You are currently browsing the category archive for the 'Ιστορίες Τέχνης' category.
Το πρώτο δείγμα (που γνωρίζω) keyframe animation.
Όπου το σχέδιο γίνεται με το χέρι και ο υπολογιστής το εξελίσσει. Ένα παιχνίδι χωρίς αρχή και τέλος. Αυτό που βλέπεται είναι ένα απόσπασμα αλλά δε βρίσκονται εύκολα ταινίες του Foldes. Αποτελεί μια χαμένη σελίδα της ιστορίας των “κινούμενων εικόνων”.
Ας επιμείνουμε στον όρο κινούμενες εικόνες μια που το Video-Art είναι τελείως ασαφές και παραπλανητικό. Θα επανέλθω αλλά το ζητούμενο είναι να ενωθούν τα διάφορα ανθυποείδη και τα έργα να πάρουν την θέση τους ανάλογα με το τι έχουν να πουν.
Στα δύο παραδείγματα που έχουμε εδώ το δεύτερο (το “La Faim”), στο τέλος της ανάρτησης, είναι, σαφώς, μνημειώδες. Και στα δύο οι ποιότητες των γραμμών είναι σημαντικές, και γεννιούνται, εκτός των άλλων, από τους περιορισμούς του μέσου. Οι γραμμές έχουν ζωή δική τους, η αδεξιότητα τους είναι γεμάτη αίσθηση. Η εικόνα δεν είναι βυθισμένη στην αναπαράσταση, στο αληθοφανές. Φαίνεται το σώμα της εικόνας, φαίνεται και είναι πλούτος. Όπως η βραχνή φωνή των L.Cohen και Μ.Βαμβακάρη, όπως οι πινελιές του Βαν Γκογκ, όπως οι ντομάτες που δεν είναι μόνο αναπαράσταση της ντομάτας αλλά και γεύση και άρωμα, που είναι παρούσες.
Ο Peter Foldes, γεννήθηκε Ούγγρος αλλά έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Γαλλία. Το συγκεκριμένο βίντεο το δούλεψε στον Καναδά. Πρόκειται για μια πολύ πρώιμη τεχνολογική εφαρμογή, σε συνεργασία με ένα ερευνητικό εργαστήριο. Η διαδικασία είναι: Ο Foldes κάνει ένα σχέδιο, μετά ένα δεύτερο και ο υπολογιστής αυτόματα φτιάχνει την μετάβαση από το ένα σχέδιο στο άλλο. Ο σχεδιαστής-ζωγράφος κοιτά τι προτείνει η μηχανή και το ξαναδουλεύει. (Στις αυτόματες μεταβάσεις συμβαίνουν αυτά που ο Φ.Μπέικον θα ονόμαζε “ατυχήματα” ) Ξαναπροσαρμόζει το αρχικό σχέδιο το κάνει πιο πυκνό και του δίνει, σιγά-σιγά, ποιό “ωραίο” νόημα και πιο εύστοχη μορφή.
1ο Μέρος
2ο Μέρος
Σήμερα υπάρχει μια τεράστια φιλολογία για την ανάγκη να ακούμε το σώμα μας. Το σώμα όμως μπορεί να λέει και άστοχα πράγματα.
Τι κρύβεται πίσω από την Πείνα; Δεν είναι προφανές. Η επιθυμία για την ζωή είναι κάτι που δε ξέρουμε αν διαλέξαμε.
Η επιθυμία για ζωή και η επιθυμία για το τέλος αυτής της ζωής δεν είναι καθόλου αντιφατικές.
Υπάρχει ένας σωλήνας που περνά απο μέσα μας ένα κενό που είναι δικό μας, μια περιοχή που είναι ταυτόχρονα και “μέσα” και “έξω”. Μέσα από κει μας διαπερνούν κομμάτια του κόσμου και μας δίνουν την ζωή που τους παίρνουμε.
Δεν υπαρχει τρόπος η δική μας χαρά να σταθεί ακέραιη και δικαιη μπροστά στην δυστυχία των άλλων ανθρώπων. Και ζώων. Και φυτών. Πέρα, όμως, από τον ηθικισμό και τις ενοχικές λογικές διαφόρων “πολιτικά ορθών”, μήπως η ζωή μας κοστίζει υπερβολικά πολύ; Οι αστοχίες μας αποκαλύπτονται χυδαίες και τεράστιες κάπου που εμείς δε βλέπουμε και με τρόπο που δε φανταζόμαστε. Για να ζεσταίνονται τα σπίτια μας, άθρωποι φτάνουν σε σημείο να βάζουν “υπόθετα” εκρηκτικές ύλες και να μετατρέπονται σε βόμβες και τιναγμένα στον αέρα κρέατα. Για να μη πέσει η τιμή του ψωμιού που τρώμε, πέφτουν βόμβες σε σπίτια και πεθαίνουν άνθρωποι. Παιδιά, άνδρες και γυναίκες, απροετοίμαστοι, πεινασμένοι ακόμα για ζωή. Δε γίνεται να είμαστε σωστοί και γι’αυτό ο εισαγγελικός τρόπος καταγγελίας είναι καταδικαστέος και ύποπτος. Παρόλαυτα ας προσπαθήσουμε να έχουμε μέτρο, να επανακτήσουμε την αξιοπρέπεια μας.
