Για την Μηχανή #1/ Felix’s Machines (!_!)

Οι μηχανές του Felix Thorn παίζουν μουσική. Είναι γλυπτά επίσης. Είναι χειρονομίες ενός ανθρώπου καταχωρημένες πάνω στα πράγματα…

Η σχέση μας με το φυσικό και το τεχνητό είναι θολή. Που ξεκινά η μηχανή και η τεχνική; Που σταματά; Που βρίσκεται το ανθρώπινο στην τέχνη αλλά και στην ζωή; Αν το σώμα είναι κι αυτό μια μηχανή, έχει νόημα η ελευθερία ή η ίδια η ζωή; Έχουμε διαλέξει οτιδήποτε; Εμείς διαλέγουμε ή εμείς είμαστε εκδηλώσεις μιας “μηχανικότητας” και απλώς κυλάμε μέσα στο χρόνο ανάλογα προς τους “μηχανισμούς” της ;
Οι μηχανές ακουμπάνε πάνω μας. Όπως εμείς ακουμπάμε το πινέλο και κάτι από το αίνιγμα μας αποδίδεται (κάποιες φορές τουλάχιστον). Κι όταν κρατάμε μια φωτογραφική μηχανή πάλι κάτι αποδίδεται με αυτό το άγγιγμα. Κι όταν πάλι την μηχανή την βάλαμε κάπου κι απομακρυνθήκαμε, ακόμα κι εκεί η φωτογραφία που παράγεται έχει καθοριστεί κάπου στον χρόνο από κάτι δικό μας, άγνωστο ακόμα και σε μας. Έτσι όταν κάποτε ακουμπήσαμε τα πλήκτρα του υπολογιστή ή τις βίδες του ηλεκτρικού μας κλειδοκύμβαλου κάτι που μας υποδηλώνει παραμένει. Το ότι αυτό το στοιχείο είναι κρυφό κι απροσδιόριστο, μη μετρήσιμο, αυτό δε σημαίνει πως δεν είναι σημαντικό. Το αντίθετο μάλιστα!
Τι είναι η μηχανή;

Η μαγεία που ασκούν οι μηχανές δεν είναι χωρίς έρισμα. Το ότι υπάρχουν οι λεγόμενοι φυσικοί νόμοι είναι ένα διαρκώς ανανεούμενο θαύμα. Το γεγονός ότι υπάρχει η βαρύτητα είναι τόσο θαυμαστό όσο ο ερχομός της Άνοιξης
ή μία Πανσέληνος
που δεν είχες πάρει χαμπάρι
κι εμφανίστηκε ανάμεσα σε δυό κτήρια
στρίβοντας στην λεωφόρο
ενώ μιλούσες μ’ έναν φίλο..

Το site του Felix Thorn εδώ
Γεννημένος το 1985. Λονδρέζος. Σπούδασε μουσική και γλυπτική-ζωγραφική. Έχει φάει πολύ χρόνο να μελετά και να συνθέτει με ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Τα έφτιαξε όλα αυτά στην κρεβατοκάμαρα του, στο Νότιο Λονδίνο. Μια συνέντευξη του εδώ.

Metadata+Η Πείνα (La Faim)/ Peter Foldes, 1971 κ 1974 αντίστοιχα…

Το πρώτο δείγμα (που γνωρίζω) keyframe animation.
Όπου το σχέδιο γίνεται με το χέρι και ο υπολογιστής το εξελίσσει. Ένα παιχνίδι χωρίς αρχή και τέλος. Αυτό που βλέπεται είναι ένα απόσπασμα αλλά δε βρίσκονται εύκολα ταινίες του Foldes. Αποτελεί μια χαμένη σελίδα της ιστορίας των “κινούμενων εικόνων”.

Ας επιμείνουμε στον όρο κινούμενες εικόνες μια που το Video-Art είναι τελείως ασαφές και παραπλανητικό. Θα επανέλθω αλλά το ζητούμενο είναι να ενωθούν τα διάφορα ανθυποείδη και τα έργα να πάρουν την θέση τους ανάλογα με το τι έχουν να πουν.

