφιά και την ευκολία του μαζικού όταν αθροιστικά κάτι που θα έμοιαζε ασήμαντο δίπλα στα υπόλοιπα αντί να χάνει κερδίζει, γίνεται σαφέστερο και μιλά για την ιδιαιτερότητα που κουβαλά ο άνθρωπος, την ιδιαιτερότητα που κάποιες φορές την ζούμε σαν βάρος και καταδίκη.
Δείχνει επίσης την μεθυστική και βασανιστική αίσθηση της ανωνυμίας, τώρα και πάντα, αυτή τη δυνατότητα να μη κάνεις κάτι σπουδαίο και να χαρείς το παιχνίδι των σχημάτων και των γραμμών ενώ παράλληλα η τελεσίδικη και οριστική αποκοπή του κάθε σχεδίου από το συγκεκριμένο πρόσωπο που το έφτιαξε είναι παράλογη κι αφύσικη. Κάθε γραμμούλα είναι παράγωγο μιας πολύπλοκης διαδικασίας που ονομάζουμε ζωή, δεν είναι ένα αισθητικό συμβάν, είναι έκφραση του τεράστιου ερωτηματικού που ονομάζουμε “προσωπικότητα”.
Το ότι το θέμα είναι πρόβατα επιτρέπει πολλές αναγνώσεις για τους όρους παραγωγής. Τα σχέδια όπως και κάθε σχέδιο μπορεί να πει κανείς πως στην ουσία πρόκειται για αυτοπορτραίτα Το σχήμα παραμένει πάντως ανοικτό και διφορούμενο κατά την γνώμη μου.

Η Ιστορία δεν είναι καινούρια. Ένα ανοικτό κάλεσμα για επί πληρωμή εργασία μέσω μιας εφαρμογής του amazon.com. Ζωγραφίστε ένα πρόβατο που κοιτά δεξιά. Έγιναν 10.000 σχέδια σε 40 μέρες! Όσοι τα έφτιαξαν πληρώθηκαν. Δύο σεντς το κομμάτι(US DOLLAR). Όλα έγιναν μέσω δικτύου.
Η κομψότητα του δικτυακού θώκου(site) δεν είναι κενή περιεχομένου, βοηθά στην ανάγνωση-ερμηνεία, δεν αποτελεί δείγμα ούτε ελιτισμού ούτε χειραγώγησης του επισκέπτη (γιατί ακούμε πολλά αυτές τις μέρες…). Αν θεωρώ υποδειγματικό το εγχείρημα υπάρχουν κι άλλοι λόγοι.. Για παράδειγμα η παντελής έλλειψη διδακτισμού και κατηγορίας. Ο επισκέπτης μπορεί να σκεφτεί! Ένα από τα πολλά προβλήματα με τις κατηγορίες είναι πως, ενώ είναι απαραίτητες σε μια αντιπαράθεση, αποδεικνύουν αυτομάτως τον κατήγορο σωστό.
Το τελευταίο καιρό πολλοί από μας αναρωτιούνται για την φύση και τον τρόπο του “πολιτικού” στα νέα περιβάλλοντα, καταθέτω το συγκεκριμένο σαν ένα παράδειγμα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Tο βίντεο εξηγεί λίγο παραπάνω ενώ προσωποποιεί παράλληλα τον νου που βρίσκεται πίσω από το εγχείρημα. Τον Aaron Koblin! Εδώ κάποια στοιχεία και στο site μπορείτε να βρείτε κι άλλο υλικό

ένα ακόμη άρθρο εδώ

ei