Το “La Faim” είχε προταθεί, μεταξύ άλλων διακρίσεων, για Όσκαρ το 1975,κέρδισε και το βραβείο της επιτροπής στις Κάννες το 1974. Εντούτοις σήμερα μοιάζει ξεχασμένο. Χαρακτηρίζεται από δυνατή αφήγηση και δυνατή εικόνα. Δυνατή με όρους ποιητικούς και εικαστικούς. Μια γιορτή της αίσθησης και της ακρίβειας. Καμμία μετάβαση δεν είναι ανακριβής ή “εντυπωσιακή”. Αλλά ενώ το “νόημα” διατρέχει τα πράγματα, δεν αποξηραίνει, δεν τα κάνει εγκεφαλικά, κάθε άλλο. Χιούμορ (τοξικό) και αίσθημα διαπερνά όλο το έργο. Και γεύση ονείρου, η φαντεζί αυστηρότητα του ονείρου.
Ίσως το τέλος να είναι πολύ σχολιαστικό για μερικούς, αλλά κι αυτό τελικά έχει τον λόγο του. Προσωπικά έχω κάποιες ενστάσεις. Πάντως μια πολύ προσωπική φωνή διατρέχει όλη την ταινία. Κι αν είναι πικρή, αυτή η φωνή, δεν είναι αυτάρεσκη.
Ο Foldes πέθανε πέντε χρόνια μετά την ολοκλήρωση αυτού του έργου. Λίγα πράγματα υπάρχουν στο διαδίκτυο σχετικά.
Ένα από τα λίγα που βρίσκει κανείς στο διαδίκτυο εδώ! Κι εδώ
(ίσως το χάσετε αυτό επειδή είναι στα σχόλια οπότε:Δείτε εδώ
(Τέτοια έργα, είναι αλήθεια λειτουργούν στους χώρους που παρουσιάζονται και οι διαστάσεις τους πρέπει να είναι τέτοιες ώστε ο θεατής να μπορεί να βυθιστεί σ’αυτά. Οι οθόνες όμως δεν έχουν τέτοιες διαστάσεις…)
Vagina Cosmica. Ένα ταξίδι στην καθαρή αίσθηση, στα στοιχεία τα πρώτα της εικόνας, μια επιχείρηση μυστηρίου. Ο ήχος και η εικόνα έχουν υπνωτικό χαρακτήρα. Ο ερωτισμός και technoλαγνεία συνδυάζονται κι εκεί εμφανίζεται ένα σκοτάδι από καθαρή ενέργεια. Σίγουρα δεν είναι για όλες τις ώρες της ημέρας..
Οι Otolab είναι μια Ιταλική κολεκτίβα με έδρα το Μιλάνο. Αποτελείται από καλλιτέχνες τις κινούμενης εικόνας και του ήχου, σχεδιαστές, αρχιτέκτονες κ.α. Η δουλειά τους έχει άμεση σχέση με τους προβληματισμούς άλλων καλλιτεχνών ανά την Ευρώπη και τον κόσμο. Στο χώρο της Ηλεκτρονικής Τέχνης. Τους ενώνει κάτι που έχει χαρακτηριστικά μόδας, ρεύματος-trend, στυλ, δίχως όμως να στερείται ουσίας. Αυτή η ουσία, το θέμα όλης αυτής της έρευνας και το αντικείμενο όλου αυτού του ενθουσιασμού συχνά χάνεται, δε φαίνεται. Τα πλακώνει ο ίδιος ο τρόπος που εκφράζονται.
Όλα αντιμετωπίζονται ως πληροφορία ή ως “σήμα” εξ’ου και η εμμονή στην μη διαφοροποίηση μεταξύ ήχου και εικόνας. Έχουμε πολλά εγχειρήματα που ο ήχος γεννά με τρόπο “μηχανικό” την εικόνα ή η εικόνα μετατρέπεται ταυτόχρονα σε ήχο. Και τα δυο είναι το ίδιο πράγμα. Όλα τείνουν σε μια αισθητική του Ηλεκτρισμού, των συχνοτήτων και των Πίξελ. Μια αισθητική της ωμής ηλεκτρομαγνητικής μηχανής, μια ανάδειξη της σάρκας της ψηφιακής πληροφορίας, μια ανάληψη του στοιχειώδους πέρα από την αναπαράσταση και την περιγραφή. Πέρα από την ανοησία της προοπτικής της Αναγέννησης, πέρα από αυτό τον κόσμο και βαθιά μέσα σ’ αυτόν. Όσο πιο βαθιά γίνεται πέρα από σχόλια και σκέψεις, έξω από το χιούμορ και τις ιστορίες, χωρίς συλλογισμούς, φτιάχνοντας μια νέα περιοχή του ωραίου που δεν είναι καθόλου καινούρια που επιστρέφει στα ηλεκτρικά φορτία των νεύρων, στη νοσταλγία του σώματος και στην πανηγυρική του επιστροφή.