Στα δύο παραδείγματα που έχουμε εδώ το δεύτερο (το “La Faim”), στο τέλος της ανάρτησης, είναι, σαφώς, μνημειώδες. Και στα δύο οι ποιότητες των γραμμών είναι σημαντικές, και γεννιούνται, εκτός των άλλων, από τους περιορισμούς του μέσου. Οι γραμμές έχουν ζωή δική τους, η αδεξιότητα τους είναι γεμάτη αίσθηση. Η εικόνα δεν είναι βυθισμένη στην αναπαράσταση, στο αληθοφανές. Φαίνεται το σώμα της εικόνας, φαίνεται και είναι πλούτος. Όπως η βραχνή φωνή των L.Cohen και Μ.Βαμβακάρη, όπως οι πινελιές του Βαν Γκογκ, όπως οι ντομάτες που δεν είναι μόνο αναπαράσταση της ντομάτας αλλά και γεύση και άρωμα, που είναι παρούσες.

Ο Peter Foldes, γεννήθηκε Ούγγρος αλλά έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Γαλλία. Το συγκεκριμένο βίντεο το δούλεψε στον Καναδά. Πρόκειται για μια πολύ πρώιμη τεχνολογική εφαρμογή, σε συνεργασία με ένα ερευνητικό εργαστήριο. Η διαδικασία είναι: Ο Foldes κάνει ένα σχέδιο, μετά ένα δεύτερο και ο υπολογιστής αυτόματα φτιάχνει την μετάβαση από το ένα σχέδιο στο άλλο. Ο σχεδιαστής-ζωγράφος κοιτά τι προτείνει η μηχανή και το ξαναδουλεύει. (Στις αυτόματες μεταβάσεις συμβαίνουν αυτά που ο Φ.Μπέικον θα ονόμαζε “ατυχήματα” ) Ξαναπροσαρμόζει το αρχικό σχέδιο το κάνει πιο πυκνό και του δίνει, σιγά-σιγά, ποιό “ωραίο” νόημα και πιο εύστοχη μορφή.

1ο Μέρος

2ο Μέρος

Σήμερα υπάρχει μια τεράστια φιλολογία για την ανάγκη να ακούμε το σώμα μας. Το σώμα όμως μπορεί να λέει και άστοχα πράγματα.

Τι κρύβεται πίσω από την Πείνα; Δεν είναι προφανές. Η επιθυμία για την ζωή είναι κάτι που δε ξέρουμε αν διαλέξαμε.

Η επιθυμία για ζωή και η επιθυμία για το τέλος αυτής της ζωής δεν είναι καθόλου αντιφατικές.

Υπάρχει ένας σωλήνας που περνά απο μέσα μας ένα κενό που είναι δικό μας, μια περιοχή που είναι ταυτόχρονα και “μέσα” και “έξω”. Μέσα από κει μας διαπερνούν κομμάτια του κόσμου και μας δίνουν την ζωή που τους παίρνουμε.

Δεν υπαρχει τρόπος η δική μας χαρά να σταθεί ακέραιη και δικαιη μπροστά στην δυστυχία των άλλων ανθρώπων. Και ζώων. Και φυτών. Πέρα, όμως, από τον ηθικισμό και τις ενοχικές λογικές διαφόρων “πολιτικά ορθών”, μήπως η ζωή μας κοστίζει υπερβολικά πολύ; Οι αστοχίες μας αποκαλύπτονται χυδαίες και τεράστιες κάπου που εμείς δε βλέπουμε και με τρόπο που δε φανταζόμαστε. Για να ζεσταίνονται τα σπίτια μας, άθρωποι φτάνουν σε σημείο να βάζουν “υπόθετα” εκρηκτικές ύλες και να μετατρέπονται σε βόμβες και τιναγμένα στον αέρα κρέατα. Για να μη πέσει η τιμή του ψωμιού που τρώμε, πέφτουν βόμβες σε σπίτια και πεθαίνουν άνθρωποι. Παιδιά, άνδρες και γυναίκες, απροετοίμαστοι, πεινασμένοι ακόμα για ζωή. Δε γίνεται να είμαστε σωστοί και γι’αυτό ο εισαγγελικός τρόπος καταγγελίας είναι καταδικαστέος και ύποπτος. Παρόλαυτα ας προσπαθήσουμε να έχουμε μέτρο, να επανακτήσουμε την αξιοπρέπεια μας.