Το θέμα δεν είναι τόσο απλό βέβαια. Τα κύρια θέματα που προκύπτουν είναι, πάλι, το θέμα της μηχανής, της πληροφορίας και του Όντος. Οι τάσεις είναι πολλές, κάποιες μοιάζει να διαβάζουν τον κόσμο με έναν τρόπο επίπεδο, μηχανικό. Δίχως απαραίτητη επίγνωση του φιλοσοφικού βάρους των πραγμαάτων παρουσιάζουν μια επηρμένη και ναρκισσιστική απερισκεψία. Κάποιοι άλλοι, όμως, κάνουν ανοίγματα και σώζουν την κατάσταση. Η θρησκεία της τεχνολογικής επιστήμης έχει κι αυτή τις αιρέσεις της.
Ο δρόμος αυτός είναι γεμάτος κίνδυνους, ξεκινά από αλλού, έχει φοβερές τάσεις και δυνατότητες, παρόλα αυτά αισθητικοποιείται (life-stylοποιείται) ραγδαία και μοιραία. Ας ασχολούμαστε μ’αυτά που έχουν κάτι να πουν.
Ένα χορευτικό των μαθηματικών (με την πρωτότυπη μουσική). Ένας ύμνος στην γεωμετρία! Μια απόδειξη της μαγικής ακατανοησίας του κόσμου. Μια απάντηση σ’οσους νομίζουν πως απαντούν σε οτιδήποτε..
Η ελαφρότητα των μορφών, η ασυνέχεια του χώρου, οι κυματισμοί και οι αλληλοπεριεχόμενες μορφές μπορούν να οδηγήσουν τον νου, αν το επιθυμεί, σε αισθήσεις, σκέψεις κι αναφορές λιγότερο αφηρημένες ή ακόμα φιλοσοφικότερες και ποιητικές..
Πόσο απίστευτοι μοιάζουν οι φυσικοί νόμοι, οι αναλογίες και το αντίκτυπο που έχουν στον άνθρωπο!
Τι είναι πραγματικό;
“Δημιουργός” ο Larry Cuba με εργαλεία του Electronic Visualization Laboratory (EVL)
Ο ίδιος έκανε τα καινοτόμα(..) “ηλεκτρονικά” γραφικά του πρώτου Star Wars.. το 1977
Η πρώτη φορά. Η τελευταία φορά. Πράγματα που, όταν τα ζεις, δε μπορείς να εκτιμήσεις την πραγματική τους διάσταση.
Παίζοντας με την άγνοια γεννιούνται οι ιστορίες. Όταν ήμασταν μικροί δε γνωρίζαμε. Μεταξύ άλλων τις λέξεις, τις οποίες και μαντεύαμε από τον ήχο τους. Δε ξέραμε τι συμβαίνει πίσω από πόρτες, κάγκελα, τοίχους.
Η φαντασία ερχόταν και έρχεται, μαζί με την απορία για να καλύπτει τα κενά. Η φαντασία μοιάζει ποιο πραγματική από ένα σκέτο ερωτηματικό.
Ένα ποίημα ακόμα, από τους ποιητές που δίνει ο Αγγλοσαξονικός κόσμος και συνδέονται άμεσα και με ελαφρότητα με την ζωή . Κι αυτό δίχως να είναι σαχλοί ή πεζολόγοι. Μιαν αίσθηση που δε βρίσκουμε εύκολα στην σύγχρονη Νεοελληνική Ποίηση. Κάποιοι υποστηρίζουν πως δεν το επιτρέπει η Ελληνική Γλώσσα.. έτσι νομίζουν, έχει ειπωθεί με κάποια ζήλια για τους αγγλοσάξονες πως έχουν μια γλώσσα κοφτερή και άμεση, ικανή να λέει τα πράγματα γυμνά με φυσικότητα, μια γλώσσα ξεκούραστη. Μια γλώσσα δίχως φορτία περιττά από την ιστορία της, που δε στάζει συναίσθημα και “ποιητικότητα” σε κάθε φθόγγο.
Λοιπόν, αυτά ακούγονται πολύ λάθος στα αυτιά τα δικά μου και πολλών άλλων που ζουν την γλώσσα τους.
Μια γλώσσα είναι μεν αλλά γίνεται, δε. Μη σταματάμε εκεί που θα έπρεπε να ξεκινήσουμε..
Το αίτημα για μια γλώσσα ακριβή, καθαρή, απλή, άμεση, που ελευθερώνει είναι η μεγάλη μας ευκαιρία. Η ανάγκη για μια γλώσσα που ανοίγει αντί να βαραίνει και να βυθίζει, είναι μια από τις πιο ωραίες περιπέτειες που μπορούμε να ελπίσουμε. Σήμερα. Να βρούμε μια γλώσσα καθαρή απλή άμεση με χιούμορ που δε κραυγάζει και δε πνίγει το γνήσιο αίσθημα της ζωής μας που χάνεται και κάτι αφήνει που κι αυτό χάνεται και συνεχίζει ο κύκλος με άγνωστες μορφές και αιτίες και όσα μας έχουν συμβεί είναι εδώ βασανιστικά αόρατα ξεχασμένες κλωστές που μας κινούν και μας κρατούν και μας δίνουν να καταλάβουμε δίχως να το ξέρουμε, τους άλλους, εμάς, τον καιρό.
το site του Ποιητή από κάτω:
http://www.rogermcgough.org.uk/
Το πρωτότυπο ποίημα ακολουθεί..
Read the rest of this entry »
Τι βλέπει μέσα στο νερό που έμεινε από τις βροχές που πέρασαν; Τι βλέπει μέσα στα ερείπια; Ο Μετανάστης, ο Ξένος, ο καταδικασμένος στην παρατήρηση; Αυτός που αρνείται την εξοικείωση και βαδίζει μέσα στις πόλεις αόρατα μόνος.
Και κάθεται στα τραπέζια και τρώει μαζί μας.
Και γονατίζει μπροστά στα νερά περιμένοντας απαντήσεις δίχως λέξεις, απαντήσεις που μοιάζουν σα χτυπήματα, που ακινητοποιούν, απαντήσεις σα στιγμές που ελευθερώνουν το μυαλό από το μυαλό και το σώμα από το σώμα..
Τι βλέπει εκεί στο ερειπωμένο ναό που δεν έχει οροφή κι έτσι οροφή του είναι ο ουρανός που σκεπάζει την γη και φέρνει και διώχνει τα σύννεφα και τον άνεμο;
Οι φωνές είναι του παρελθόντος, δεν είναι φωνές που εξηγούν, δεν είναι φωνές που λένε κάτι άλλο από τον εαυτό τους, μιλάνε για να πουν πως κάποτε ζούσε και δεν ήταν ξένος. Ήταν παιδί. Ήταν νέος και υπόσχονταν στην ζωή, πεπεισμένος πως η φωνή του είναι δική του. Ήταν ο άντρας μιας γυναίκας.
Τώρα ζει μέσα στην απορία. Αυτή είναι ο τόπος του κι απ’ αυτόν τον τόπο τίποτα άλλο δε μπορεί να τον βγάλει παρά το Παρελθόν. Ή ακόμα, τα απλά πρώτα στοιχεία που δεν έχουν τόπο και χρόνο, το νερό, το φως, το χώμα..
Η θλίψη του είναι περιουσία όλων μας. Τότε και τώρα και πάντα. Η θλίψη του δεν είναι ιδιωτική. Ακόμα κι αν η Νοσταλγία είναι κατάπτυστη, αυτή η Νοσταλγία είναι διαφορετική. Δεν νοσταλγεί κάποιον τόπο αλλά αναφέρεται σε κάποιον τρόπο, σε μιαν άλλη αίσθηση που είναι στην φύση της να χάνεται.
Ο πρωταγωνιστής είναι μακριά από την Πατρίδα του κι αυτό κατά μίαν έννοια αφορά στον χρόνο κι όχι στον χώρο. Είναι μακριά από την εποχή που τα πράγματα ήταν αυτό που ήταν, από την εποχή που απλώς κοιτούσε τον κόσμο, από την εποχή που τίποτα δεν ήταν κάτι άλλο. Δε μπορεί να εξηγήσει τον πόνο του και παραδίδεται σ’ αυτόν, παραδίδεται στην Νοσταλγία πραγμάτων για τα οποία δεν έχει να πει τίποτα. Αυτά τα πράγματα που του επιτρέπουν την σιωπή, που γαληνεύουν τα νερά του νου, την νερολακούβα της ψυχής.
Αυτή η νερολακούβα κάτω από τον ουρανό αρυτίδωτη, καθαρή, άδεια, εκεί, βρίσκεται. Τον κοιτά δίχως να τον καταλαβαίνει. Ο Βυθός της μένει άγνωστος, η επιφάνεια της μιλά και λέει το φως. Μιλά “επιφανειακά” και λέει πράγματα που δε γνωρίζει αλλά είναι σημαντικά. Έτσι. Όπως όλοι μας.