Το “La Faim” είχε προταθεί, μεταξύ άλλων διακρίσεων, για Όσκαρ το 1975,κέρδισε και το βραβείο της επιτροπής στις Κάννες το 1974. Εντούτοις σήμερα μοιάζει ξεχασμένο. Χαρακτηρίζεται από δυνατή αφήγηση και δυνατή εικόνα. Δυνατή με όρους ποιητικούς και εικαστικούς. Μια γιορτή της αίσθησης και της ακρίβειας. Καμμία μετάβαση δεν είναι ανακριβής ή “εντυπωσιακή”. Αλλά ενώ το “νόημα” διατρέχει τα πράγματα, δεν αποξηραίνει, δεν τα κάνει εγκεφαλικά, κάθε άλλο. Χιούμορ (τοξικό) και αίσθημα διαπερνά όλο το έργο. Και γεύση ονείρου, η φαντεζί αυστηρότητα του ονείρου.

Ίσως το τέλος να είναι πολύ σχολιαστικό για μερικούς, αλλά κι αυτό τελικά έχει τον λόγο του. Προσωπικά έχω κάποιες ενστάσεις. Πάντως μια πολύ προσωπική φωνή διατρέχει όλη την ταινία. Κι αν είναι πικρή, αυτή η φωνή, δεν είναι αυτάρεσκη.

Ο Foldes πέθανε πέντε χρόνια μετά την ολοκλήρωση αυτού του έργου. Λίγα πράγματα υπάρχουν στο διαδίκτυο σχετικά.

Ένα από τα λίγα που βρίσκει κανείς στο διαδίκτυο εδώ! Κι εδώ
(ίσως το χάσετε αυτό επειδή είναι στα σχόλια οπότε:Δείτε εδώ

Vagina Cosmica – των Otolab

(Τέτοια έργα, είναι αλήθεια λειτουργούν στους χώρους που παρουσιάζονται και οι διαστάσεις τους πρέπει να είναι τέτοιες ώστε ο θεατής να μπορεί να βυθιστεί σ’αυτά. Οι οθόνες όμως δεν έχουν τέτοιες διαστάσεις…)

Vagina Cosmica. Ένα ταξίδι στην καθαρή αίσθηση, στα στοιχεία τα πρώτα της εικόνας, μια επιχείρηση μυστηρίου. Ο ήχος και η εικόνα έχουν υπνωτικό χαρακτήρα. Ο ερωτισμός και technoλαγνεία συνδυάζονται κι εκεί εμφανίζεται ένα σκοτάδι από καθαρή ενέργεια. Σίγουρα δεν είναι για όλες τις ώρες της ημέρας..

Οι Otolab είναι μια Ιταλική κολεκτίβα με έδρα το Μιλάνο. Αποτελείται από  καλλιτέχνες τις κινούμενης εικόνας και του ήχου, σχεδιαστές,  αρχιτέκτονες κ.α. Η δουλειά τους έχει άμεση σχέση με τους προβληματισμούς άλλων καλλιτεχνών ανά την Ευρώπη και τον κόσμο. Στο χώρο της Ηλεκτρονικής Τέχνης. Τους ενώνει κάτι που έχει χαρακτηριστικά μόδας, ρεύματος-trend, στυλ, δίχως όμως να στερείται ουσίας. Αυτή η ουσία, το θέμα όλης αυτής της έρευνας και το αντικείμενο όλου αυτού του ενθουσιασμού συχνά χάνεται, δε φαίνεται. Τα πλακώνει ο ίδιος ο τρόπος που εκφράζονται.

Όλα αντιμετωπίζονται ως πληροφορία ή ως “σήμα” εξ’ου και η εμμονή στην μη διαφοροποίηση μεταξύ ήχου και εικόνας. Έχουμε πολλά εγχειρήματα που ο ήχος γεννά με τρόπο “μηχανικό” την εικόνα ή η εικόνα μετατρέπεται ταυτόχρονα σε ήχο.  Και τα δυο είναι το ίδιο πράγμα. Όλα τείνουν σε μια αισθητική του Ηλεκτρισμού, των συχνοτήτων και των Πίξελ. Μια αισθητική της ωμής ηλεκτρομαγνητικής μηχανής, μια ανάδειξη της σάρκας της ψηφιακής πληροφορίας, μια ανάληψη του στοιχειώδους πέρα από την αναπαράσταση και την περιγραφή. Πέρα από την ανοησία της προοπτικής της Αναγέννησης, πέρα από αυτό τον κόσμο και βαθιά μέσα σ’ αυτόν. Όσο πιο βαθιά γίνεται πέρα από σχόλια και σκέψεις, έξω από το χιούμορ και τις ιστορίες, χωρίς συλλογισμούς, φτιάχνοντας μια νέα περιοχή του ωραίου που δεν είναι καθόλου καινούρια που επιστρέφει στα ηλεκτρικά φορτία των νεύρων, στη νοσταλγία του σώματος και στην πανηγυρική του επιστροφή.