Το πλάνο ανοίγει σιγά σιγά και ξεμακραίνει για να δει καλύτερα. Όσο καταλαβαίνει τόσο η μοναξιά μεγαλώνει, τόσο μικραίνουν τα πράγματα.
Κι ο σκύλος;
Θεέ μη μας αφήσεις να ξεχάσουμε πόσο δύσκολο είναι να κοιτάς τον κόσμο!
ένα πολύ ωραίο site αφιερωμένο στον Αντρέι Ταρκόφσκι
κι ένα άρθρο που δίνει μια συνολική εικόνα χωρίς (πάρα) πολλά πολλά εδώ
Μια αποτύπωση του κλασσικού (βλέπε Ιστορικού) κομματιού Artikulation του Gyorgy Ligeti. Μια ηλεκτροακουστική σύνθεση, από τις τρεις που έκανε όλες κι όλες. Το έργο παίχτηκε πρώτη φορά στις 25 Μαρτίου 1958.
Ο Τίτλος που σημαίνει, μεταξύ άλλων, “εκφορά” εξηγείται διότι το έργο έχει σαν πηγή έμπνευσης την ομιλία. Προσπαθεί να πάρει από τον προφορικό λόγο την ιδιόμορφη μουσικότητα του. Την μουσικότητα που παράγεται από τους περιορισμούς της γλώσσας, του συντακτικού, της συζήτησης, του σώματος και εν τέλει του νοήματος. Αυτές τις μορφές λοιπόν παρακολουθεί και ζητά να επαναφέρει αυτή την αίσθηση στα χωράφια της μουσικής, ελεύθερη από το “νόημα” κι ως εκ τούτου περισσότερο ακροάσιμη, αισθητή.
Η “Παρτιτούρα” που βλέπετε στο βίντεο ερωτά εκ νέου την σχέση της εικόνας με τον ήχο . Δράστης ο Rainer Wehinger το 1970.
Τις περισσότερες φορές έχουμε να κάνουμε με γραφικές παραστάσεις-σημειογραφίες που απευθύνονται στον ερμηνευτή.
Εδώ τα γραφήματα γίνονται για τον ακροατή! Κρατάτε στα χέρια τα σχέδια και ακούτε με τα μάτια..
Είναι κοντά στα πειράματα που γίνονται σήμερα πλέον στο χώρο των οπτικοακουστικών όπου πάλι όμως λόγω τεχνολογίας ο ήχος και η εικόνα παράγονται ταυτόχρονα και αυτόματα. Εδώ κάποιος κάθησε και έγραψε τους ήχους σε μιαν άλλη γλώσσα! Σε μια γλώσσα καθαρά οπτική.
Αν και η σοβαροφάνεια έχει κουράσει πολύ αυτή την μουσική στην πραγματικότητα υπάρχει χιούμορ σε πολλές συνθέσεις που τελικά χάνεται. Η Αβανγκάρντ είναι μια πολύ αστεία υπόθεση τις περισσότερες φορές.
Το έργο Artikulation είναι αρκετά περιγραφικό στην αρχή του. Πρόκειται για μια συζήτηση χωρίς συζήτηση, για τις σκιές μιας συνάντησης, για τους απόηχους των διπλανών τραπεζιών στα καφέ του δυτικού κόσμου όπου ο συνθέτης (Ούγγρος τη καταγωγή) κατέφυγε έχοντας γεννηθεί και ανδρωθεί στην ανατολική πλευρά του ψυχροπολεμικού κόσμου. Όταν το έργο παρουσιάστηκε δεν είχε ούτε ενάμιση χρόνο στον “ελεύθερο” κόσμο.
Το γράφημα λοιπόν δίνει μιαν άλλη διάσταση στον ακροατή και δυναμώνει την αίσθηση και την διακριτότητα των ήχων. Παράλληλα δίνοντας στο νου μιαν εικόνα αποτρέπει το μυαλό να συνθέσει με την φαντασία του άλλες εικόνες, ιδιωτικές, ιδεολογικές, συναισθηματικές, για να περιγράψει το ηχητικό γεγονός. Κάποιοι συμφωνούν και κάποιοι ενοχλούνται από αυτή την προσέγγιση. Όλοι έχουν τα δίκια τους.
Πληροφορίες για την “παρτιτούρα” του Rainer Wehinger και άλλα εδώ
Για τον Ligeti στη wikipedia εδώ
για κάποια άλλα βιογραφικά, πιο σύντομα, που δίνουν το καθένα κάποιες άσχετες πληροφορίες παραπάνω εδώ κι εδώ και δείγματα 30 δευτερολέπτων από συνθέσεις εδώ
Θα μπορούσε να φανταστεί κανείς τρόπους να αλλάξει τον χώρο τον κοινό και να του δώσει νέες διαστάσεις ή
ακόμα καλύτερα να του αποδώσει τις διαστάσεις που ήδη έχει αλλά δεν φαίνονται πάντοτε.
Να φτιάξει μια κατασκευή που αναδεικνύει το φως την ζέστη ή τον άνεμο που κατέχει τον χώρο και μας αγκαλιάζει π.χ.
Ή πάλι να θυμίζει πως άνθρωποι ζούσαν εδώ και το απλό αγόγγυστο παράδειγμα τους μπορεί να μας βοηθήσει να μη πνιγόμαστε στην απελπισία. Χρόνος δεν υπάρχει για την ανάγκη, δε σταματά και δε ξεκινά.
Το έργο αυτό και γενικά η δουλειά της Janet Echelman ικανοποιεί τα δύο αυτά παραδείγματα. Το “γλυπτό” τρέμει στο πέρασμα του ανέμου και κάνει τον άνεμο ορατό ενώ με έναν τρόπο απλό αλλά και παράδοξο βγάζοντας τα δίκτυα στην στεριά εκτός του ότι θυμίζει τους ψαράδες του Ωκεανού (Πορτογαλλία γαρ) προκαλεί ένα παιχνίδι κλίμακας όπου ο περαστικός είναι το ψάρι (στην θάλλασσα της Ιστορίας;) ή απλώς το βλέμμα του ένα ψάρι που πιάνεται στα δίκτυα της τέχνης κι ανοίγει στο κενό, έξω από αυτό που ήταν προ ολίγου η σκέψη του, το ψευτοπαρόν του.
Ας ξοδέψουμε την ζωή μας για τέτοιες ανοησίες λοιπόν. Ας ξοδέψουμε λεφτά. Ας ξοδέψουμε, τώρα που δεν έχουμε.
Ένα Βίντεο βασισμένο σε ποίημα. Μια σπάνια περίπτωση όπου η σχέση της εικόνας με το κείμενο δε φτωχαίνει αλλά δυναμώνει.
Πως ξεχνιούνται τα πράγματα; Τι γίνεται αυτό που ήταν πριν μνήμη; Δε χάνεται όλο δια μιας. Όσα θυμόμαστε μας κάνουν τον κόσμο οικείο, είναι τα σημεία που πιανόμαστε καθώς πέφτουμε μέσα στο πηγάδι του χρόνου. Κι όπως προχωρά ο καιρός τόσο ξεχνιούνται πράγματα που κάποτε μοιάζαν ο πυρήνας της ίδιας μας της ζωής. Μα πως μπορέσαμε να ξεχάσουμε κάποια πρόσωπα και κάποιες στιγμές τόσο σημαντικές; Τα πράγματα σβήνουν από μέσα μας σαν κάτι να τα τρώει, σα τοπία που λειώνουν. Στο τόπο που αφήνουν πίσω τους ανοίγουν οι καινούριες μας υποθέσεις πανιά και φυτρώνουν τα καινούρια ενδεχόμενα. Read the rest of this entry »
Τι σημαίνει αρχή και τέλος δεν είναι καθαρό. Πότε άρχισε η ζωή μας; Πότε τελειώνει; Δεν ξέρω καν αν είναι σωστό το ερώτημα, μοιάζει μισερό. Τα όρια των πραγμάτων και των σωμάτων δεν είναι σαφή και γι’ αυτό μπορούμε(;) να αγγίξουμε ο ένας τον άλλο. Το σημείο που ακουμπά ο ένας τον άλλο είναι ένα σημείο “σύγχυσης”. Εκεί κάτι χάνεται και βρίσκεται, εκεί κάτι πεθαίνει, εκεί είμαστε μαζί.
Το πρώτο animation είναι κάποιες πρώτες δοκιμές του Bruce Bickford. Χωρίς αρχή και τέλος, χωρίς όρια, εντούτοις πλήρες. Το θεωρώ ένα «έργο ολοκληρωμένο. Το ότι δεν έχει αρχή και τέλος είναι, σ’ αυτή την περίπτωση, ουσιώδες και «ωραίο». Όσα συμβαίνουν μοιάζουν μέρος ενός τραγουδιού που δε χρειάζεται ν’ ακουστεί ολόκληρο. Είναι εμφανής η υλικότητα του χαρτιού αλλά και αυτή του πηλού(το χαρακτηριστικό υλικό του Bickford) στο δεύτερο βίντεο. Για το animation είναι σημαντικό πάντα πως όσα κινούνται δεν είναι ζωντανά, πως ένα μικρό θαύμα γίνεται και τα πράγματα μιλούν.