Το θέμα δεν είναι τόσο απλό βέβαια. Τα κύρια θέματα που προκύπτουν είναι, πάλι, το θέμα της μηχανής, της πληροφορίας και του Όντος. Οι τάσεις είναι πολλές, κάποιες μοιάζει να διαβάζουν τον κόσμο με έναν τρόπο επίπεδο, μηχανικό. Δίχως απαραίτητη επίγνωση του φιλοσοφικού βάρους των πραγμαάτων παρουσιάζουν μια επηρμένη και ναρκισσιστική απερισκεψία. Κάποιοι άλλοι, όμως, κάνουν ανοίγματα και σώζουν την κατάσταση. Η θρησκεία της τεχνολογικής επιστήμης έχει κι αυτή τις αιρέσεις της.

Ο δρόμος αυτός είναι γεμάτος κίνδυνους, ξεκινά από αλλού, έχει φοβερές τάσεις και δυνατότητες, παρόλα αυτά αισθητικοποιείται (life-stylοποιείται) ραγδαία και μοιραία. Ας ασχολούμαστε μ’αυτά που έχουν κάτι να πουν.

“Επαυξημένη Πραγματικότητα” (Augmented Reality)#1 / 555 KUBIK-Hamburg Kunsthalle/

Εκεί που η Πόλη επιβάλλεται, εμείς επιβάλλεται να την ξανασκεφτούμε ενεργά. Κι εκεί που σταματά η αρχιτεκτονική, μπορούμε εμείς να ξεκινήσουμε να χτίζουμε το νόημα του χώρου.

Αν δει κανείς το δέρμα της Πόλης σα μιαν ακατάβλητη συνέχεια που μπορούμε να παίξουμε και να ζήσουμε, τότε, εκεί που νομίζαμε το τέλος αποκαλύπτεται μια αρχή. Μπορεί να μοιάζει μικρό ένα σχέδιο, ένα χάραγμα, ένα αυτοκόλλητο και μια λέξη που αφήνουμε στους τοίχους στην άσφαλτο πάνω, στις διαφημίσεις, στα αυτοκίνητα και στις μπλούζες μας. Είναι όμως μέρος μιας τεράστιας χειρονομίας που ακόμα δεν έχουμε αναλάβει. Είτε γιατί μας λείπει η όρεξη είτε γιατί μας λείπει η απελπισία. Η Αθήνα είναι κοιμισμένη κι αργοκίνητη. Ταυτόχρονα, όμως οι δυνατότητες της είναι τρομακτικές.

Οι προβολές δεν είναι ένα “θαύμα” της τεχνολογίας, είναι ένα βασικό στοιχειώδες όργανο κατανόησης και οικείωσης του κόσμου. Δεν είναι οι “προβολές” αιτία μόνο απάτης και αποξένωσης από την “πραγματικότητα” του “Άλλου”. Τα πράγματα φαίνονται επειδή τους έχουμε ρίξει πάνω τους κάποια μνήμη κάποια οικεία και κατανοητά στοιχεία. Αυτό το πρώτο κομμάτι που προβάλουμε πάνω στην επιφάνεια των πράγμάτων είναι που στη συνέχεια επιτρέπει την αναγνώριση και την συζήτηση με τα πράγματα. Εξ’ου κι ο Πλάτωνας (και πριν από αυτόν ο Εμπεδοκλής και μετά απ’ αυτούς ο Ευκλείδης) έλεγε πως βλέπουμε διότι μέσα από το μάτι βγαίνει μια ακτίνα, ένα πρώτο θείο φως. Η αντανάκλαση αυτου του Θείου πυρός επιστρέφει στο μάτι κι επιτρέπει τον σχηματισμό εκεί της εικόνας.