Ένας άνθρωπος κωπηλατεί. Η μορφή του ρευστή, σα σκέψη και διάθεση ανθρώπινη. Όταν φτάνει στην ακτή πιάνεται σε ένα δέντρο και γίνεται ζώο, πίθηκος. Σα να γυρνά προς τα πίσω ο χρόνος. Τότε βλέπουμε την γη και τα φαινόμενα στην πιο γυμνή τους μορφή. Χωρίς άλλο νόημα από την αλλαγή τους. Όλα εκρήγνυνται, ξεχειλίζουν κι αλλάζουν μορφή. Όλα είναι ύλη. Αυτό όμως δεν απλοποιεί τίποτα. Τι είναι η ύλη;
Τα τοπία πρωταγωνιστούν. Χωρίς κανένα ίχνος «πολιτισμού». Κι ενώ αναδιπλώνονται μές τον εαυτό τους και στροβιλίζονται το μόνο που μένει είναι όχι το σχήμα ούτε κάποια λειτουργία, το μόνο που μένει είναι ότι υπάρχουν και κινούνται σε ένα παράφορο παιχνίδι. Ένα παιχνίδι σκληρό και μαγικό που συνθλίβει τα πάντα, στο οποίο δε μπορούμε να επιβάλουμε κανένα νόημα.
Κάποιο μεγάλο πάθος κάνει την γη να γυρνά, εμείς διαμορφώνουμε αυτή την ροή όσο μπορούμε αλλά όλα συνεχίζουν πέρα από μας. Ένας σεισμός κι ένας πόλεμος ίσως δεν έχουν καμμία διαφορά.
Κάποια στιγμή εμφανίζεται ένα κρανίο. Πλησιάζει. Χωρίς πάθος. Απλώς πλησιάζει.
Κάποια στιγμή κάνει την εμφάνιση του ένα πρόσωπο, μοιάζει με ινδουιστική θεότητα, πράγμα ταιριαστό σε εκείνους τους καιρούς τους Χίππικους.. Θα αποφύγω κάθε ανάγνωση..
Κάποια στιγμή μια βάρκα μοιάζει ακυβέρνητη να παλεύει με τα κύμματα.
Ο Bruce Bickford είναι μια μοναδική και θα έλεγε κανείς ιδρυτική προσωπικότητα για το “animation” και μάλιστα το “clay animation“. Άγνωστος σχετικά και συνειδητά αποτραβηγμένος παραμένει ένας ιδιωματικός καλλιτέχνης, ένας παράφορος τεχνίτης και άνθρωπος. Είναι περισσότερο γνωστός για τις συνεργασίες του με τον FranK Zappa με τον οποίο μοιράζονται πολλά, π.χ. Το χιούμορ, την πολιτική ευαισθησία αλλά και τον τρόπο που δομούν ή αποδομουν την αφήγηση ενώ παράλληλα την ανακαλουν, την στήνουν, την πλάθουν συνέχεια, είναι διαρκώς μέσα στην περιγραφή με την οποία όμως παλεύουν σαν να την αρνούνται.
Το site του εδώ.
Άρθρο στην Wikipedia εδώ.
Το σκέφτηκα πολύ πριν ανεβάσω αυτό το δείγμα. Ο David Firth είναι ένα από τα πιο παράξενα και νοσηρά θαύματα του χώρου της κινούμενης εικόνας. Αυτό είναι από τα πιο υγιή καρτούν που έχει φτιάξει ποτέ.. Βασισμένο σε όνειρα του..
Στο http://www.fat-pie.com/ θα δείτε δουλειά και σχόλια και άλλα πολλά.
Η γνωστότερη σειρά του είναι το αηδιαστικό και απελπιστικό και ανυπόφορο Salad Fingers..
Για να καταλάβετε δείτε αυτό ή αυτό, η ευρηματικότητα και η δημιουργικότητα του είναι εντυπωσιακή.. Τον έχω παρακολουθήσει προσπαθώντας να τον καταλάβω ενώ με ενοχλεί και με συγκινεί ταυτόχρονα. Ομολογώ πως τις περισσότερες από τις μικρές του ταινίες δεν μπορώ να τις δω ολόκληρες.
Τι τον ωθεί; Το γέλιο του είναι πικρό και η ορμή του νεανική, συγκρούεται με έναν κόσμο έτοιμο, τελειωμένο και βλακώδη. Όμως μια αποκλειστικά “κοινωνική” ανάγνωση αποτελεί κουταμάρα, τα ζητούμενα του είναι συχνά φιλοσοφικά.
Στις ιστορίες του David Filth υπάρχουν ξεσπάσματα ωμής βίας παράλογης και δεινά ενδεχόμενα που υπονοούνται. Μαζί με την αγωνία υπάρχει το κακό σαν κάτι αδιανόητο κι ανεξήγητο. Ο πόνος επίσης μοιάζει παράλογος και παρούσιάζεται σπαραχτικά.
Αυτό το κακό το αντιμετωπίζει με χιούμορ και το γιορτάζει σε βαθμό που αρχίζει όλο αυτό να γίνεται προβληματικό, να γίνεται στυλ και εξυπνάδα. Παράλληλα υπάρχει μια νοσταλγία για κάτι όμορφο που κάποτε υπήρξε και δεν υπάρχει πια και δεν θα γυρίσει ποτέ. Όσο για την αφηγηματική γραμμή.. ποιά γραμμή δηλαδή; Η αφήγηση πάει κι έρχεται όπως να ναι.
Σ’ όλη του την δουλειά υπάρχει ένα βαθύ στρες. Όχι το αστικό στρες αυτό που προκαλεί ο σύγχρονος τρόπος ζωής. Υπάρχει και το άλλο στρες το λεγόμενο, ατυχώς μάλλον, μεταφυσικό ή υπαρξιακό ή φιλοσοφικό. Αυτό το στρες το γνωρίζει η ανθρωπότητα από πάντα. Τα ερωτήματα τα υπαρξιακά και κοσμολογικά απασχολούν όλους τους ανθρώπους. Όσοι δεν τα θέτουν ανοικτά είναι εκτεθειμένοι, σ’ αυτά τα ερωτήματα, ακόμα περισσότερο μια που ασυνείδητα τους επιτίθενται οποτεδήποτε και χωρίς οι ίδιοι να το διακρίνουν. Αυτό είναι συχνά ένα κλειδί κατανόησης του κόσμου και της εποχής μας.
O Emile Cohl είναι ο “δημιουργός” του πρώτου κινούμενου σχεδίου στην Ιστορία. Το 1908.Προβλήθηκε στις 17 Αυγούστου (ημέρα των γενεθλίων μου)
Στην ουσία είναι η πρώτη ταινία εξ’ ολοκλήρου φτιαγμένη με κινούμενα σχέδια.
Ο Emile Cohl (Wikipedia) πέθανε ξεχασμένος και άγνωστος. Είναι πιθανότατα ο εφευρέτης και του stop motion κ.α. Θα μπορούσε να ζηλέψει κανείς την μποέμικη ζωή του ίσως ακόμα την αντοχή του σε τόσα γυρίσματα της τύχης και της μοίρας.
Η τελευταία του ταινία λεγόταν “Η μαριονέτα ψάχνει ένα σπίτι”, δεν είναι τυχαίο, στα μάτια μου τουλάχιστον.
Αν κάνουμε όσα κάνουμε για να μας αναγνωρίσουν τότε καλύτερα να το ξανασκεφτούμε. Κι αυτό αφορά τον κάθε ένα από μας. Αντίθετα από αυτό που λέμε συνήθως δεν είναι μόνο οι καλλιτέχνες που δεν αναγνωρίζονται, κανείς δεν αναγνωρίζεται, ούτε ο επιστήμονας ούτε ο οδοκαθαριστής ούτε ο πολίτης που σέβεται τον εαυτό του και την δικαιοσύνη. Την δκαιοσύνη όπως πηγάζει μέσα του κι όχι όπως την επιβάλλει η ανόητη εποχή του και οι άθλιοι μικρόψυχοι ή έστω ξεχασμένοι συμπολίτες του.
Είναι ιδιαίτερα σημαίνον αυτό το φιλμ. Σημειώνω το στοιχείο του ανθρώπινου χεριού, που “δίνει” ζωή.. Την απορία που ποτέ δε τελειώνει μπροστά στους φυσικούς νόμους. Στους νόμους που επιτρέπουν ο κόσμος να είναι προβλέψιμος και, το σημαντικότερο, “χρήσιμος” .Την έκπληξη και την μέθη που γεννά η διαχείριση αυτών των νόμων και την αίσθηση της δύναμης. Αυτό είναι ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία για όλα αυτά τα έργα που “ζωντανεύουν πράγματα “νεκρά” ή “χωρίς ζωή”.
Δείτε πως ο χαρακτήρας ξεκινά κρεμάμενος στο κενό, με ένα χαμόγελο. Δείτε πως στο τέλος δεν έχει τέλος. Και το άλογο του είναι ξύλινο, η άλογη ιστορία κινείται από κάπου αλλού..
Ένα άλλο στοιχείο, θεμελιώδες κι αυτό, είναι η ελευθερία και η αχαλίνωτη εξέλιξη της ιστορίας και των μορφών. Από την πρώτη στιγμή τα κινούμενα σχέδια έπαιζαν με τον πλούτο των σχημάτων και με την απεριόριστη φαντασία, με το θαυμαστό και το ακραίο, με το σώμα που κόβεται κομμάτια κι όμως δεν καταστρέφεται, με τον εχθρό τον τεράστιο που λέγεται φόβος και γίνεται σκόνη ,με το πόσο ο χώρος είναι σχετικός και πόσο η επιθυμία είναι ήδη μία εμπειρία και μια πραγματοποίηση..