SOUR / Συνεργατικά παιχνίδια στο Youtube (και Χρόνια μου Πολλά!)

Το κλιπ του τραγουδιού ‘Hibi no Neiro’ (Tone of everyday)(Ο ρυθμός της κάθε μέρας). Γυρίστηκε με webcams από τους Φαν του συγκροτήματος ανά τον κόσμο. Η αφέλεια του είναι αποφασιστική και ξεκάθαρη, ως εκ τούτου κάπως ακαταμάχητη.. Η απλότητα των εφφέ είναι αφοπλιστική όπως και η αποτελεσματικότητα τους. Με πολύ απλά μέσα ομολογουμένως.
Έψαχνα αυτό το βίντεο από το πρωί. Σήμερα (και για λίγα λεπτά ακόμα) είναι η γιορτή μου και κάθε χρόνο είναι παράξενο να σε θυμούνται οι άνθρωποι.. Νομίζω πως αυτές οι εικόνες λένε κάτι σχετικό. Όλοι σου εύχονται να είσαι καλά, να έχεις όσα ποθείς, να είσαι ευτυχής και υγιής κ.τ.ο. Το ίδιο εύχομαι κι εγώ λοιπόν για όλους και για όλα. Αν υπάρχει κάτι καλύτερο από κάτι άλλο, αν υπάρχει κάτι πιο θετικό από τα άλλα αυτό εύχομαι σε εσάς και σε όλους και σε όλα. Ελπίζω να σας μίλησε και εσάς για το πόση χαρά μπορεί να υπάρξει στην συνάντηση και την συνεργασία μεταξύ ανθρώπων.

Forget (!_!) / Βίντεο του Michael Fragstein για τους Vania and the Master..

Calculated Movements/ Larry Cuba 1985/ Λίγη ακόμα Ιστορία των Πίξελ!

Ένα χορευτικό των μαθηματικών (με την πρωτότυπη μουσική). Ένας ύμνος στην γεωμετρία! Μια απόδειξη της μαγικής ακατανοησίας του κόσμου. Μια απάντηση σ’οσους νομίζουν πως απαντούν σε οτιδήποτε..
Η ελαφρότητα των μορφών, η ασυνέχεια του χώρου, οι κυματισμοί και οι αλληλοπεριεχόμενες μορφές μπορούν να οδηγήσουν τον νου, αν το επιθυμεί, σε αισθήσεις, σκέψεις κι αναφορές λιγότερο αφηρημένες ή ακόμα φιλοσοφικότερες και ποιητικές..
Πόσο απίστευτοι μοιάζουν οι φυσικοί νόμοι, οι αναλογίες και το αντίκτυπο που έχουν στον άνθρωπο!
Τι είναι πραγματικό;

“Δημιουργός” ο Larry Cuba με εργαλεία του Electronic Visualization Laboratory (EVL)

Ο ίδιος έκανε τα καινοτόμα(..) “ηλεκτρονικά” γραφικά του πρώτου Star Wars.. το 1977

moiré (piano and organ)/ VVVV /Defetto(images) + Jan Jelinek(music)

Ξύπνησα το πρωί και η ηρεμία έξω δεν έφτανε μέσα μου, έβαλα τσάι να ηρεμήσω κοιτάζοντας το φως να μπαίνει από το μπαλκόνι. Το μικρό μου μπαλκόνι που δε καταφέρνω να καθαρίσω ποτέ. Το μπαλκόνι που μοιάζει με πάλκο, με σχεδία, με παρατηρητήριο. Ο θόρυβος και η ταραχή των ημερών έχει μπει βαθιά μέσα μου και ξέρω πλέον πως πρέπει να ορίσω μια περιοχή μέσα μου, δική μου. Σ’αυτό το πλανήτη, σε κάποια γωνία δίχως όνομα, το φως κάνει γιορτή.
Είναι το αρχαίο θέμα του “χαμένου κέντρου”; Κάτι βουίζει από μακριά, δε μ’αφήνει στιγμή, πρέπει να μεταμορφωθεί, να γίνει ζωή ομολογημένη και ιστορία, να γίνει δύναμη.

Φτιαγμένο με VVVV.

Κοιτώντας σιωπηλά/ Margot’s Cat – Arthur Ganson

N.A.S.A. Gifted / Στο Διάστημα του Μυαλού!

Έτοιμοι;

Η σελίδα των N.A.S.A στο myspace

Η Καρέκλα Ρομποτ!/ The technological Singularity

Έχει πλάκα;
Δεν είναι προφανές το νόημα του προκείμενου πειράματος.. Όχι ότι χρειάζεται αλλά από μια οπτική αυτό το γκατζετάκι θέτει σοβαρά ερωτήματα. Πρέπει ίσως να γνωρίζετε λίγο την προβληματική της σύγχρονης έρευνας στην ρομποτική και την τεχνητή νοημοσύνη.
Σας λέει κάτι ο όρος “Technological_singularity” ;

Ο στόχος, για κάποιους, είναι να κατασκευαστούν μηχανές που μπορούν μόνες τους να επιδιορθωθούν, να βελτιωθούν (βλέπε εξελιχθούν) και αναπαραχθούν..
Αν καταλαβαίνετε ο στόχος είναι η απόλυτη (οντολογική) αυτονομία της μηχανής.
Με άλλα λόγια στόχος είναι η δημιουργία ζωής.
Από άλλη οπτική ο στόχος είναι να οριστεί το “είναι”, το οποίο σημαίνει ότι υποθέτουμε το “είναι” πεπερασμένο και περιγράψιμο, σα μια μηχανή..
Και με άλλα λόγια το θέμα είναι πάλι η εξήγηση της Ζωής και η αναζήτηση του Θεού, ή ακόμα καλύτερα η αντικατάσταση Του.

Να το δούμε τώρα λίγο πιο γενικά..
Ο Στόχος της επιστημονικής έρευνας δεν είναι ξεκάθαρος ούτε δεδομένος. Θα μπορούσε να υπηρετεί χιλιάδες διαφορετικές σκοπιές όπως έκανε κατά την διάρκεια της Ιστορίας. Η Σύγχρονη έρευνα ενώ μιλάμε διαρκώς για “Ανθρωπισμό” δεν τοποθετεί στο κέντρο τον Άνθρωπο αλλά το ερώτημα
Τι είναι ο Άνθρωπος; και για την ακρίβεια
Τι είδους μηχανή είναι ο Άνθρωπος;
(Είναι μάλλον προφανές πως έχω ενστάσεις.. μιαν άλλη φορά θα μιλήσουμε γι’ αυτό. Αρκούμαι να πω πως κατά την αίσθηση μου ο Άνθρωπος είναι “και” μηχανή.. )

Αν δεν είσαστε εξοικιωμένοι με τον όρο και την προβληματική της Technological Singularity ρίξτε μια ματιά εδώ.

Ένα εκτενές αλλά ειδικό πόστ στο μπλογκ reality tape (μια που το θέμα καλύπτει ένα τεράστιο πεδίο)

Πορεία μέσα στην νύχτα#1(;)/ Sun against my eyes από την Colleen

Σήμερα το φως έπνιξε την Πόλη. Στο μικρό μου μπαλκόνι το φως τυφλώνει. Ο άνεμος θυμίζει άλλα τοπία που μοιάζουν μακρινά. Είχα αποφασίσει να ανεβάσω εικόνες που μιλούν για την νύχτα και τώρα ταλαντεύομαι. Θέλω να γράψω για την πορεία στο σκοτάδι για την μυστήρια δύναμη που μας κρατά όρθιους όταν όλα μοιάζουν αντίξοα αντίθετα ανεξήγητα ανυπόστατα. Η δύναμη μας ριζώνει στο Παρελθόν και στο Μέλλον. Στο ένα η μνήμη και η εμπειρία στο άλλο η ελπίδα και εν τέλει η πίστη. Η πίστη πως θα ξυπνήσουμε ξανά αύριο πως ο κόσμος θα είναι ακόμα εκεί πως έχει νόημα να παλεύεις γι’ ακόμα μια μέρα.
Ακόμα έχω την θολούρα του Ήλιου στα μάτια. Δε μπορώ να την κρατήσω αλλά δε πειράζει.
Μας περιμένουν ακόμα σε κάθε γωνία σε κάθε ξύπνημα το φως, ο άνεμος, η αίσθηση πως όλα είναι πηγαία, χωρίς προσπάθεια..

Το κομμάτι είναι της Colleen (Cécile Schott)
Το site της καλλιτέχνιδος εδώ
για την Colleen στη wikipedia εδώ